Kayak - Close to the Fire (2000)

Het come-back album waar heel veel Kayak fans op gewacht hebben, is er één die het wachten meer dan waard was. "By far" het beste Kayak album, wat mij betreft. Schitterende prog-achtige songs, popliedjes die beklemmend en emotioneel zijn, geweldig gezongen door de als zanger teruggekeerde Max Werner en de band is eveneens in topvorm. Gitarist Rob Winter, bekend van zijn werk met Marco Borsato, maar ook van Robby Valentine, laat horen wat een begenadigde gitarist hij is. Pim Koopman keerde ook weer terug op het oude nest en laat zijn trommels trillen. En componist en toetsenist Ton Scherpenzeel laat in de 12 songs horen waarom hij in Nederland bij de absolute top van componisten behoort. Hoogtepunten zijn wat mij betreft het titelnummer, "FROZEN FLAME", "CRUSADER" en "ANYBODY'S CHILD". "Gast bijdrage van de van Camel bekende zanger/gitarist Andrew Latimer in "FULL CIRCLE" is de wel bekende kers op de taart.

Close To The Fire was het tiende album van Kayak en kwam uit op 21 juni 2000. Dat was niet minder dan achttien jaar na het wat merkwaardige semi-live opgenomen Eyewitness. De koek was op destijds. Het boterde niet met de platenmaatschappij en manager Frits Hirschland en misschien was iedereen ook wel gewoon moe na jaren van volle concertagenda's en de koppeling van de bandnaam aan die ene grote hit: Ruthless Queen.

Bandleden gingen intussen hun eigen weg: Max Werner en Edward Reekers maakten solo-albums en bandmotor Ton Scherpenzeel richtte zich op Europe, een weinig succesvol vervolgbandje, speelde bij Camel en Earth & Fire, maakte een soloplaat, een paar kerkorgelplaten met Klaas-Jan Mulder en werd muzikaal begeleider van Youp.

Helemaal onverwacht kwam dit album toch niet. In 1994 verscheen Royal Bed Bouncer op CD en werd er later een TV-special van gemaakt in de NCRV-serie Classic Albums. Al in 1995 vormden Ton Scherpenzeel en Pim Koopman weer een band, die nog even geen Kayak mocht heten, en werden de eerste pennenstreken voor dit album op papier gezet. Toen Syb van der Ploeg van de Kast in ‘99 de band uitnodigde voor een optreden in de reeks 'Vrienden van Amstel Live' bleek het animo groot genoeg om de band een doorstart te geven.

Grote platenmaatschappijen zagen er echter, in tegenstelling tot de eerste periode in de jaren '70, weinig in en het project werd met plak- en knipwerk thuis en met hulp van vrienden in elkaar gezet. Het Friese Pro Acts, huislabel en theaterbureau van de Kast, zorgde voor het op de markt brengen van de CD.
Een geslaagde reünie en een leuk hobbyproject, zo moeten we het zien. Hoe ver de ambities gingen richting toekomst was nog heel onzeker.

Max Werner, de karakteristieke zanger en drummer van de band vanaf het eerste album, was hier ook weer van de partij, maar alleen om de vocalen in te zingen. Een tournee zag hij niet zitten, en gezondheidsproblemen werden hier genoemd, maar ik denk eerder dat er een verschil was in verwachtingen. Bert Heerink, een professional, zou hem spoedig vervangen.

Ik denk zo dat niet alle bandleden op dat moment door hadden dat de leuke reünie zoveel naar boven zou halen en dat er een vervolg aan gegeven ging worden. Een band die te weinig bood om van te leven, maar te groot was om vrijblijvend af en toe bij binnen te stappen. Zo bleef de band verder ook wat slingeren tussen hobby en professioneel project, in wisselende samenstellingen.

Het snel volgende Night Vision, uit 2001, is misschien daarom ook wel wat onevenwichtig. De band zocht richting. En omdat met CD's maken geen droog brood meer te verdienen viel, ging Kayak stap voor stap in de richting van een podium-act, die niet alleen een programma bracht met 'greatest hits', zoals je van een reünieband kunt verwachten, maar de grotere verhalen en theaterbeleving niet schuwde: Merlin, Nostradamus, Cleopatra. De tijd dat EMI Harvest zomaar een paar ton op tafel legde om in de beste studio's aan de slag te gaan was definitief voorbij. Zelf ondernemen en zelf produceren werd het uitgangspunt. En steeds duidelijker werd Ton Scherpenzeel de onbetwiste leider van het project Kayak 2.0. Zeker nadat Pim Koopman in 2009 onverwacht overleed.

Mooi album is dit geworden. Gestoken in dezelfde romantische sprookjesrock waar Kayak altijd zo goed in was. Beetje serieus ook wel, met hier en daar een rake kritische tekst. Natuurlijk mocht Syb van der Ploeg Ruthless Queen inzingen. Dat had hij wel verdiend. Maar ach, wat was die man verkouden. Hij haalt het eind van het lied dan ook met moeite.
De charme van deze plaat is het gevoel dat de reünie opriep. Veertigers waren ze nu. Een tweede jeugd en toch die glans van vroeger. De verwachtingen die werden gewekt. Er zat dus nog meer in het vat.

De beste plaat toch wel sinds die reünie.
Twintig jaar wordt er nu al doorgestart. Tja, het kan natuurlijk...

IJzersterke comeback van Kayak na al die jaren. Ofwel "de Nederlandse Genesis" .

Ik heb hem pas heel wat jaren na verschijnen aan mijn collectie toegevoegd, maar het is typisch zo'n plaat die ik regelmatig opzet. Ben ook blij met de terugkeer van Max Werner als leadzanger.

De enige track die ik niet pruim is Ruthless Queen, gezongen door de Kast. Brrr.
Verder helemaal top!