Kayak - Close to the Fire (2000)

Geweldige plaat. Kayak is toch altijd een goede band geweest, maar met dit album hebben ze zelfs mij positief verrast. Niet in de minste plaats door de toevoeging van Rob Winter als gitarist, die meteen een prominente rol inneemt. Alleen vocaal vind ik het hier en daar niet al te sterk, hoor toch liever Edward Reekers dan Max Werner, en de bonustrack (Ruthless Queen door Sieb van de kast) vind ik door de zangpartij niet om aan te horen.
Vooral het titelnummer, Crusader en Full Circle zijn bij mij altijd welkom in den CD speler!

Helemaal mee eens. Het laatste nummer wordt door Syb kapot gemaakt. Daar hadden ze Edward Rekers voor moete terug halen!!! Voor de rest een geweldige plaat.
Goeie comeback met weer hele andere invloeden.

Op Full Circle is Andrew Latimer te bewonderen... Geslaagde comebackplaat van de heren!

Snap niet waarom ze Ruthless queen hier op gezet hebben in deze uitvoering.

Waarschijnlijk op Sybs eigen initiatief aangezien hij altijd een groot Kayakfan is geweest. Bovendien heeft de comeback van Kayak veel te danken aan de Kast. Dat was een enorme verrassing aan het eind van met millennium en mijn verwachtingen waren hoog gespannen toen bekend werd dat bijna de gehele Royal Bed Bouncer line-up was teruggekeerd. Ik zie dit dan ook nog steeds als een echt ouderwets Kayak album. Hoewel dit album duidelijk moderner geproduceerd was ging ik weer helemaal terug naar de seventies. Jammer dat dit niet zo heeft mogen voortbestaan. Voor mij nog steeds de topper uit het Kayak comeback tijdperk.

Ik ken de band vooral van hun seventies albums, is deze hier echt zo goed, want ik volg hen niet meer zo...

Ik copieerde nog wel een dubbele liveplaat, maar die beviel me allerminst eigenlijk, vond er geen bal meer aan...

Die liveplaat die na dit album uitkwam is mij ook slecht bekomen, vooral toen de oorspronkelijke zanger vervangen bleek te zijn. Maar Close To The Fire is vrijwel de herrijzing van de line-up zoals die was toen ze eigenlijk hun beste werk hadden gemaakt. Ik zou dit plaatje echt eens een kans geven als je vooral de seventies albums een warm hart toedraagt.

Een betere comebackplaat kon ik me bijna niet wensen. Max Werner schittert, en de composities zijn top. Jammer dat Johan Slager niet van de partij was, maar verder een perfecte terugkeer van de Kayak-mammoeten...

Tja, van Syb v/d Ploeg (en De Kast) kunnen we zeggen wat we willen, ik moet eerlijkheidshalve toch toegeven dat ik zijn stem verkies boven het gekras van Max Werner. Dat het origineel overigens beter was (die achtergrondkoortjes, hm-hm), behoeft verder geen betoog.

Verder een erg wisselvallige plaat, die ik nog heel af en toe eens opzet voor het titelnummer, Frozen Flame en Full Circle, maar och och, wat staat er verder een hoop tenenkrommend spul tussen.

Nou Bluebird, je bent wel erg positief hoor... nummers als Dream Child en Just a Matter of Time zijn toch behoorlijk Kayak-onwaardig.
Dat het Marco Borsato-nummer (Two Wrongs) bij mij een vinkje krijgt, naast de titelsong en de afsluiter, zegt wel genoeg. Maar weer terug naar de seventies dan.

Een Borsato nummer geschreven door Scherpenzeel en wederhelft? Dat zoeken we op! Mag ik de jongelui er even op wijzen dat Kayak met dergelijke nummers al furore maakte toen kleine Marco nog zijn luiers volpoepte? Ik zou zeggen, draai het hele Kayak ouvre er maar eens op na en stel vast dat de lijn is doorgetrokken en een grote inspiratiebron is geweest voor zowel Borsato, de Kast, Het Goede Doel en nog enige andere nederpopgroepen van de latere generatie. Een ouderwetse doch eigentijdse Kayak met een geslaagde comeback cd. Niets meer en niets minder.

Precies, hier is de lijn doorgetrokken en Two Wrongs vind ik geen verkeerd nummer. Ik vind echter ook dat het wordt overtroffen door bijna alle nummers op (met name) Starlight Dancer en Royal Bed Bouncer. Two Wrongs krijgt bij mij dus wél dat vinkje, en al die goede nummers van het oudere werk niet... maar dat ligt dus puur aan het niveauverschil van de rest van de nummers op de desbetreffende cd's. Hoewel de lijn grotendeels is doorgetrokken, vind ik sommige nummers op dit album geslaagd, maar zijn anderen voornamelijk nep en flauw te noemen. Hier heeft het relatief mindere Two Wrongs dus zijn vinkje aan te danken.

De Marco Borsato-vergelijking slaat overigens puur op het intro, vooral met dat blazersdeuntje aan het einde.

Sorry freitzen, ik heb wat te lang in de zon gezeten. Maar de ''Borsato arrangementen'' werden al door Kayak toegepast vanaf The Last Encore. Er is dus eigenlijk weinig nieuws onder het momenteel felle zonnetje. Nieuwe lichtingen bands die wat al te vet knipogen naar oude gevestigde acts vind ik nou eenmaal verre van origineel. Een goed voorbeeld zijn ook de boybands die van b.v. de Eagles hebben gejat en daar goede sier mee maken waardoor de zaken worden omgedraaid en juist de Eagles worden beoordeeld als plagiaatplegers. Het moet niet gekker worden. Vandaar mijn ietwat *oververhitte* reactie.

Ik verhoog naar 5 *****.

Vandaag zelfs weer twee keer genoten van deze hoogwaardige symfonische rock van Nederlandse bodem.

Het nummer Close to the fire behoort tot het allerbeste werk ooit in Nederland verschenen.
Deze cd hoort wat mij betreft ook tot het allerbeste dat Kayak heeft geschreven.

Doordat er geluidstechnisch er ook veel meer kon dan tijdens het oude werk van Kayak, klinkt de cd ook helder, als de spreekwoordelijke klok. De composities, grotendeels van Scherpenzeel (muziek) en Irene Linders (tekst) zijn scherp en geïnspireerd.

En hoewel we sinds 2000 met een aantal Kayak cd's zijn verrast, is deze come-back toch bij lange niet overtroffen.

En ik weet ook hoe het komt: op deze cd zingt tenminste Max Werner.
Als (voorlopig) enig lid van het actie-comité "Werner weer de vocalen bij Kayak", eis ik dan ook dat hij bij de volgende Kayak cd normaal zingt en verder geen ander raar vocaal gedoe.

Ton Scherpenzeel trekt zijn lange teentjes inzake Werner maar even in.

De samenstelling van de band Kayak in deze bezetting, de wisselwerking die er van uit gaat, is optimaal.

Pim Koopman achter de drums en ook als componist van diverse werkjes aanwezig. Prima gitaarwerk van Rob Winter, de bas van Bert Veldkamp. Hulde voor dit genot van het oor!

Ruthless queen beschouw ik als niet aanwezig op deze cd.

Het volgende album gaat weer een conceptdubbelaar met de titel ''Letters From Utopia'' worden. De huidige bezetting schijnt de sterkste ooit te zijn dus ik ben bang dat Max in het geheel niet zal worden gemist. Toch is Close To The Fire op de gitarist na absoluut de meest authentieke Kayak comeback en daarmee tevens een klassieker.

Ruthless Queen is het initiatief van Syb v.d. Ploeg van De Kast geweest die Kayak weer enigszins op de rails heeft geholpen met de Gelredome concerten. Hij wou het als alltime Kayakfan dan ook erg graag inzingen maar het klinkt inderdaad niet erg geslaagd.

Johan Slager is nog immer actief als gitarist dus de originele lineup zou eigenlijk best bij elkaar getrommeld kunnen worden. Het zal dan ook naar alle waarschijnlijkheid aan de persoonlijke verhoudingen liggen dat het nooit zover is gekomen of zal komen...

Bij Kayak Vandaag (op de Kayak-site) staan Edward Reekers en Cindy Oudshoorn (nog steeds) op de foto.
Dat ziet er erg uit als de matige 'selectie' van Coming up for air. De beste bezetting ooit? Wie zegt dat, zij zelf zeker?

Ik kies als fan nog steeds voor Werner en, op de keper beschouwd, Bert Heerink, die zong op Merlin - Bard of the unseen, wil ik ook zeker credits geven.

De nieuwe dubbel-cd moet overigens verschijnen in september.

Yep, de band en vooral Scherpenzeel zelf is zeer enthousiast over de samenstelling. Ik had liever Werner en Reekers als vaste zangers aangehouden. Twee contraststemmen die prachtig samengaan en het authentieke Kayakgeluid vormen. Dieselzanger Vunderink is wel lekker tegendraads maar dat vind ik over het algemeen nou juist wat uit de toon vallen. Heerink miste naar mijn mening teveel bereik voor het symfogenre. Met Reekers, Vunderink en Cindy Oudshoorn krijg je nu een mix die net iets teveel naar de ''vrouwelijke'' kant overslaat maar dat is natuurlijk subjectief.

Ooit wel eens iemand van een band tegengekomen die openlijk verkondigde op dit ogenblik niet in de beste samenstelling ooit te spelen?

Dat niet, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat het niet mogelijk zou zijn.

Wat hadden ze dan op moeten schrijven?

Ik ben vanaf hun oprichting in '72 al fan van deze band. En dan bedoel ik van hun "muziek". Dat geëmmer over welke bezetting nou beter was dan de andere, is een pure non-discussie. In de loop der tijd wel mee veranderd qua stijl, maar zonder hun eigen geluid te verliezen. Close To The Fire, om maar even topic te blijven is een prima cd met verschillende hoogtepunten. Mijn hoogtepunten op dit album zijn: Frozen Flame, World's Apart, When Hearts Grow Cold, Ful Circle, grandioos!!! Maar de absolute topper is Here Today, kippenvelmuziek van de hoogste orde en luister ook eens naar de tekst van dat nummer. Eigenlijk staan erg geen slechte nummers op dit album. Zoals Kayak ook nooit een slechte lp heeft afgeleverd. Tuurlijk is de één beter dan de andere en er zitten wat zwakkere tussen. Maar na 37 jaar mag je gewoon stellen dat Kayak een topband is, Er is nog maar één band in Nederland die nog iets langer bestaat op dit niveau (Golden Earring) maar geef mij dan toch maar Kayak.

Tja, als je de Earring met Kayak gaat vergelijken krijg je natuurlijk appels en peren. Daarbij is de laatste 3 decennia de Earring nauwelijks van bezetting veranderd net zo min als hun muziek. Kayak valt het best te vergelijken met Focus, Solution, Alquin en Earth & Fire waarvan geen enkele het tot in de 21ste eeuw heeft overleefd. Ik vind dat Ton Scherpenzeel en consorten de hoofdprijs verdienen als grootste exponent van de vaderlandse symfo qua bezieling, constante kwaliteit en uithoudingsvermogen. Het ziet er volgens de berichten naar uit dat na het volgende maand te verschijnen nieuwe album en de tour de band voorlopig in de ijskast wordt gezet.

@ ad: En niet de titelsong? Of Crusader?

Ik hou ook erg van deze cd, je hebt een prachtige liefdesverklaring aan Kayak geschreven.

Al geven we allebei 5 sterren, ik ga het toch nog even niet met je eens wezen. Ik vind de samenstelling namelijk van groot belang. De aanwezigheid van het duo Scherpenzeel/Koopman is één.

Het tweede is de onmisbare zang van Max Werner voor Kayak, zoals op deze Close to the fire. Zijn stem drukt een belangrijke, herkenbare stempel op deze cd. Mede reden waarom jij ook deze cd goed vind!

En ook de reden waarom Kayak sindsdien vocaal minder uit de verf komt.

Maar voor het overige zijn we het eens!

En het karakteristieke, uit duizenden herkenbare, geknepen gitaargeluid van de Slager niet te vergeten. Kayak was nadien nooit meer wat het was............... maar verrees als een feniks uit haar as.

Eigenlijk zijn we het dus eens over, het in mijn ogen, het belangrijkste. Ik ben weg van hun "muziek". Over de wisseling en kwaliteit van de zangpartijen zou je kunnen discussiëren. Maar de "sound" van Kayak, met het genie Ton Scherpenzeel aan het hoofd" bijgestaan door Koopman en Slager, staat als een huis. En wat Cusader betreft. Die had ik ook idd even moeten benoemen. Al met al een album, die me zeer dierbaar is.

Ik vind deze CD zeer plezant om naar te luisteren. Geweldige nummers als Close To The Fire, Frozen Flame, Forever, Crusader, Full Circle... een te gekke comeback. Ik kan me voorstellen dat het voor oude Kayakfans een droom was die waar was geworden. Zelf vind ik het jammer dat ik de bezetting met Max Werner nooit live heb gezien, hij blijft toch de beste Kayak zanger, ofschoon de anderen verre van slecht zijn.

Een man naar mijn hart.....

Heb even correctie ingediend... gastartiesten juist benoemd en natuurlijk de twee Japanse bonusnummers toegevoegd, welke overigens geweldig zijn.

Paar heel mooie nummers! Als je bij 'statistieken' kijkt zie je dat iedereen het er wel redelijk over eens is wat de beste nummers zijn (ik ook)...

Pff wat een bezettingswisselingen zeg! Stuk of 30 (ex-) bandleden!

Wat anders dan bv u2: die bestaat op drie jaar lang net zo lang en al die tijd zelfde bezetting van 4 mensen. Idee alleen al van bezettingswisseling bij u2 klinkt al belachelijk toch?

Heerink had naar mijn idee niet minder bereik dan Max Werner, maar dat kan aan mij liggen.