Exodus - Let There Be Blood (2008)

Ik ken het hele album al zoals gezegd en trouwens, aangezien de nummers die ik heb geluisterd qua compositie hetzelfde zijn als het origineel met als enige verschil betere productie, lagere tuning en een andere zanger. En afgaande over wat ik Gary Holt erover heb horen zeggen in een interview zijn de rest van de nummers dat ook.

In dat opzicht had ik het misschien net als het origineel een 5 kunnen geven maar, dat ga ik dus niet doen omdat ik het album, puur en alleen vanuit mijn belevingswereld, overbodig vindt. Ik doe niet aan anti stemmen, zo zielig ben ik echt niet maar als iets overbodig is mag het van mij best een 0 krijgen alleen, die optie was er niet.

(oké, en de solo's zijn strakker maar dat doet er verder voor mij ook niet toe).

@John Donsson,

Misschien ben jij wel diegene die hooghartig reageert en niet goed leest wat er staat. Zo heb ik bijvoorbeeld nergens geschreven over jou niet serieus nemen maar ik neem je stem niet serieus. De reden daarvoor staat hier al te lezen.

Een stem op wat voor album dan ook zonder het (meermaals) in zijn geheel beluisterd te hebben is een blinde stem, gebaseerd op een idee over een album maar niet op een luisterervaring van het album zelf.

Zo'n stem neem ik hoe dan ook niet serieus en dat heeft niets met hooghartigheid te maken.

Stem verwijderd.

Dit had heel vet kunnen worden, maar ik mis een beetje die typische jaren '80 thrash-energie.
Nieuwe Exodus (vooral met Dukes) is goed, maar enkel met de muziek die door en voor die band geschreven is. De nieuwe klank en productie gaat imo niet goed samen met de typische 80's-thrash nummers.

Dat vind ik nu juist het interessante aan dit album. Hoe authentieke thrash van de jaren 80 in zo'n nieuw jasje klinkt. Het resultaat mag er zijn wat mij betreft. Soms heb ik gewoon zin om deze te spelen naast Bonded by Blood, omdat ie zo'n lekkere productie heeft.

Slechts is 'ie ook zeker niet. Zeker een 3,5* waard. Hell's Breath is ook geslaagd

Hm, de herbewerking van het legendarische debut. Heb hem nog niet gehoord. Het orgineel vindt ik erg gaaf. Juist omdat het zo lekker jaren '80 thrashy klinkt.

ik heb hem nog niet gehoord maar ik ben er razend benieuwd naar, temeer ook omdat ik het orgineel niet echt goed ken.

ik denk dat een 2008 productie een heleboel kan toevoegen en:
\vanwege een raar contract, krijgt Exodus geen geld voor het orgineel.
dus als je de band wil steunen, kun je beter deze kopen ipv het orgineel.
Het geld voor deze cd gaat ook daadwerkelijk naar Exodus.
Dus, voor mij makkelijke keuze.

Ik zou zeker voor het origineel gaan.
Absolute must-have als je van thrash houd.
Paul Baloff (rip) is echt fantastisch, daar kan Dukes niet tegenop hoor.

Als je je graag een beetje in de muziekgeschiedenis wil verdiepen dan is Bonded by Blood natuurlijk onmisbaar. Voor wie het vooral te doen is om goeie metal met een goeie productie lijkt de voorkeur mij vanzelf naar deze uit te gaan.

Voor mij is Bonded by Blood onmisbaar, omdat ik er zelf bij was toen dat album uitgebracht werd. Maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen die nu van de Exodus van nu houdt Paul Baloff zal weten te waarderen en de slechte productie erbij wil nemen.

ja, om te downloaden.

als je de muzikanten zelf echter ook een centje gunt, dan koop je Let there be Blood ipv het orgineel.

Koop ze, net als ik, gewoon allebei, zit je altijd goed.

Ik heb ze ook allebei. Het origineel speel ik nu eigenlijk vooral voor de nostalgie. De muziek komt op Let There Be Blood toch heel wat beter tot zijn recht. Rob Dukes is niet zo'n aparte zanger als Baloff maar dat kan bij mij de pret niet drukken.

Op deze CD worden de nummers van het debuut in een nieuw jasje gestoken. Soms werkt dat , maar hier is er wat spontaniteit verloren gegaan. Technisch en productioneel klinkt het erg goed, maar ik hoor toch liever Paul Baloff uit zijn pan gaan.

Ik ken het origineel niet, maar vind deze remake in ieder geval vet klinken.
Geen stem, omdat ik het album eigenlijk alleen op het werk heb geluisterd van youtube, dus ik kan niet zeggen dat ik supergoed heb geluisterd. Dikke kans dat ik nog wel wat gemist heb hier en daar
Maar al met al zou ik deze cd wel kopen als ik hem ergens niet al te duur tegenkwam.

@wizard, zeker eens dat origineel in je handen nemen: productie is natuurlijk minder, maar wat een overdosis aan supervette riffs, een typisch stijlkenmerk bij Exodus, en natuurlijk de zang van Paul Baloff.

@Sir: had uw reactie helemaal gemist, omdat ik deze pagina niet aan mijn updates had toegevoegd, en dit album een hele tijd niet had gedraaid.
De afgelopen week Let there be Blood weer een aantal keren gedraaid. Muzikaal blijft het wel ok, maar de vocalen gaan na een tijdje irriteren. Net als wat ik bij Death Angel had, vind ik het een beetje geforceerd klinken. Zo nu en dan prima om te horen, maar niet te vaak.

Misschien binnenkort het origineel maar eens opduikelen ergens.

Aan Rob Dukes moet je wel wat wennen vind ik. Maar dat geldt evengoed bij de nieuwe albums van Exodus. Vanaf ik hem oké vond is dit album echt volop genieten. Niet als vervanging van het origineel, maar van toevoegende waarde.

Dukes is een hele geschikte gast. Hij ademt metal en maar ik niet aan zijn vocalen wennen. Ik moet steeds denken aan koekiemonster.
Daarnaast heb ik helemaal niets met heropgenomen albums, wat tegenwoordig zo in is. In sommige gevallen, zoals hier, is het wel te billijken omdat contractuele eigenaardigheden ervoor gezorgd hebben dat de artiest in kwestie nooit een rode cent aan het origineel heeft overgehouden.
Dat laat voor mij onverlet dat de energie en de geschifte drive van Bondend By Blood geen seconde benaderd wordt. Daarnaast bevalt de moderne pro-tools productie mij ook niet zo.

Heb het album zo nu en dan nog gedraaid, vooral als ik in een agressieve stemming was. Meer dan 3,5* kan ik hier toch echt niet aan kwijt: met name de vocalen kunnen mijn aandacht niet heel lang volhouden en doordat ik weet dat dit een heropgenomen album is, heb ik toch altijd het idee dat ik naar iets zit te luisteren wat niet helemaal echt is. Meer een album vol covers of zo. Ik snap waarom Exodus dit album opnieuw heeft ingespeeld, en wellicht had ik het zelf ook gedaan als ik in die situatie zat, maar het komt op mij wel een beetje over als creatieve armoede.

3.5*

Als dat het geval was dan denk ik niet dat het album al meteen een jaartje na Exhibit A zou verschenen zijn.

Vreselijk! Een klassieker uit de 80's remasteren naar het metal geluid van nu. Alles charme van vroeger is weg. De agressie is weg. En die stem is lachwekkend!

0.5 ster voor de moeite

Vind dit wel lekker klinken, gewoon een betere productie dus zeker geen onvoldoende waard als je het debuut kon waarderen. Vind de stem ook zeker goed,

Altijd fijn om de oude Exodus super songs te horen, maar het spul op deze cd komt toch echt niet bij de charmes van de enige echte Bonded by Blood lp in de buurt...ik mis zoveel subtiele aspecten op deze opnieuw opgenomen cd...en toch is het wel fijn om naar dit ding te luisteren; de oude krakers lekker agressief, mede door die schreeuwerd dus, maar anders agressief dan op het dreigende oorspronkelijk goddelijke debuut uit 1985. Ondanks een aantal bezwaren, waaronder de soms irritante schreeuwerd R. Dukes op zekere tijden, komt wederom het sterke songmateriaal naar boven en blijven een aantal nummers met die machtige riffs en strakke drums heel erg eeuwig! Of classic...wat we maar willen! Wel leuk gevonden cd-titel trouwens: een verwijzing naar hun favoriete bandje AC/DC ("Let there be Rock"), Het woord "Blood" van de oorspronkelijke titel erin en wederom een verwijzing naar AC/DC ("if you want blood..."), en de agressie die deze titel uitstraalt. Ach, het is allemaal leuk, maar we weten wat de echte klassieker voor Exodus is...we are BONDED BY BLOOD!

De moderne pro-tools productie etc. en weet ik veel hoe het tegenwoordig allemaal heet haalt veel v/d oorspronkelijke charme weg op dit opnieuw opgenomen album...dat hoor ik wel! Ik vind dit oppervlakkiger klinken, en het oorspronkelijke warmer, agressiever etc. ondanks misschien de slechte produktie destijds. Maar dat maakt me geen reet uit; het oude vind ik veeeeeeeeeeeel gaver! En verder even los van het oude en het nieuwe: misschien wordt het niet geloofd, maar zelfs het weer/het klimaat kleurt de productie en de sound. Het is een factor mijn inziens. Bay Area Thrash uit het veelal zonnige San Francisco zat altijd veel kleur en melodie in en Ruhrpott Thrash uit Duitsland was grauwer en nog wel eens wat agressiever...én volgens mij liep er in de buurt v/d Bay Area een goede gitaarleraar rond...'t is maar waar je voorkeur naar uitgaat; ik vind alles van toen gaaf! (behalve the great Kat uit New York..haha)

Zo voorspelbaar dit: vroeger was alles beter.... volgens mij heb je er niet eens fatsoenlijk naar geluisterd, dan zou je niet met zo'n score komen.

Een andere benadering: de band heeft 20 jaar meer ervaring en dat is te horen, de productie is logischerwijs een stuk beter en Rob Dukes is ook een prima zanger. Daartegenover staat dat het origineel altijd het origineel blijft met al zijn charmes en details.

Dit is de reden dat thrash grotendeels dood is.

Je bedoelt wellicht, de reden waarom thrash geen populair genre is. Maar dat is het nooit echt geweest en moet het ook nooit worden. Undergroundmuziek vind je natuurlijk underground en daar kom je vandaag een heuse thrashrevival tegen. 't Is maar dat je 't weet.

Bands die in de underground blijven door rotzooi als het huidige Exodus. Die thrashrevival is allemaal goed en wel, maar je trekt er geen publiek meer mee. En voor elke Violator of Fueled by Fire die er tegenwoordig uitkomt zijn er tien bands die thrash gaan mengen met bijvoorbeeld hardcore of death metal, om toch maar een ruimer publiek te vinden. En Rob Dukes is de verpersoonlijking van dat fenomeen. 't Is maar dat je't weet.

Het ontbreekt een beetje aan krachtige nieuwkomers. De oude garde moet nog altijd de kar trekken. En Exodus geniet zeker nog veel populariteit. Ik heb overigens ook niet veel met de nieuwe, veel naar Heathen hangende Exodus.
Maar Rob Dukes als verpersoonlijking van alles wat volgens jou mis is aan thrash, vind ik een wat gekke stelling.