New Order - Brotherhood (1986)

Grappig dat hier nog geen bericht bij staat. Dit is met Republic de enige New Order plaat die ik nog niet ken, dus ik ga deze binnenkort maar 's kopen. Het gemiddelde is wel een stuk lager dan dat van de andere platen, maar ik ben toch wel erg benieuwd.

Dat lage gemiddelde is wat mij betreft onterecht. Brotherhood is samen met Get ready het meest rockende album van New order, dus dan weet je een beetje wat je te wachten staat.

Zalig plaatje

New Order in poppy/rocky mood... en de bas van Peter Hook is toch altijd prominent aanwezig ook he....zalig.. genieten...

't begint heel erg poppy met "Paradise", en dat gaat vrolijk door met "Weirdo".. maarmijn absolute favorieten op dit album zijn toch écht wel "Bizarre Love Triangle" en ook het o zo breekbare..... "Every Little Counts".. leuk ook in het begin dat lachje.... echt heel leuk en mooi nummer... een ballad à la New Order !

"Slave Of The Nation" is een van hun beter dansvloer nummers

't album is verplichte kost voor zij die graag "Republic" of "Get Ready" horen !

Brotherhood was lange tijd mijn favoriete New Order-plaat dus de magere score vind ik teleurstellend. Hier staan geen zwakke nummers op en dat is toch wel vrij uniek voor New Order.

Vooral de tracks die lekker noisy voor de dag komen (Broken Promise en Angel Dust) vind ik geweldig.

Vandaag aangeschaft. De eerste kant is mooi, op de tweede staat Bizarre Love Triangle, wat New Order ten top is. Maar eerst koffie drinken !

"Every Little Counts"

Voorlopig vier en 'n halve punt, want die jaren tachtig sound vind ik toch veel leuker dan ik een half jaar geleden dacht! Toen vond ik 't wel 'lollig' maar 'fout'.

Deze plaat verveelt geen moment!

Waarom staat bij deze (en ook PC&L) niet gewoon Factory als label?

Ik heb er Factory van gemaakt. Qwest is het label dat dit album in de VS uitbracht, maar het lijkt me dat we de eerste (Europese) release aanhouden.

Dit zijn denk ik ook de Amerikaanse hoesjes, want bij mij staan geen titels op Brotherhood en PC&L.

(Ook bij Substance en Technique staat geen Factory zie ik nu. )

New order in een dip, niet slecht, kon beter

New Order zeker niet in een dip. Prima composities die sterk neigen naar rock muziek. Voorlopig even 4*, maar kan nog meer worden. 'Angel Dust', 'Every Little Counts' en 'Bizarre Love Triangle" zijn uitschieters op een album waar bijna geen oninteressante songs op staan.

Inderdaad Angel Dust is schitterend. Ik zeg ook niet het een slecht album is, maar naar de maatstaven die ik aan New Order stel kon het beter. Later zijn nog paar albums met een minder nivo gemaakt.
Ik heb toch een 0,5* bijgedaan.

Dit album weer beluisterd. Ik vond het een beetje teleurstellend - een beetje het zelfde gevoel als wat ik met "The Siren's Call" had - zeker de eerste kant (ik heb vinyl): veel hetzelfde, niet zo geïnspireerd en de tweede kant is beduidend beter, zeker "Bizarre Love Triangle" en "Angel Dust".

Het bijvoegen van "State of the Nation" op cd scheelt wel weer 2 slokken op 1 borrel (al vind ik de 12"s van NO leuk genoeg om die apart te hebben) en dus in totaal geef 3,5*; zie voor info ook mijn opmerkingen op:

http://www.musicmeter.nl/artist/9801/messages/0#27

BROTHERHOOD
heeft een mooie titel en dito hoes.
Maar muzikaal zegt het me plots veel minder.
Ik hou ook niet zo van de wat mattere productie.

Vanaf Brotherhood kiest New Order voor
ofwel besnaarde rock ofwel pure dancebeats.
De magische symbiose van stijlen (Power Corruption & Lies)
of de variatie aan invloeden (Low Life) ontbreekt hier.

Paradise is gelukkig wel meteen raak en de topper van kant 1.
Bijna alle New Order albums hebben sterke openers met hitpotentie.

Weirdo hakt wilt om zich heen zonder potten te breken.
As It Is When It Was klinkt als een heel luie, stonede New Order ballad.
De Isolation bas in Broken Promise vind ik er behoorlijk over.
Way of Life lijkt, hinkend op één akkoord, te veel op een slechte Cure song.

Gauw naar kant 2 dat gelukkig net iets avontuurlijker klinkt.

Bizarre Love Triangle vind ik in zijn compacte album versie
stukken overtuigender dan de te repititieve extended remix.

All Day Long heeft wel weer een melodie die aanslaat.
En het prachtige synthtappijt van Gillian zorgt voor de juiste emotie.

Angel Dust is samen met Bizarre Love Triangle het enige nummer
op Brotherhood dat echt op de dansvloer mikt ... aardig, maar geen blijver.

Dat is de afsluiter Every Little Counts volgens mij wel.
Het nummer doet denken aan de fuck you vinger van Leave Me Alone.
Maar dit keer ruimt de boosheid plaats voor zelfspot.

Geschreven met Walk on the Wild Side van Lou Reed in het achterhoofd.
Met een hilarische tekst en een in de lach schietende Bernard.
Het nummer eindigt met het krassen van een bestofte naald.

Achteraf wist Stephen Morris te vertellen dat hij het leuker had gevonden
als de cassette versie met het geluid van een vastgelopen tape
en de CD versie was geëindigd met een doorslipgeluid.

State of the Nation / Shame of the Nation verscheen
kort voor het album op 12" en 7", en net zoals bij Bizarre Love Triangle /
Bizarre Dub Triangle, kies ik ook hier liever voor de korte versie.
Beide singles hebben gelijkaardig artwork.

Na Shellshock worden New Order 12" singles net iets te vaak
goedkope, uitgerokken versies van de oorspronkelijke, kortere song.
In de periode daarvoor was het net andersom en avontuurlijker ...

Brotherhood blijft voor mij toch het zwakkere broetje
van New Orders Factory periode ... ook nu in de deluxe editie
blijf ik het album een wat ongerijpte verzameling songs vinden.

In de liner notes bij de deluxe edities, kan je bij elk album lezen
hoe de nummers tot stand kwamen en vanuit welke ingesteldheid
de band aan de plaat begon ... en kijk, Brotherhood is in vier maanden
bij elkaar geschreven, net nadat de band er een uitputtende tournee
had opzitten en eigenlijk wat op elkaar was uitgekeken.
Het verwondert mij niet ....

Deze CD reissue gaat voor de oorspronkelijke CD tracklijst.
Dwz dat State of the Nation (niet op de vinyl editie) aan CD1 is toegevoegd.
Op die manier wordt er natuurlijk extra ruimte uitgespaard op CD2
De b-kant Shame of the Nation staat op Low Life deluxe.

Op Brotherhood deluxe staan alle singles uit die periode in hun extended versie.
Bizarre Love Triangle, True Faith (en de b-kant 1963 die ook in een remix
verscheen) en het wat tegenvallende Touched by the Hand of God.

Blue Monday '88 / Beach Buggy zijn volledig van de partij.
Van de overige singles worden de dubversies wijselijk weggelaten.
Behalve True Dub (van True Faith natuurlijk) ... al had ik hier liever
de gewone, compacte single versie van het nummer gezien ...

Evil Dust is een erg interessante bonus.
Het is een korte, alternatieve versie van Angel Dust (track .

Merkwaardig tenslotte dat de hoes van de deluxe versie
een afwijkende versie is van de originele vinyl hoes.
Daar waar bij de andere albums steeds met zorg
voor het originele artwork werd gekozen ...

Ik zie dat bij de bonustracks geen originele single edit van Bizarre Love Triangle staat. Die vind ik zoveel malen beter als de album versie en 12" mix. Weer een kans vergooid om eindelijk eens compleet te zijn.

Daarvoor moet je dus de 2CD singles collectie kopen.
Maar je hebt gelijk: ik vind dat ook de beste versie.
Geldt trouwens ook voor State of the Nation.

Vanaf 1986 zijn de korte single versies vaak sterker
dan de 12" versies. Daarvoor was het uiteraard andersom ...

Die versie op de 2cd singles collectie is dezelfde als de albumversie op deze.

Zal ik checken - misschien heeft dat met het uitgangspunt te maken: eerst werd een lange opname gemaakt (voor 12") en werd die ingekort voor een 7" uitvoering.

Later werd begonnen met materiaal voor een 7"single en werd die opgerekt tot een 12". Organisch geeft dat een heel ander resultaat. Maar, zoals gezegd, we gaan luisteren.

Dju toch ... ik dacht van niet, maar wel dus.
Heb het 2CD Singles album zelf nog nooit beluisterd.
Kocht het voor een prikje en dacht waarom niet.

Gelukkig koester ik al jaren mijn 7" vinyl exemplaar.
En ik geef je 100% gelijk dat die versie leuker is.
Compacter, essentiëler ... dan komt de album versie
en de 12" versie is de zwakste van de drie (te repetitief).

Dit vond ik (wiki):

The single mix features a cleaner sound with more electronics than the album version, notably the Fairlight CMI music workstation, the premier sampling keyboard workstation of the eighties, used to provide novel sounds, such as the orchestral hits that were so popular, but also to sequence the song. All instruments minus bass and voice were sequenced."

Fairlight: bijzonder apparaat. Is trouwens de verklaring waarom NO na het switchen naar Roland synthesizers "Perfect Kiss" bijna niet uitgevoerd heeft, re-samplen naar/voor Roland was te bewerkelijk.

Die single is %^%$% één van de weinige NO 7"s die ik niet heb.

Ik heb 2 verschillende versies gehoord van de single,
de Canadese single mix, die gewoon meteen begint met drum en alles erop en eraan (zoals in de videoclip) en een versie met een bass intro die gelijk is aan de versie op dit album en voor de rest gelijk is aan de Canadese versie.

Stond er ook geen 1994 remix van dit nummer op The Best of New Order?

Ja - tijdsduur 3:53 - mix van Stephen Hague & Mike 'Spike' Drake

en op Retro: a: 4:22 (Pop Disc; van album denk ik); b: 6:41 Shep Pettibone - mix(Club Disc)

Fijn album (wel minder goed dan PC&L en Low Life) maar wel lekker.
Sommige nummers van het bijna twintig jaar later uitegegeven Waiting for the sirens call liggen imho behoorlijk in het verlengde hiervan.

Vandaag weer eens gedraaid en ik blijf bij mijn eerdere opmerkingen (van 04/08/08): dit is Waiting for the Siren's Call, maar dan in de 80's - een pop-plaat van een vrij matig gehalte, slechts 2 - 3 goede nummers. Omdat de dual disc editie de 12"s bevat, wordt de waarde ervan opgekrikt en kan ik 'em op 3,5 laten staan. Het album zonder die disc met 12"s zou met 3* al goed beloond zijn.

Ik kan Mjuman bijtreden. En ga zelfs nog verder.

Brotherhood hypothekeert voor mij hoe langer hoe meer
de albums die erna volgden. Daarvan onthoud ik voornamelijk
losse nummers. De eerste drie van NO zijn voor mij de beste.

En op dit album staat amper één lied (de single)
die je in zijn album versie al even amper dance kan noemen.