New Order - Brotherhood (1986)
mijn stem
157 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Dance
Label: Factory
-
Paradise (3:52)
-
Weirdo (3:53)
-
As It Is When It Was (3:46)
-
Broken Promise (3:48)
-
Way of Life (4:07)
-
Bizarre Love Triangle (4:22)
-
All Day Long (5:12)
-
Angel Dust (3:44)
-
Every Little Counts (4:29)
-
State of the Nation [12" Version] * (6:34)
-
Bizarre Love Triangle [12" Version] * (6:44)
-
1963 [12" Version] * (5:38)
-
True Faith [12" Version] * (9:04)
-
Touched by the Hand of God [12" Version] * (7:06)
-
Blue Monday '88 * (7:10)
-
Evil Dust * (3:44)
-
True Dub * (7:52)
-
Beach Buggy * (7:20)
toon 9 bonustracks
totale tijdsduur:
37:13
(1:38:25)
0
geplaatst: 9 september 2008, 20:27 uur
BROTHERHOOD
heeft een mooie titel en dito hoes.
Maar muzikaal zegt het me plots veel minder.
Ik hou ook niet zo van de wat mattere productie.
Vanaf Brotherhood kiest New Order voor
ofwel besnaarde rock ofwel pure dancebeats.
De magische symbiose van stijlen (Power Corruption & Lies)
of de variatie aan invloeden (Low Life) ontbreekt hier.
Paradise is gelukkig wel meteen raak en de topper van kant 1.
Bijna alle New Order albums hebben sterke openers met hitpotentie.
Weirdo hakt wilt om zich heen zonder potten te breken.
As It Is When It Was klinkt als een heel luie, stonede New Order ballad.
De Isolation bas in Broken Promise vind ik er behoorlijk over.
Way of Life lijkt, hinkend op één akkoord, te veel op een slechte Cure song.
Gauw naar kant 2 dat gelukkig net iets avontuurlijker klinkt.
Bizarre Love Triangle vind ik in zijn compacte album versie
stukken overtuigender dan de te repititieve extended remix.
All Day Long heeft wel weer een melodie die aanslaat.
En het prachtige synthtappijt van Gillian zorgt voor de juiste emotie.
Angel Dust is samen met Bizarre Love Triangle het enige nummer
op Brotherhood dat echt op de dansvloer mikt ... aardig, maar geen blijver.
Dat is de afsluiter Every Little Counts volgens mij wel.
Het nummer doet denken aan de fuck you vinger van Leave Me Alone.
Maar dit keer ruimt de boosheid plaats voor zelfspot.
Geschreven met Walk on the Wild Side van Lou Reed in het achterhoofd.
Met een hilarische tekst en een in de lach schietende Bernard.
Het nummer eindigt met het krassen van een bestofte naald.
Achteraf wist Stephen Morris te vertellen dat hij het leuker had gevonden
als de cassette versie met het geluid van een vastgelopen tape
en de CD versie was geëindigd met een doorslipgeluid.
State of the Nation / Shame of the Nation verscheen
kort voor het album op 12" en 7", en net zoals bij Bizarre Love Triangle /
Bizarre Dub Triangle, kies ik ook hier liever voor de korte versie.
Beide singles hebben gelijkaardig artwork.
Na Shellshock worden New Order 12" singles net iets te vaak
goedkope, uitgerokken versies van de oorspronkelijke, kortere song.
In de periode daarvoor was het net andersom en avontuurlijker ...
heeft een mooie titel en dito hoes.
Maar muzikaal zegt het me plots veel minder.
Ik hou ook niet zo van de wat mattere productie.
Vanaf Brotherhood kiest New Order voor
ofwel besnaarde rock ofwel pure dancebeats.
De magische symbiose van stijlen (Power Corruption & Lies)
of de variatie aan invloeden (Low Life) ontbreekt hier.
Paradise is gelukkig wel meteen raak en de topper van kant 1.
Bijna alle New Order albums hebben sterke openers met hitpotentie.
Weirdo hakt wilt om zich heen zonder potten te breken.
As It Is When It Was klinkt als een heel luie, stonede New Order ballad.
De Isolation bas in Broken Promise vind ik er behoorlijk over.
Way of Life lijkt, hinkend op één akkoord, te veel op een slechte Cure song.
Gauw naar kant 2 dat gelukkig net iets avontuurlijker klinkt.
Bizarre Love Triangle vind ik in zijn compacte album versie
stukken overtuigender dan de te repititieve extended remix.
All Day Long heeft wel weer een melodie die aanslaat.
En het prachtige synthtappijt van Gillian zorgt voor de juiste emotie.
Angel Dust is samen met Bizarre Love Triangle het enige nummer
op Brotherhood dat echt op de dansvloer mikt ... aardig, maar geen blijver.
Dat is de afsluiter Every Little Counts volgens mij wel.
Het nummer doet denken aan de fuck you vinger van Leave Me Alone.
Maar dit keer ruimt de boosheid plaats voor zelfspot.
Geschreven met Walk on the Wild Side van Lou Reed in het achterhoofd.
Met een hilarische tekst en een in de lach schietende Bernard.
Het nummer eindigt met het krassen van een bestofte naald.
Achteraf wist Stephen Morris te vertellen dat hij het leuker had gevonden
als de cassette versie met het geluid van een vastgelopen tape
en de CD versie was geëindigd met een doorslipgeluid.
State of the Nation / Shame of the Nation verscheen
kort voor het album op 12" en 7", en net zoals bij Bizarre Love Triangle /
Bizarre Dub Triangle, kies ik ook hier liever voor de korte versie.
Beide singles hebben gelijkaardig artwork.
Na Shellshock worden New Order 12" singles net iets te vaak
goedkope, uitgerokken versies van de oorspronkelijke, kortere song.
In de periode daarvoor was het net andersom en avontuurlijker ...
* denotes required fields.