Rise Against - Appeal to Reason (2008)

kijk er al naar uit !!!!
heb 'Re-Education through labor' al beluistert
klinkt zoals verwacht zeer goed

Hier kijk ik zeker naar uit! Word weer geweldig!

Re-Education through labor is een waanzinnig nummer, belooft veel goeds

Echt lachen dat ik hier wel van af weet, en mijn vriend die hier die hard fan van is niet.

Geweldig nummer inderdaad! Ik kijk al uit naar het volledige album, ahoewel ik het gevoel heb dat het album minder rauw zal worden.

hoop dat er weer een acoustische song bij is

Ben nu 4 gelekte nummers aan het luisteren, en het klinkt allemaal weer super.

Vooral Entertainment is een heerlijk nummer. Erg benieuwd naar de rest.

Klinken errrugggg lekker die nieuwe nummers, kom maar op met die cd!!

whow! Had geen idee dat er alweer een nieuwe plaat aan zat te komen! Goed nieuws.
Zeker Siren Song Of The Counter Culture vond ik magistraal, dus ik wacht in spanning!

whereabouts unknown is een vette song

Don't get your hopes high. Eenheidsworst en sloomheid zijn de kernwoorden in dit album. Waar is de energie heen? Dit klinkt verdorie als Nickelback. Hier gaan ze vele fans van het eerste uur mee verliezen maar anderzijds gaan ze ook de commerciële jeugd er bij krijgen, wat misschien wel hun doel was voor het maken van dit album, commerciëler klinken en meer verkopen. Jammer maar helaas.

Toch een 3*

Ik ben het (helaas) voorlopig eens zijn met Ephyon. Ik mis inderdaad de kracht en energie. Nummers lijken vooralsnog veel op elkaar en ik mis de 'schreeuwerige' zang.

Ik had dit ook met de vorige, die moest ook heel even groeien en die vind ik nu een knaller. Dus wellict zal ook bij deze het kwartje op den duur de goede kant opvallen.

zeker niet het beste album van rise against
inderdaad misschien te comercieel
denk dat ik het een 4geef
kan misschien nog een 4.5 worden als ik de songs beter beluister
maar de eerste 3 en de laatste 3 songs zijn best wel goed
maar de acoustische song 'hero of war' valt tegen

Hmmz, enigszins teleurgesteld na The Sufferer. Wellicht nog maar een paar keer luisteren.

Ik ga hem toch maar een halfje verhogen aangezien ik net mijn favoriet ontdekt heb. Savior is toch wel een knaller

ik snap de ontevredenheid niet. Dit vind ik zonder twijfel het beste Rise Against album, grootste tegenvaller vind ik nog de nieuwe single "Re-Education", en dat terwijl ik die ook al een dikke 4/5 waard vind!

Vooral Entertainment, Collapse en Hero Of The Year vind ik geweldige nummers!

misschien luister jij dan liever naar het zachter genre
maar de echte rise against fans vinden dit een teleurstelling
er zitten wel nog een paar goede liedjes bij maar
de power is er niet meer
de kracht in tim zijn stem die je in 'give it all' en 'injection' en 'blood to bleed' en vele ander songs hoort word gewoon niet meer gebruikt
dat is spijtig

Ben ik het wel mee eens. Ik mis de overtuiging die de vorige albums zo speciaal maakte. Het is een beetje gedegradeerd van buitengewone punkrock naar middelmatige punkrock. Toch denk ik dat ie best kan groeien na een aantal luisterbeurten. Voorlopig 3*

Na mijn eerste kennismaking met "Appeal to Reason" snap ik de bovenstaande berichten wel, aangezien het album minder hard is dan bijv. Revolutions Per Minute en Siren Song for the Counter Culture. Ik leerde Rise Against pas kennen met "The Sufferer & The Witness" (ben dus geen fan van het eerste uur ) maar mede door het feit dat ik volledig door dat album werd weggeblazen ben ik ook het oudere materiaal gaan luisteren - en waarderen.

"Appeal to Reason" kwam bij de eerste luisterbeurt ongeveer over zoals Ephyon al zei – eenheidsworst en sloomheid troef. Nu verbaasde me dat eigenlijk niet zo heel erg, want voorgangers SSOTCC en TSATW lieten al duidelijk een beeld zien dat Rise Against langzaam naar rustiger muziekwater aan het opschuiven is, en daar is ATR een logische stap in. Toch moest ik bij een typisch punkpop-liedje als The Dirt Whispered wel even slikken

Inmiddels heb ik het album ongeveer 10 keer geluisterd en ik kan wel zeggen dat mijn mening volledig is omgeslagen. ATR is in mijn ogen een typisch voorbeeld van een album dat bij elke luisterbeurt steeds beter wordt – met name “From Heads Unworthy”, “Savior” en “Kotov Syndrome” horen wat mij betreft echt tot het beste wat RA tot nu toe geproduceerd heeft. Ook met het oog op de teksten – die weer van buitengewoon hoog niveau zijn – heeft de band echt niet aan overtuigingskracht ingeboet. Al met al denk ik dat het album nét niet SSOTCC kan overtreffen als beste RA-album, maar door het ontzettend hoge niveau wat ze album na album blijven vasthouden lijkt me dat ook niet echt mogelijk.

Toch vooralsnog 4.5 sterren, omdat het in mijn ogen gewoon weer een fantastisch album van een fantastische – zo niet allerbeste – band is.

Hij staat nu op de luisterpaal.

Een perfecte opvolger van Sufferer & The Witness, echt een geweldig album!!

Rise Against kende ik nog niet echt goed, ik had wel eens een albumpje gedownload van hen. Maar echt er diep op in gegaan ben ik nog niet. Nu zag ik ‘Appeal to Reason’ op de welbekende luisterpaal staan, dus ik ging maar eens luisteren. Collapse is een heerlijk nummer om mee te beginnen, waarna het overgaat in een liedje wat meer lijkt op een iets hardere 3 Doors Down dan op echte punk muziek.
Re-Education…Yeah!
The Dirt Wispered is zo’n nummer waarvan Tijl Beckand in de Lama’s al een zei over de zogenaamde ‘RTL-Boulevard burger’. Eerst denk je Hmm, lekker, maar daarna vraag je je af ‘Wat heb ik eigenlijk gegeten?’. Dat is precies hetzelfde bij dit liedje, je denk van ach het klinkt wel leuk maar achteraf weet je er niet zoveel meer vanaf.
Bij Kotov Sindrome is dat wel anders lekker energiek nummer zoals Re-Education. From Heads Unworthy is gewoon beetje doorsnee, opzich niet zoveel aan.
Nummerrrrr 7 gewoon doortrekken en nergens aan denken, dan is het een leuk nummer.
Entertainment begint heerlijk, gaat heerlijk door en eindigt ook heerlijk. Goed nummer.

Na alle herrie komt het mooi Hero Of War, om vervolgens weer lekker hard verder te gaan met Savior niets mis mee.
Whereabouts Unkown…vanaf hier begint de punk herrie mij een beetje de strot uit te hangen, het is en blijft veel van hetzelfde, alweer.
De bonus track is een lekker nummer welke mooi is als afsluitert.

*3.5

Dit is een beetje te hard voor me, hier moet ik echt voor in de stemming zijn. Maar het klinkt allemaal wel lekker, Rise Against heeft ook wel hele mooie albumcovers.

in eerste instantie viel het echt heel erg tegen,
ik was echt enórm in de ban van Sufferer and the Wittness, en zoals hierboven beschreven mis ik de kracht van de stem als in Injection en Bricks. erg jammer!
heb het nu een paar keer geluisterd, en mn mening is nog niet echt veranderd, er zijn wel weer wat pareltjes gevonden (Saviour en Kotov Syndrome springen er echt uit) maar van de rest ben ik nog niet helemaal overtuigd...

tot nu toe een 3.5*

Na een paar keer luisteren nogsteeds niet gegrepen dor deze plaat. the Sufferer and the Witness had me meteen te pakken, en die heb ik dan ook (net als eerdere albums) grijsgedraaid. Maar kan me er nu niet toe zetten om deze plaat op te zetten.

Ik mis de Energy van Rise Against. Het is allemaal net ff te sloom. Er zit geen drive in. Structuuren zijn onduidelijk, en de vocalen zijn allemaal een beetje zoetsappig. Een groot gemis.

Ik heb meerdere concerten van deze band gezien, en altijd was het een grote bom van energy. Ik kan me asoluut geen voorstelling maken van hoe dat gaat worden met deze songs.

Ik ben om. Nadat ik eerst nog wat sceptisch was over deze plaat heeft ie me nu zeker te pakken. Wat mij betreft gaat deze plaat gewoon verder waar de vorige plaat is gestopt. Er wordt hier door een aantal mensen gesuggereerd dat deze plaat qua energie heeft ingeleverd ten opzichte van de vorige, maar daar ben ik het niet mee eens. Tim weet in een aantal nummers weer als vanouds te knallen, maar kan ook andere nummers weer heel gevoelig brengen.

Ik zet em nu op 4.5*

Lijkt weer goed op hun vorige albums. Weer een paar goeie melodieën en een hoog mosh-gehalte
Het is ook weer zo'n album waar je moeilijk bij kan stilzitten. Maar zoals veel punk lijken de liedjes soms te veel op elkaar. Maar dat ligt nu éénmaal aan dat genre :-S
Re-Education is mijn lievelingsnr van dit album.

3.5*

Ben eerder een fan van het eerdere werk van R.A.
Vooral het album Siren Song for the Counter Culture, the Sufferer & The Witness vond ik niet zo goed , om de een of andere reden vond ik dat album te veel neigen naar het Rock gebeuren, niks mis mee uiteraard vooral niet (zoals eerder aangehaald) met Tim's stem.....

Op de T.S.&. T.W. stonden wel een aantal goede nummers alleen waren er ook mindere nummers, dat had Siren Song for the Counter Culture niet. Maar dat kan per persoon verschillen.

Dit album klinkt weer als de oudere Rise Against cd's alleen mis ik nog steeds nummers in trant van State Of The Union , Voices Off Camera, Paper Wings, Give It All, Black Masks & Gasoline en Like The Angel etc.

Alleen begint het na een tijd toch te veel op elkaar te lijken, waar door het album zijn kracht verliest en een beetje inzakt. Misschien dat ik het even tijd moet geven maar voorlopig geef ik het 3,5*

(dit heb ik ook gehad met The Living End - State Of Emergency album)
Het meest gedraaide nummer van dit album bij mij is Savior, erg catchy

ok, ze hebben me overtuigd. ik ben helemaal omgeslagen.
retegoed album! maar het verdient een paar luisterbeuren...

4.5*!

Geweldig.
Prachtige opvolger van Suffer & The Witness

*4.5