Rise Against - Appeal to Reason (2008)

Heerlijke Punk Rock, waar ik al een tijd niet meer naar heb geluisterd. Maar door deze plaat zal ik weer eens me ouwe cd's uit de kast halen. Bedankt Rise Against. Een 4,5 als beloning.

Voor zover ik deze beluisterd heb (een nummer of zes) kan deze echt niet tippen aan de twee voorgangers. Het is niet slecht en zeker een van mijn favoriete bands in de punk, maar hier weten ze gewoon minder te overtuigen. Het is allemaal iets minder fris en er zit vooral minder energie in. Jammer, maar wel beter voor het grote publiek.

zoals Lukk0 al zei, het kan niet tippen aan zijn voorganger, maar de muziek blijft zalig

From Heads Unworthy is echt briljant. Misschien wel het beste RA nummer ooit, al ken ik ze niet allemaal. De rest van de plaat is ook dik in orde met toppers als Savior en Re-Education Through Labor. Dikke 4****

Dit is een wat "rustigere" Rise Against, toegankelijkere songs die wat poppier klinken dan voorheen. Dat maakt mij allemaal niets uit, het is een heerlijk album om naar te luisteren. Er staan een paar prachtige parels op zoals Audience of One met wederom goede bijbehorende clip. Wel hitgevoelig nummer, maar ach, dat mag de pret niet drukken voor de echte liefhebber. Al zouden ze het willen, volgens mij lukt het Rise Against niet om een slecht nummer te schrijven, zowel tekstueel als muzikaal gezien.

Omdat Rise Against vroeger wel een van mijn favoriete bands was, had ik hele hoge verwachtingen van dit album..maar het is voor mij De teleurstelling van 2008 geworden.

Re-Education , Collapse , Entertainment en Kotov Syndrome zijn voor mij nog de beste voor het album, al zegt dat niet heel veel.

En Savior is volgens mij wel het meest overgewaardeerde RA nummer.

Had gehoopt dat ze de lijn door hadden gezet van de vorige cd die mij beter beviel... Staan verder wel goede nummers op maar het is um niet helemaal..

Het album is best goed maar ik herken Rise Against er niet meer in.
Kotov Syndrome is naar mijn mening het enige nummer wat nog iets weg heeft van hun oude albums.
In 2010 komt weer een nieuw album, hopelijk valt deze wat meer in de stijl van Sufferer and the Witness.

Kijk eens aan , weer iets om op te verheugen..

Je verwoordt het mooi trouwens, ik herken Rise Against niet meer.... ben ik met je eens !!

woehoe ik ga hier binnenkort naartoe ze komen bij rockinpark!

HEER-LIJK, werkelijk waar! Ik zie ze in juli op Werchter, nu al zin in! 4 sterren voor dit album.

ik vind savoir echt een vet goed nummer, nu de rest nog luisteren! : )

waarom staan de tijden van de nummers er niet bij?

Daar had ik tijdens het plaatsen geen zin in...dus als je je geroepen voelt, be my guest!

gebeurt

kan deze rise against eigenlijk het meest waarderen van allemaal, het is wat rustiger dan de andere, dus bij het begin tegenvallend maar hoe vaker ik dit luister hoe vetter het word, ik vind het nu zelfs het beste werk van ze!

hero of war is echt mooi!

Om te beginnen is Hero of War een prachtig nummer!

Dit album was mijn eerste kennismaking met Rise Against, en de sound bevalt me echt prima. Als dit de originele sound niet meer zou zijn heb ik er dus zeker geen last van! Daarbij, bands veranderen en dus ook hun muziek.

hero of war is idd een prachtig nummer,

toffe plaat, maar het is hem toch niet helemaal.
ik mis, wat andere al zeiden, inderdaad de kracht al een aantal keren heb ik hem beluisterd en hij bevalt me toch wel een goede plaat met lekkere punk/rock. alleen de screamende stem van Tim mis ik toch wel in veel nummers, maar als die aanwezig zou zijn, is het helemaal top!

RA rocks!

4,0*

Rise Against, de punkband die bekend werd met hun derde album “Siren Song of the Counter Culture” en doorbrak met diens opvolger “The Sufferer & the Witness”, bracht in 2008 hun vijfde album “Appeal to Reason” uit. Kan de band het niveau van de vorige albums evenaren?


Review
Het album begint net als zijn voorgangers met een nummer met een lekker hoog tempo, en de stijl doet me nog steeds heel erg denken aan hun vorige album. Collapse (Post-Amerika) is een lekker simpel punknummer met een lading energie die we gewend zijn van Rise Against.
Het tweede nummer, Long Forgotten Sons begint met een bassloopje waar de rest van de instrumenten zich langzaam bijvoegen. Hoewel de stijl van het nummer zeker Rise Against is, is er toch een groot verschil; de double time drums zijn er niet. Het is een gewoon rocknummer met een rustig tempo, wat de band hiervoor vooral deed bij de rustige nummers.
Re-education (Through labor), het derde nummer, was al een tijdje voordat het album uitkwam luisterbaar als single, en dat is hoorbaar. Het eerste wat opvalt is dat Tim McIlraths rauwe stemgeluid is ingewisseld voor een wat rustiger, zachtere manier van zingen, hoewel dat in de loop van het nummer weer terugkomt. Het nummer doet veel denken aan de hoofdsingle van het vorige album, “Ready to Fall”.
The Dirt Whispered gaat een hele andere kant op dan het album tot nu toe heeft gedaan. Het klinkt erg vrolijk en upbeat, met niet al te ingewikkelde gitaarriffs. Het is niet te vergelijken met iets wat Rise Against eerder heeft gedaan, maar het is ze wel gelukt om het goed te doen. Aan het eind komt de achtergrondzang ook mooi naar voren.
Kotov Syndrome is weer een up-tempo punknummer met de double time drums, waar vooral de stukjes gitaar in de coupletten en na het refrein opvallen, waar het refrein zelf heel simpel is, misschien zelfs wat saai. Gelukkig maken de instrumentale break en de brug alles goed, het klinkt gelikt en doet ook denken aan de stijl van het vorige nummer.
Het zesde nummer vind ik heel erg vet, en dan vooral hoe het begint!In The Strength to go on is weer een ouderwetse tempowisseling te horen, die we gewend zijn van Rise Against. Helaas doet het nummer zelf niet zoveel bijzonders.
Audience of One begint rustig en doet in het begin denken aan een nummer dat je zo bij een emo-band zou kunnen horen. Het klinkt allemaal best goed, maar het klinkt niet als Rise Against, een gevoel dat ik ook al had bij de voorgaande nummers, maar eigenlijk weet ik niet goed wat ik beter vind
Gelukkig komen bij Entertainment de stevige gitaren er weer in en het nummer, dat gedreven wordt door een snelle basslijn, klinkt weer als een typisch Rise Against nummer, behalve dat zanger McIlrath weer met een zachte stem zingt, waar ik nog niet helemaal aan gewend ben. Het beste deel van het nummer is wellicht de brug, waar het nummer een circusachtige sfeer krijgt(wat waarschijnlijk ook de bedoeling was). Al in al een van de betere nummers van het album tot nu toe, hoewel ik nog steeds naar wat interessantere gitaarloopjes snak.
Hero of War is het rustige nummer van het album, net als “Roadside” en “Swing Life Away” op de vorige twee albums. Tim McIlraths sterke stem met alleen een akoestische gitaar als begeleiding moeten dit nummer staande doen houden, wat met gemak lukt. “They took off his clothes, they pissed in his hands, I told them to stop but then I joined in” is een voorbeeld van de tekst in het nummer, waar je toch even bij moet slikken. Het nummer laat je ongemakkelijk voelen, het ontroert je. Tegen het einde van het nummer komen de andere instrumenten erbij, een volwaardige ballad en het beste nummer van het album.
Nummer elf op het album, Savior lijkt weer een rustig nummer te worden, maar dan komt de energie en kracht erin en er komt weer een lekker punknummer. Gitarist Zach Blair doet hier, lijkt het, eindelijk eens zijn best, en het resultaat mag er wezen.
Hairline Fracture is ook weer een nummer zoals we gewend zijn van Rise Against met sterke drums, een lekker basslijn en ook weer eens een tempowisseling. Samen met de stukken samenzang maakt dat alles dit tot een van de betere nummers op het album.
Het laatste nummer, Whereabouts Unknown, begint weer langzaam en voert dan het tempo op, en geeft dan een agressieve sfeer af. Het nummer is een echte afsluiter, het is een sterk nummer zoals we dat gewend zijn van Rise Against. Instrumentaal is het het beste van het album, zeker de drums, en Tim McIlrath laat weer eens de kracht horen die zijn stem bezit.

ik denk toch de beste plaat van rise against ondanks dat de stijl een beetje veranderd is

4,5

Mooie recensie rockdude.

Ben het er maar op een paar vlakken mee eens maar dat maakt niet uit

thanks horrorfreak !

Rise Against ken ik van Guiter Hero.
Aangezien ik Re-Education (Trough Labor) al 1,5 jaar daarvan ken wou ik toch eens weten wat voor een band achter dit nummer zat.
Wauw, wat klinkt dit album heerlijk!

Om een beter idee te krijgen van de band raad ik je aan om hun oudere albums te luisteren.

Als je dit album al geweldig vind ga je die ook zeker goed vinden.

Bedankt, je bent precies niet zo overtuigd over dit album?

Nee van dit album ben ik niet heel gelukkig geworden

De eerste keer dat ik dit album hoorde, kreeg ik teveel een Offspring gevoel. Ik weet niet waarom. Ik hou in elk geval niet van The Offspring.

Naar beter luisteren bleek het een volwassener album, met sterke nummers, maar over het geheel een softere feel en minder sterk dan The Sufferer and the Witness.

Desondanks een leuke plaat om naar te luisteren. Hopen dat het volgende album weer wat krachtiger is.

De opening, Collapse, is mijn ringtone (eerste 25 sec).

Top: Re-Education, Whereabouts Unknown en Audience of One

3,5 sterren

Rise Against, de band die begaan is met de wereld. De ruige band die, zonder meer, uitzonderlijke klasse toont met de voorgaande albums o.a. Siren Song of the Counter Culture en The Sufferer And the Witness heeft met Appeal To Reason een wat rustiger album uitgebracht. Ik zeg hier "wat rustiger" omdat er toch voor iemand die bijvoorbeeld alleen maar naar een radio 2 luistert toch nog vrij hard is.
Zoals sommige comments ook aangeven is de muziekstyle ietwat meer pop geworden dan voorheen maar dat doet voor mij niks af aan de kwaliteit van de nummers.
Het album begint met een goede opener (Collapse (Post-Amerika)) en gaat gelijk door met een lekker nummertje, Long Forgotten Sons.
Na Re-Education (Through Labor) vind ik het album wat afzwakken. Al is afzwakken hier eigenlijk een groot woord. Het album gaat gewoon lekker verder met goede en minder goede nummers. Ik zou zo een, twee, drie geen topper van het album kunnen aanwijzen omdat er voor mij eigenlijk een stuk of 7 zijn.

Als je het niet zo erg vindt dat Rise Against iets meer pop is geworden dan is dit zeker een aanrader. Het is nog steeds hard, alleen wat toegankelijker.
Ik kijk uit naar het nieuwe album van Rise Against, of het nou net als Appeal To Reason klinkt of als The Sufferer And the Witness, als het maar als Rise Against klinkt.

4*