Rush - Feedback (2004)

Op deze EP staan 8 covers, de orginelen zijn:

1. Summertime Blues (Blue Cheer version)
2. Heart Full Of Soul (The Yardbirds)
3. For What It’s Worth (Buffalo Springfield)
4. The Seeker (The Who)
5. Mr Soul (Buffalo Springfield)
6. Seven And Seven Is (Love)
7. Shapes Of Things (The Yardbirds)
8. Crossroads (Cream version)

en vooral Summertime Blues spettert er vanaf de eerste toon al fantastisch uit.

Een album wat ik zeker niet van een band als Rush verwacht had maar erg leuk en het had van mij zeker 2x zo lang mogen zijn.

Geweldig album. The Seeker en Mr. Soul zijn wat mij betreft uitschieters!!

Lekkere cd, helaas hoeft Rush voor mij geen coverband te worden. Het speelplezier druipt er van af.

toch knap, je hoort de eerste gitaartonen en je herkent acuut rush

Het is een leuk idee van de band om zo het 30 jarig bestaan vast te leggen. Muzikaal ontbreekt het wat aan het vernuft dat we gewend zijn, maar horen we lekker ingespeelde versies van bekende en minder bekende oudere nummers. Heart Full Of Soul vind ik het leukst, maar ze doen niet veel voor elkaar onder. Voor de fans verplichte kost natuurlijk, verder is het geen essentiële Rush release.

Wat ik begin deze week al meldde op deze site, ik ben aan een kennismaking begonnen met de rockmuziek van Rush. Vorige week was het album "Snakes & Arrows" aan de beurt. Gisteren heb ik "Feedback" gekocht. 8 Klassiekers in een Rush jasje. En wat klinkt dat goed. Eén minpuntje, de korte speelduur. Er hadden wat mij betreft wel 20 nummers op deze cd mogen staan.

Aardige plaat, mijn favoriet is Heart Full of Soul.
Gelukkig wat meer bezieling in de zang dan bij een Test for Echo of een Vapour Trails.

Zo cool dat ze dit hebben gedaan, klinkt als een stelletje jonge honden van tegen de 60...

Zeer leuk tussendoortje!! Geweldig om een stel topmuzikanten een paar covers te horen spelen! De spelvreugde spat er vanaf en net wat Joy zegt; bij de eerste gitaarklanken weet je gelijk dat het Rush is. Erg knap!

Als rechtgeaarde Rushfan was het tijdvak 1997-2006 wel heel triest.
Toegegeven, die driedubbele live CD "Different Stages: Live" was wel een hele goede release maar daar moest je het in die periode van 10 jaar wel mee doen.

Ja, we kregen in die periode de met afstand slechste studio Rush album "Vapor Trails" en de met afstand slechste Rush live album "Rush in Rio" gepresenteerd.
Ook nog die solo CD van Geddy Lee verscheen, qua nieuw materiaal nog wel aardig maar was geen Rush.

Op zich vind ik covers CD's wel leuk, meestal ken je de nummers wel en ze worden gespeeld in de stijl van de desbetreffende uitvoerende artiest.
Maar helaas bij deze, ik vind er weinig aan.
Dat komt eigenlijk allemaal door de songkeuze, nietszeggende of slechte nummers blijven zo of je moet ze radikaal anders spelen.
Nu is het ook zo dat deze songs Rush geen recht doet waardoor ze bekend zijn geworden, er kan maar weinig virtuositeit in worden gelegd.
De eerste 2 vind ik nog wel goed, dat wel maar de rest doet me helemaal niets.

Ik ken deze songs ook nauwlijks of niet, heb er ook geen herinneringen aan.
Als dat wel zo was dan ervaar je "Feedback" al heel anders denk ik.

Ik vond R30 uit 2005 ook nog wel erg de moeite waard....

Die R30 was toch een DVD box ?
Die reken ik niet mee, ik heb het alleen maar over CD's.
Alhoewel daar wel een CD bijzat, had ik wel eens gelezen.

Volgens mij waren dat opnames van de "Grace Under Pressure" tour.
Op zich een interessante periode....

Erg leuk gedaan van Rush.

Je herkent de nummers en ook Rush

Het is dan ook een EP

Helaas, Sstttt is niet meer onder ons . Toen Sstttt nog in leven was waren wij vrienden . Wat Sstttt bedoeld heeft te zeggen is dat hij deze 8 covers van Rush zo verschrikkelijk goed vond dat er wat hem betreft wel wat meer nummers gecoverd hadden mogen worden door Rush.

Zo'n vermoeden had ik al, Hans. Maar wou even Mr.Knowitall spelen.
Ik heb enkele nrs. beluisterd op youtube en ze bevallen me wel.
Denk dat ik maar eens op zoek ga naar dit album.

Zeker doen MindRuler! Ondanks dat dit niet echt een Rush album is, is het dat toch ook weer wel. Dit klinkt enorm tegenstrijdig maar als je 'm eenmaal in bezit hebt en vaker gehoord hebt, zul je begrijpen wat ik bedoel! (hoop ik )
Ze geven er zo'n eigen smoel aan, dat is echt knap! Er zijn zoveel bands die coveralbums uitbrengen maar ik kan me zo 1,2,3 geen band opnoemen die dat zó goed doet als Rush met Feedback.

Wat een leuke plaat, met allemaal sterke nummers vol energie gecoverd; alle originelen wordt recht gedaan zonder dat Rush z'n stijl hoeft te verloochenen. Heerlijk.

Een paar opmerkingen over individuele nummers. Summertime blues kende ik alleen in de versie van Eddie Cochran, dus het is bizar om nu te horen hoe de punchlines van elk couplet worden weggelaten. (De versie van de Who op Live at Leeds uit 1970 is getrouwer aan het origineel, met Entwistle die steeds de response op Daltrey's call gromt.)

Ik wist dat Heart full of soul oorspronkelijk van de Yardbirds was, maar ik kende alleen de (prachtige) versie van Chris Isaak (op zijn tweede, titelloze album uit 1987). Leuk om de versie van Rush te horen; ik heb nu via YouTube natuurlijk ook het origineel beluisterd.

Grappig: omdat de drive van Mr. Soul precies in het Rush-straatje past lag het natuurlijk ontzettend voor de hand dat ze het oorspronkelijke arrangement goed zouden volgen, maar ze hebben er dus voor gekozen om die Satisfaction-riff achterwege te laten en het tempo wat omlaag te schroeven. Leuk.

Crossroads is het enige nummer waarvan ik nog niet helemaal kan inschatten of deze versie iets toevoegt aan de Cream-versie. Maar verder... En dat Lonesome Crow het hierboven over "nietszeggende of slechte nummers" heeft, het is zijn goed recht maar ik kan er met mijn pet niet bij. Alleen al de beide Buffalo Springfield-nummers waren als originals al klassiekers. En de Yardbirds, Love, de Who…

Je zou onderhand een hele site kunnen bouwen over tribute-albums van bands die hun favoriete nummers uit de tijd dat ze zelf jong waren naspelen. Wie waren eigenlijk de eersten die dat deden? Ik denk zelf aan The Band met Moondog matinee en Bowie met Pinups, allebei uit 1973, maar misschien waren er nog wel eerderen (en dan denk ik niet aan Sha-Na-Na of andere retrobands). Iemand nog een suggestie?
 

Edit: bij herluistering valt het eigenlijk wel mee met die riff van Mr. Soul : bij de oorspronkelijke versie is hij iets minder prominent aanwezig dat ik me herinner, en bij de coverversie is hij toch ook wel degelijk te horen maar dan wat minder op de voorgrond. Bizar hoe het geheugen dingen kan vervormen (in dit geval bij hoe ik me het origineel herinnerde).

Gisteren Vapor Trail 2x gedraaid en Feedback 3x (speelt nu weer). Ik vind Feedback in vergelijking een verademing. Niet dat Vapor Trails nou zo dramatisch slecht is, en ook de productie vind ik niet storend, maar er staan geen nummers op die me bijblijven en ook wordt er niet gebruik gemaakt van gitaarsolo's. Na de creatieve hoogtepunten Power Windows en Hold Your Fire kan m.i.alleen Counterparts daarbij in de buurt komen. Allemaal subjectief en smaak gebonden natuurlijk. Snakes & Arrows klink in eerste instantie frisser dan Vapor Trails, maar ook met dat album heb ik niet echt binding. Clockwork Angels vind ik dan weer een slagje mooier. Met feedback vermaak ik me prima. Leuk tussendoortje daar waar ik meestal niet naar cover-albums omkijk.

Het was beter geweest als ze Led Zeppelin gecoverd hadden. Dit is wel een aardige collectie, maar toch niet super.

Ik zou de beste rocksong allertijden "Misty Mountain Hop", van Led Zeppelin dus, wel eens in een Rush uitvoering willen horen .

Dat is zielig voor Led Zeppelin

Dat valt nog maar te bezien....... Een wat late reactie mijnerzijds op bovenstaand bericht maar dat komt omdat ik "Feedback (2004)" onlangs weer heb gedraaid. E.e.a. heeft tot gevolg dat "Feedback (2004)" thans in de cd speler van mijn auto zit en dat ik de muziek van dit super-cover-album van Rush, bij elke kilometer die ik rij, tot mij laat komen.

Welliswaar 8 jaar later, maar: de R30 DVD bevat ook een digipack 2CD van de show.

Grace Under Pressure Tour was een oude video die later op DVD is gezet en ook verkrijgbaar is met de Exit... Stage Left en A Show of Hands video's in de box Replay X-3.
Op CD uitgebracht als Grace Under Pressure 1984 Tour. Aanrader!

En dan breng je na zeventien studio- en vijf live-albums een EP ooit uit met covers van songs door artiesten die je in je jonge jaren hebben beïnvloed. EP's ervaar ik meestal als de eerste stappen van een groep, je weet wel, stel jonge honden aast op een platencontract en wil de wereld veroveren.

Hier viert men, ja, wat? In 1974 brengt Rush zijn gelijknamig debuutalbum uit met wijlen John Rutsey (1952-2008), in het hetzelfde jaar neemt nadien wijlen Neil Peart (1952-2020) zijn drumstokken over in een bezetting die meer dan veertig jaren lang lief en leed deelt.

Een aantal titels van deze selectie van acht songs ken ik wel, het merendeel is wel degelijk nieuw voor mij, de jaren zestig zijn mijn tijdvak niet, door leeftijd en door andere interesses. Natuurlijk is het dan voor mij interessant om eens de Rush versies hiervan te horen (en later te vergelijken met de originele of andere cover versies).

Acht songs, zevenentwintig minuten ingespeeld door drie doorwinterde muzikanten met een ongekend speelplezier, het is een losser spelend Rush, verwachten wij niet vaak te veel de absolute perfectie van hen? Buitengewoon opvallend (en dat zou niet mogen) is het sprankelend geluid, na eerdere kleine en grote ontgoochelingen op voorgangers Test for Echo en Vapor Trails (beide versies toch wel).

Speelduur is voor mij perfect, een artiest mag alles van mij maar ik heb vaak een slechte nasmaak bij uitgebreide coveralbums, ik geef een tweetal voorbeelden: Under Cover (Ozzy Osbourne en Take Cover (Queensrÿche). Er zijn gelukkig ook genoeg uitzonderingen, de American Recordings van Johnny Cash natuurlijk en deze Feedback.

Deze EP was ook het startschot van een nieuwe toer met zowaar 14 optredens in Europa, waarbij ook in het Ahoy in Rotterdam, Nederland op 1 oktober 2004. Het daaropvolgend livealbum R30 bevat echter een optreden op 24 september 2004 in de Festhalle in Frankfurt, Duitsland. Daarop verschijnen liveversies van The Seeker, Heart Full of Soul, Summertime Blues en Crossroads, het zijn ook hun eerste voor velen liefdevol omarmde Europese optredens sinds 1992...

Jazeker! Ik weet het nog heel goed. Ik was in de jaren voordat ze dan eindelijk weer eens naar Europa kwamen fan geworden. En oh wat hoopte ik dit legendarische gezelschap eens live te mogen aanschouwen. En toen was daar ineens die aankondiging van een Europese tour! Eureka moment van heb ik jou daar! Daarna alle Nederlandse optredens bijgewoond die nog zouden volgen. Pakken ze me nooit meer af denk ik dan maar...