0
geplaatst: 5 januari 2013, 22:36 uur
Wat een leuke plaat, met allemaal sterke nummers vol energie gecoverd; alle originelen wordt recht gedaan zonder dat Rush z'n stijl hoeft te verloochenen. Heerlijk.
Een paar opmerkingen over individuele nummers. Summertime blues kende ik alleen in de versie van Eddie Cochran, dus het is bizar om nu te horen hoe de punchlines van elk couplet worden weggelaten. (De versie van de Who op Live at Leeds uit 1970 is getrouwer aan het origineel, met Entwistle die steeds de response op Daltrey's call gromt.)
Ik wist dat Heart full of soul oorspronkelijk van de Yardbirds was, maar ik kende alleen de (prachtige) versie van Chris Isaak (op zijn tweede, titelloze album uit 1987). Leuk om de versie van Rush te horen; ik heb nu via YouTube natuurlijk ook het origineel beluisterd.
Grappig: omdat de drive van Mr. Soul precies in het Rush-straatje past lag het natuurlijk ontzettend voor de hand dat ze het oorspronkelijke arrangement goed zouden volgen, maar ze hebben er dus voor gekozen om die Satisfaction-riff achterwege te laten en het tempo wat omlaag te schroeven. Leuk.
Crossroads is het enige nummer waarvan ik nog niet helemaal kan inschatten of deze versie iets toevoegt aan de Cream-versie. Maar verder... En dat Lonesome Crow het hierboven over "nietszeggende of slechte nummers" heeft, het is zijn goed recht maar ik kan er met mijn pet niet bij. Alleen al de beide Buffalo Springfield-nummers waren als originals al klassiekers. En de Yardbirds, Love, de Who…
Je zou onderhand een hele site kunnen bouwen over tribute-albums van bands die hun favoriete nummers uit de tijd dat ze zelf jong waren naspelen. Wie waren eigenlijk de eersten die dat deden? Ik denk zelf aan The Band met Moondog matinee en Bowie met Pinups, allebei uit 1973, maar misschien waren er nog wel eerderen (en dan denk ik niet aan Sha-Na-Na of andere retrobands). Iemand nog een suggestie?
Een paar opmerkingen over individuele nummers. Summertime blues kende ik alleen in de versie van Eddie Cochran, dus het is bizar om nu te horen hoe de punchlines van elk couplet worden weggelaten. (De versie van de Who op Live at Leeds uit 1970 is getrouwer aan het origineel, met Entwistle die steeds de response op Daltrey's call gromt.)
Ik wist dat Heart full of soul oorspronkelijk van de Yardbirds was, maar ik kende alleen de (prachtige) versie van Chris Isaak (op zijn tweede, titelloze album uit 1987). Leuk om de versie van Rush te horen; ik heb nu via YouTube natuurlijk ook het origineel beluisterd.
Grappig: omdat de drive van Mr. Soul precies in het Rush-straatje past lag het natuurlijk ontzettend voor de hand dat ze het oorspronkelijke arrangement goed zouden volgen, maar ze hebben er dus voor gekozen om die Satisfaction-riff achterwege te laten en het tempo wat omlaag te schroeven. Leuk.
Crossroads is het enige nummer waarvan ik nog niet helemaal kan inschatten of deze versie iets toevoegt aan de Cream-versie. Maar verder... En dat Lonesome Crow het hierboven over "nietszeggende of slechte nummers" heeft, het is zijn goed recht maar ik kan er met mijn pet niet bij. Alleen al de beide Buffalo Springfield-nummers waren als originals al klassiekers. En de Yardbirds, Love, de Who…
Je zou onderhand een hele site kunnen bouwen over tribute-albums van bands die hun favoriete nummers uit de tijd dat ze zelf jong waren naspelen. Wie waren eigenlijk de eersten die dat deden? Ik denk zelf aan The Band met Moondog matinee en Bowie met Pinups, allebei uit 1973, maar misschien waren er nog wel eerderen (en dan denk ik niet aan Sha-Na-Na of andere retrobands). Iemand nog een suggestie?
1
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 2 april 2023, 10:44 uur
En dan breng je na zeventien studio- en vijf live-albums een EP ooit uit met covers van songs door artiesten die je in je jonge jaren hebben beïnvloed. EP's ervaar ik meestal als de eerste stappen van een groep, je weet wel, stel jonge honden aast op een platencontract en wil de wereld veroveren.
Hier viert men, ja, wat? In 1974 brengt Rush zijn gelijknamig debuutalbum uit met wijlen John Rutsey (1952-2008), in het hetzelfde jaar neemt nadien wijlen Neil Peart (1952-2020) zijn drumstokken over in een bezetting die meer dan veertig jaren lang lief en leed deelt.
Een aantal titels van deze selectie van acht songs ken ik wel, het merendeel is wel degelijk nieuw voor mij, de jaren zestig zijn mijn tijdvak niet, door leeftijd en door andere interesses. Natuurlijk is het dan voor mij interessant om eens de Rush versies hiervan te horen (en later te vergelijken met de originele of andere cover versies).
Acht songs, zevenentwintig minuten ingespeeld door drie doorwinterde muzikanten met een ongekend speelplezier, het is een losser spelend Rush, verwachten wij niet vaak te veel de absolute perfectie van hen? Buitengewoon opvallend (en dat zou niet mogen) is het sprankelend geluid, na eerdere kleine en grote ontgoochelingen op voorgangers Test for Echo en Vapor Trails (beide versies toch wel).
Speelduur is voor mij perfect, een artiest mag alles van mij maar ik heb vaak een slechte nasmaak bij uitgebreide coveralbums, ik geef een tweetal voorbeelden: Under Cover (Ozzy Osbourne en Take Cover (Queensrÿche). Er zijn gelukkig ook genoeg uitzonderingen, de American Recordings van Johnny Cash natuurlijk en deze Feedback.
Deze EP was ook het startschot van een nieuwe toer met zowaar 14 optredens in Europa, waarbij ook in het Ahoy in Rotterdam, Nederland op 1 oktober 2004. Het daaropvolgend livealbum R30 bevat echter een optreden op 24 september 2004 in de Festhalle in Frankfurt, Duitsland. Daarop verschijnen liveversies van The Seeker, Heart Full of Soul, Summertime Blues en Crossroads, het zijn ook hun eerste voor velen liefdevol omarmde Europese optredens sinds 1992...
Hier viert men, ja, wat? In 1974 brengt Rush zijn gelijknamig debuutalbum uit met wijlen John Rutsey (1952-2008), in het hetzelfde jaar neemt nadien wijlen Neil Peart (1952-2020) zijn drumstokken over in een bezetting die meer dan veertig jaren lang lief en leed deelt.
Een aantal titels van deze selectie van acht songs ken ik wel, het merendeel is wel degelijk nieuw voor mij, de jaren zestig zijn mijn tijdvak niet, door leeftijd en door andere interesses. Natuurlijk is het dan voor mij interessant om eens de Rush versies hiervan te horen (en later te vergelijken met de originele of andere cover versies).
Acht songs, zevenentwintig minuten ingespeeld door drie doorwinterde muzikanten met een ongekend speelplezier, het is een losser spelend Rush, verwachten wij niet vaak te veel de absolute perfectie van hen? Buitengewoon opvallend (en dat zou niet mogen) is het sprankelend geluid, na eerdere kleine en grote ontgoochelingen op voorgangers Test for Echo en Vapor Trails (beide versies toch wel).
Speelduur is voor mij perfect, een artiest mag alles van mij maar ik heb vaak een slechte nasmaak bij uitgebreide coveralbums, ik geef een tweetal voorbeelden: Under Cover (Ozzy Osbourne en Take Cover (Queensrÿche). Er zijn gelukkig ook genoeg uitzonderingen, de American Recordings van Johnny Cash natuurlijk en deze Feedback.
Deze EP was ook het startschot van een nieuwe toer met zowaar 14 optredens in Europa, waarbij ook in het Ahoy in Rotterdam, Nederland op 1 oktober 2004. Het daaropvolgend livealbum R30 bevat echter een optreden op 24 september 2004 in de Festhalle in Frankfurt, Duitsland. Daarop verschijnen liveversies van The Seeker, Heart Full of Soul, Summertime Blues en Crossroads, het zijn ook hun eerste voor velen liefdevol omarmde Europese optredens sinds 1992...
* denotes required fields.
* denotes required fields.