Sort Sol - Under en Sort Sol (1980)

Nog eentje dan, uit het deense muziekblad Gaffa van november 2002, bij het 25-jarige bestaan van Sort Sol:

(de eerste keer Sort Sol kortstondig gebuikt deze naam voor zichzelf, is, als het eerder besproken Marble Station uitkomt op single (met een ander nummer van Under en Sort Sol, Misguided, als B-zijde), slechts uitgegeven in Engeland door het nieuw opgerichte label 4AD, dat later een van de toonaangevende engelse indielabels van de jaren 80 werd, met namen als ... .)

In dat artikel wordt de band nog steeds Sods genoemd als dit album uitkomt.
Het lijkt mij dat zowel Sort Sol als Sods tussen '81-'84 gebruikt werd, maar dat de categorisering als Sods hier niet verkeerd is.

Op de affiche van Nosferatu, een festival in maart 1982 in DK staan ze vermeld als "Sods"; op de affiche van Roskilde juli 1983 als "Sods" - vervolgens komt in de herfst van 1983 "Dagger and Guitar" uit van Sort Sol en vervolgens één track op compilatie Complication (mei 1984) weer als Sods.

Band creëert zelf de verwarring en/of wil verschillende namen hanteren voor UK, NL (en rest van Europa) en een andere voor DK (waar ze een verleden hebben als punk-band).

Toen ik Under en Sort Sol voor het eerst hoorde, was ik eigenlijk alleen bekend met de mzuiek die Sort Sol in de jaren ’90 maakte. Daarom klonk dit album heel anders dan ik had verwacht. Het heeft dan ook even geduurd voor ik dit album begon te waarderen. Ik heb nog steeds een wat dubbel gevoel bij dit album.

Aan de ene kant vind ik dat de band (laat ik de discussie of ik ze nou Sods of Sort Sol moet noemen maar niet weer beginnen) er erg goed in slaagt een kille, bijna afstandelijke sfeer te scheppen waarin emoties verdrongen worden door een grijze ijzige deken van somberheid. Het idee dat er een donkere schaduw over alles hangt, het beklemmende dat me ook bekroop tijdens het lezen van 1984. Een gevoel dat naar mijn idee, geboren in het midden van de jaren ’80, past bij het tijdsbeeld van de jaren voordat ik ter wereld kwam. Pessimisme: werkloosheid, en de bom kan vallen. Is het niet vandaag, dan morgen misschien. (Maar goed, ik was er niet bij dus ik kan er naast zitten.)

Aan de andere kant vind ik deze kilte soms ook wat te zwaar op de maag liggen. Daarnaast ben ik nog steeds niet echt gewend aan de stem van Steen Jørgensen op deze plaat. Later zou hij wat lager gaan zingen, en dat bevalt me stukken beter.

Qua nummers springt Marble Station er voor mij bovenuit, hoewel ik ook Evening Song en Roller Ball sterk vind. Als geheel spreekt Under en Sort Sol me toch niet genoeg aan om het album echt vaak te draaien.

3.5*

Meer het gevoel van eind jaren 70 en begin jaren 80. Vanaf 1985 kwam vooral het yuppie-gevoel opzetten.

Nou, hopen maar dat ik daarmee niet besmet ben geraakt dan...maar goed, dat pessimisme van begin jaren '80 hoor ik hier wel in terug in ieder geval.

Heeuj, dit album komt me bekend voor bij een user op MUME. Mjuman
Redelijke mix van een sterk stukje post-punk met wat meer electronische elementen erin verwerkt.
Er zijn weinig memorabele momenten voor mij. Als geheel en de sfeer die het uitstraalt vind ik hem goed.
Om nou te zeggen dat ik weggeblazen ben, neujj.
Misschien een kwestie van repeat??