Sort Sol - Under en Sort Sol (1980)

Toen ik Under en Sort Sol voor het eerst hoorde, was ik eigenlijk alleen bekend met de mzuiek die Sort Sol in de jaren ’90 maakte. Daarom klonk dit album heel anders dan ik had verwacht. Het heeft dan ook even geduurd voor ik dit album begon te waarderen. Ik heb nog steeds een wat dubbel gevoel bij dit album.

Aan de ene kant vind ik dat de band (laat ik de discussie of ik ze nou Sods of Sort Sol moet noemen maar niet weer beginnen) er erg goed in slaagt een kille, bijna afstandelijke sfeer te scheppen waarin emoties verdrongen worden door een grijze ijzige deken van somberheid. Het idee dat er een donkere schaduw over alles hangt, het beklemmende dat me ook bekroop tijdens het lezen van 1984. Een gevoel dat naar mijn idee, geboren in het midden van de jaren ’80, past bij het tijdsbeeld van de jaren voordat ik ter wereld kwam. Pessimisme: werkloosheid, en de bom kan vallen. Is het niet vandaag, dan morgen misschien. (Maar goed, ik was er niet bij dus ik kan er naast zitten.)

Aan de andere kant vind ik deze kilte soms ook wat te zwaar op de maag liggen. Daarnaast ben ik nog steeds niet echt gewend aan de stem van Steen Jørgensen op deze plaat. Later zou hij wat lager gaan zingen, en dat bevalt me stukken beter.

Qua nummers springt Marble Station er voor mij bovenuit, hoewel ik ook Evening Song en Roller Ball sterk vind. Als geheel spreekt Under en Sort Sol me toch niet genoeg aan om het album echt vaak te draaien.

3.5*