Fischer-Z - Reveal (1987)

Dit vergeten Fischer-Z album weer eens een paar luisterbeurten gegeven. Eigenlijk zou ik alleen de eerste 3 albums willen luisteren want die zijn heerlijk maar met 'Destination Paradise' heeft John Watts bewezen dat toch nog meer goede nummers in hem schuilen. Volgens de waarderingen op Last.fm en hier op MuMe zou dit de minste populaire van zijn hand moeten zijn. Voorlopig sluit ik me daar bij aan.

Ik vind het wel heerlijk hoe zeer de algehele sound / productie / gebruik synths / sampling van dit album de late tachtiger jaren vertegenwoordigd, zowel het beste als slechte daarvan. De mooiste nummers: 'realistic man' & 'fighting back the tears' maar ook 'big drum' en 'so far' zitten boven het gemiddelde. Vervelend op dit album zoekt John vaak de hogere noten op van zijn stem en loopt dan tegen de limieten daarvan op. Ben ook niet happy met het type galm dat op zijn stem zit. Lang dit album 3 sterren willen geven maar de betere nummers compenseren de mindere nummers om er 3,5 van te maken.

Komende maandag begint het Nederlandse deel van de solotournee van John Watts van Fischer-Z. Dit met zes concerten, waarna van 4 tot en met 8 oktober Vlaanderen aan de beurt is met nog eens vier shows. Hierin zal hij Red Skies over Paradise uitgebreid in de schijnwerpers zetten. Ik ga hem op één van de avonden zien en daarom is het de hoogste tijd om weer eens verder te gaan in zijn discografie.

Reveal is de comebackplaat van Fischer-Z na zes jaar. Nou ja... Eigenlijk betreft het de voortgezette solocarrière van John Watts, die na rijp beraad toch maar de naam gebruikte waarmee hij van 1979 - 1981 het meest succesvol was. De eigenwijze reggae en ska van voorheen hebben plaatsgemaakt voor pop met veel digitale toetsen, die echter iets eigenwijzer is dan de voorganger die hij onder de vlag van The Cry maakte.

Genieten is het van opener The Perfect Day, de ironie (of is het sarcasme?) van Leave It to Businessmen to Die Young, de bijna symfopop á la Marillion van I Can't Wait That Long, het huiskamerstrijkje van Realistic Man en de powerpop van Big Drum.
Niet alles beklijft, zeker niet naar het einde toe: de popreaggae van It Takes Love is me te glad, net als de relaxte reggae in So Far en het zomerse Marguerite.
Belangrijke rollen zijn er voor toetsenisten en programmeurs Ian Porter en Denis Haines, alsmede zangeres Jennie Cruse, wier achtergrondzang soms heerlijk naar de voorgrond dringt.

Het waren de dagen van Talk Talk en Tears for Fears; soortgelijke geluiden en sferen kom ik hier tegen. Het verschil blijft echter de stem van Watts, die zijn kopstem frequent gebruikt. De felheid van voorheen is desondanks weg, afgezien van een enkele lyriek. Wat resteert is aangename kwaliteitspop.