Electric Light Orchestra - On the Third Day (1973)

Dreaming Of 4000 kende ik als B-kantje van Don't Bring Me Down(!), dus ik was heel benieuwd naar de rest. Prachtige plaat met coole versie van Grieg's Peer Gynt.

Ik vind dit in vergelijking me de 2 eerste platen zeker geen stap voorwaarts, maar ach... nà dit halfgeslaagd plaatje komen de echt grote klappers, de ene na de andere, gelukkig!
***

ja, minder dan de twee eerste , maar met el dorado zou het losbarsten , veel goede platen en succesvolle verkoop , tot discovery , dan ging het zeer snel bergafwaarts !!!

Het is ook maar net de vraag, waar begint je eigen carriere bij het kopen van de muziek van ELO? Ik ben begonnen met On the third day, heb pas veel later deel 1 en 2 aangeschaft en in die volgorde vind je On the third day beter. Ach, het is een cd met mooie muzieklijnen, je verveelt je geen moment. Goed gemaakte ELO-muziek, nog redelijk aan het begin van een succesvolle carriére. Half puntje er af voor Ma Ma Ma belle, hier komen die mooie muzieklijnen even te vervallen. Maar voor het overige: prima, geen buil aan te vallen, voor geen enkele ELO liefhebber.

Bij sommige albums zoek je naar de beste nummers, maar als ik een ELO-album opzet, wil ik het in z'n geheel horen.
Showdown was de eerste song die ik van ELO op de radio hoorde.
De melodie en die strijkers bleven meteen in mijn hoofd zitten.
Op het b-kantje van de single staat een ingekorte versie van In old England town (boogie no. 2) van het 2e album.
Eind jaren 70 verscheen er een 3 LP-set met de titel Three Light Years en bevatte de albums On the third day, Eldorado en Face the music. Blijkbaar wilden ze niet meer herinnerd worden aan ELO (No answer) en ELO 2. Je zou dit 3e album het eerste album kunnen noemen waar Jeff Lynne echt tevreden over was.
Ik vind dit hun eerste meesterwerkje.

In de jaren 90 kocht ik een goedkope CD van het Disky-label i.s.m. EMI met de titel The best of Electric Orchestra.
Deze compilatie heeft een nogal misleidende titel en bevat nummers van de eerste 2 albums (+ Showdown van het derde), maar ook een vroege versies van Showdown en Ma ma belle.
Showdown heet dan All over the world (niet te verwarren met die Xanadu soundtrack song) en Ma ma belle heet dan My woman.
Deze early versions komen dicht in de richting van wat het geworden is.

Aanvulling: in Amerika verscheen On the Third Day iets eerder, dus in de witte hoes die hierboven afgebeeld is. De Engelse uitgave heeft die zwarte hoes (en dat uitgesneden vierkantje) met Jeff Lynne die van bovenaf naar de aarde kijkt.
Op Ma Ma Ma Belle en Dreaming of 4000 speelt Marc Bolan van T. Rex mee. Dreaming verscheen later weer als b-kantje van Don't Bring Me Down.
De b-kant van Ma Ma Ma Belle was in Engeland Oh Not Susan en in Amerika Daybreaker.
Op de Engelse single van Telephone Line (van A New World Record) staat op de b-kant als extra nummer King of the Universe.

Knap vervelend dat ik een versie kocht waarop Showdown niet stond (joost mag weten waarom).
Gelukkig kreeg ik per toeval een goeie versie cadeau. Prima plaat overigens, origineel (behalve de cover van Edje Grieg) en energiek, ELO zoals het hoort!

Joost zei dat Showdown bij de oude platenmaatschappij EMI als singel uitgebracht was en de lp iets later kwam toen ze bij Warner hadden getekend (later UA). Pas later bij de herpersingen in 1978 was er overeenstemming met de maatschappijen, de eerste herpersing in 1978 had Showdown overigens nog niet. En anders dat de meeste denken, is deze hoes met groepsfoto van de herpersing. Het orgineel (1973) is Jeff met een wereldbol, zoals de remaster cd uit 2006.

On The Third Day had voor mij op gelijke hoogte gestaan kunnen hebben als Eldorado, helaas door vullers is dit niet het geval. Nou wordt het woord vullers/fillers te pas en on te pas gebruikt door iedereen, maar hier zit een verhaal achter.

Showdown bestond al voor het album, en bij de overstap hadden ze enkel de eerste vier nummers, en mijn inziens was dit al richting concept album aan het gaan. Maar om dus op te schieten hebben ze in een andere studio de rest opgenomen. Daybreaker speelde ze live al enige tijd, hebben ze een heel nummer van gemaakt. Ma-ma-ma Belle bestond ook voor het album, was eigenlijk een jam met Marc Bolan (T.Rex). Dreaming of 4000 (en zelfs Joost weet niet waar deze titel vandaan komt) kan zo in het rijtje van de eerste vier. (subliem)
Dan hebben we nog dat Grieg nummer dat eigenlijk als een geintje opgenomen was, om te kijken hoe hard ze een klassiek nummer konden brengen.

Dank voor de analyse musiquenonstop! Kant A verschilt inderdaad van de rest, jammer dat ze geen geduld hadden, hoe vaak gaat dat niet mis hè (Leftfield's 2e album schiet me te binnen).

En die staat er nu ook, compleet met Jeff zonder zijn typerende megazonnebril.

Jammer ??? In dit geval verschrikkelijk ! Vind de B-kant prima, maar de lijn op de A-kant was subliem. Ik ken Leftfield niet, maar ik ken het goevel wel dat het zoveel meer had kunnen zijn.
E.L.O. kon er enigsinds niks aan doen, en nog erger word het als ze zelf te snel klaar willen zijn, terwijl ze zo goed bezig waren. Dan denk ik aan b-kant George Harrison's Cloud Nine, en de b-kant van Kraftwerk's Autobahn.

Thanks ! Niks mis mee met zijn bril. (hij mag 'm nooit meer afzetten, anders moet m'n tattoo gelasert worden )

Ik heb eind jaren 70 de Amerikaanse uitgave met die witte hoes aangeschaft, omdat daarop wel de single Showdown aanwezig was.
Er zijn inmiddels ontelbare LP/CD compilaties met het ELO-werk van de jaren 1971 t/m 1973, dus van 10538 Overture t/m Showdown. Ik heb een aantal van die verzamelaars (en singles) in mijn collectie voor sommige afwijkende (edit) singleversies.
Voordat ik ELO's beginjaren beluister begin ik meestal eerst met de albums Looking On (1970) en Message From The Country (1971) van The Move en daarna Electric Light Orchestra, ELO 2 en On The Third Day.

Dat is grappig. Als je On the Third Day intoetst bij de zoekopties zie je de "witte" hoes. Kom je dan bij het album, dan staat hier de "zwarte" hoes. Dat heb ik op musicmeter volgens mij nog niet eerder gezien.

Ik wilde eigenlijk alleen maar even constateren na een rondje E.L.O. dat ik toch blijf vinden dat dit het beste Album is van Jeff Lynne e.a. Echt een verademing.

'Rock', zie ik hier bovenaan staan. Deze lp komt helaas heel traag op gang, met een paar te softe, te trage nummers die me op geen enkele manier kunnen bekoren. New World Rising / Ocean Break Up is al een stuk beter, en daarna wordt het een prima plaat - met een herkenbare ELO: rock met veel zijsprongen.

Noem mij drie platen uit 1973 die van geen kant deugen. Moeilijk. Een uitbarsting van puike albums kregen we in dat jaar. Het verschijnsel ‘rockmuziek’ was in sneltreinvaart bezig uit de kinderschoenen te groeien.

On The Third Day kwam midden in die turbulentie ter wereld. Kant 1 (nummers 1 t/m 4) vormt een suite met de schepping als onderliggend thema, afgesloten door een reprise. In het bijbelverhaal is beschreven hoe op de derde dag een scheiding ontstond tussen de zee en het land (Ocean Breakup). Dat verklaart m.i. de titel. Showdown was als single bedoeld en komt zoals bekend op veel elpee-uitgaves niet voor. Het nummer laat horen in welke richting Jeff Lynne zou gaan. Compositie en productie beginnen hier al in elkaar over te lopen, zoals in het vervolg van zijn carriere met ELO. De nummers 6 t/m 9 zouden, volgens de overleveringen, al tijdens of vlak na de opnames van ELO 2 zijn opgenomen. En dat verklaart ook wel opnieuw de andere klank van deze nummers vergeleken met de A-kant.

Er staat veel prachtig werk op deze plaat : het openingsnummer van de suite , Daybreaker, Dreaming Of 4000 (hier al een stukje SF, zoals later op Time). Thematisch liggen er al heel wat puzzelstukjes voor de latere albums. Ik denk aan thema’s als: ruimte, tijd, toekomst en eindigheid. Nergens compleet uitgewerkt, de teksten blijven veelal erg raadselachtig en dun, maar terloops komen die zaken wel voorbij.

Van de bonustracks op de remaster van 2006 vallen op het sterke Everyone Is Born To Die en het klankspel Interludes: merkwaardig stukje studio-improvisatie. Driemaal Ma-Ma-Ma-Belle is iets te veel van het goede. Een laat-puberaal stuk meligheid.

Spannend album waarin Jeff Lynne, nu geheel zonder Wood, het vak van producer onder de knie krijgt en nog volop experimenteert met stijloefeningen. Weinig succesvol, maar dat kon toen kennelijk nog.

Jeff Lynne schrijft met zijn bekende relativerende humor in het CD-boekje bij de heruitgave: “This album may be a little obscure to some, but to others it’s very obscure. “

Obscuur, ja graag nog wat meer van die obscuriteiten, heer Lynne!

On the Third Day is een album met 2 gezichten, op vinyl mooi gescheiden door die verplichte gang naar de platenspeler. Kant A is een suite, zoals Fedde al uitvoerig heeft toegelicht. De referentie naar de bijbel (op de 3e dag scheidde God land en water) vind ik met een lichte verwijzing terug in de songtitels, verder wordt ’t thema niet uitgewerkt en zijn de teksten te vaag. On the Third Day zou ook zomaar een net iets creatiever titel kunnen zijn dan ELO 3…

Jeff Lynne werkte hard aan het kenmerkende elektrisch-symfonische geluid van de band maar verloor daarbij nooit de heersende trend uit het oog. Zijn muziek moest vooral met z’n tijd meegaan. En in 1973 was het de progressive rock waar hij met ELO op wilde meeliften. Yes, Genesis, Jethro Tull, King Crimson, ELP, dat werk. Niet voor niets is (vooral kant A van) deze On the Third Day het “prog” album van ELO. Prog tussen aanhalingstekens dan, want de suite is niet heel complex van structuur, kent niet de typische prog tempo- en melodiewisselingen en vormt thematisch en/of muzikaal niet echt een geheel. Sterke melodieën blijven de basis. Bluebird is Dead is bijvoorbeeld een (mooie) Beatles pastiche.
Prog noem ik het vooral door de belangrijke rol die is weggelegd voor de mini moog, waarop Richard Tandy zich behoorlijk mag uitleven. Vooral in het instrumentale Daybreaker, maar bijvoorbeeld ook in het duistere en fantastische New World Rising is een prominente rol voor de mini moog weggelegd. Verder valt het strakke en gevarieerde spel van inmiddels vaste drummer Bev Bevan op. Zijn slagwerk is geweldig op dit album.

Kant B bestaat vooral uit opnamesessies voor voorganger ELO 2 en begint heel anders, met het frisse en hitgevoelige Showdown. Een klasse ELO popnummer. Ma-ma-ma Belle is de enige tegenvaller op dit album. In een eerdere recencie refereerde ik al aan de rock ’n roll uitstapjes waar ELO zich nog wel eens aan vergaloppeerde, nou, dit Ma-ma-ma Belle is daar een niet zo mooi voorbeeld van. Afsluiter In the Hall of the Mountain King was een geintje, maar pakt voor mij geweldig goed uit. Bevan drumt hier uitzonderlijk goed, de viool arrangementen zijn prachtig en het nummer versnelt op het einde toe naar een geweldig klassiek einde. Doet wat mij betreft niks onder voor prog interpretaties van klassieke werken door gerenomeerde bands als ELP en The Nice. Al met al een mooi album, met slechts 1 minder nummer, waarmee ELO gestaag werkt aan het verder uitbouwen van haar bekendheid.

Ik vind het nog niet echt een sterk album van ELO. Ze zouden alleen nog maar beter worden, een stuk beter...maar neemt niet weg dat je in dit album al de potentie hoort van wat er later zou gaan komen; te weten mooie liedjes met vaak een prachtig strijk arrangement. En de stem van Jeff was toen al bijzonder aangenaam

Klein stapje achteruit in vergelijking met de vorige albums wat mij betreft. Het materiaal is bij vlagen nog steeds erg sterk, maar lang niet zo spectaculair als eerder het geval was. Ik merk bij In The Hall Of The Mountain King zelfs dat ik in de tussentijd al teveel versies van dit stuk heb gehoord om echt enthousiast te worden. Ook Ma-Ma-Ma Belle doet het niet helemaal voor me. Gelukkig zijn songs als Ocean Breakup / King of the Universe en New World Rising / Ocean Break Up [Reprise] wel weer beeldschoon. Over het algemeen vind ik het ook nog steeds prima, maar na het spectaculaire Electric Light Orchestra II is het gewoon een lichte tegenvaller.

Voorlopige tussenstand:
1. Electric Light Orchestra II
2. The Electric Light Orchestra
3. On the Third Day

Track 1 kant 1. Prachtig. Voor de rest kakofonie van geluid. Niet de Elo die ik verwacht
Overigens kom ik de track showdown niet tegen. Ander album wellicht?

heb je ook andere albums van hen beluisterd?

tenenkrommend dat hoesontwerp

Ik geloof dat je het schrijven op een site niet helemaal begrijpt, of het werk van E.L.O. niet, of dat je het controleren van eigen boute beweringen inzake andere users nalaat.

Het kan ook alle drie zijn.

Ik denk eigenlijk het laatste.

???????????????????????

moderator kunt u ingrijpen???

I rest my case.

Dit album verrast me dan weer op een fijne manier en veel meer als een logische opvolger van het debuut dan de voorganger van On The Third Day. Het songmateriaal is een stuk frivoler. De composities zijn een stuk interessanter. De muziek doet wel wat denken aan Queen, al verwacht ik niet dat deze band echt invloed had op ELO. Meer de tijdsgeest, denk ik zo. Wat me erg aanspreekt aan dit album is de afwisseling. De heren blijven niet alleen vastplakken aan prog/symfo, maar durven ook met directe songs te komen. Zo vind ik Bluebird Is Dead een fijne, balladesque track. Ook een energieker nummer als Dreaming Of 4000 valt in de smaak. Toch heeft het epischere proggeweld de voorkeur. Ocean Breakup/King of the Universe, New World Rising/Ocean Breakup Reprise en Daybreaker zijn echt fantastisch! Ook met Hall Of The Mountain King kan deze band uit de voeten. Knap werk!

Voorlopige tussenstand:

1. On The Third Day
2. The Electric Light Orchestra
3. Electric Light Orchestra II

Op een of andere manier is dit een van mijn favoriete album allertijden. Als tiener geïntegreerd door de albumcover: zwart-wit foto van mannen met langer haar die hun navel laten zien. Na een latere aankoop op een of andere manier gepakt door de strakke muziek: rock vermengd met strijkers die overgedubt zijn. Ik vind 'm gewoon supercool. De a-side al een suite van aangesloten nummers, inclusief een bluesy "Bluebird is dead". Een B-side waarin de nummers eigenlijk ook mooi in elkaar over gaan, inclusief het vlotte showdown, de strakke rocker Ma-ma-ma-belle (inclusief een rock 'n roll gitaarrif die er wezen mag) en het zeer speciale Dreaming of 4000.

Het is een album waarvan ik ook constant denk: hoe gaaf zou het zijn als dit album met een volledig orkest wordt opgenomen.

Deze week op goed geluk - want ik ken de discografie van E.L.O. niet heel goed - meegenomen uit een kringloper, en wel op cd, met de afbeelding van de groepsfoto. Het is voor mij een immens bevredigend album dat ik nog vaak met genoegen zal beluisteren, en het zou naar mijn smaak best eens hun beste kunnen zijn. Inderdaad een lekker strakke rockplaat met een enigszins progachtig geluid, dat verder uitblinkt door de mooie composities, die mijn aandacht afdwingen. Verder bewonderend geluisterd naar de musici, over wie ik geen klachten heb, maar vooral Mike Edwards (cello) en Mik Kaminski (viool) wil ik graag noemen. Goede aankoop dus.