The Dillinger Escape Plan - Miss Machine (2004)

Panasonic Youth en Baby's first Coffin zijn iig al heerlijk goede nummers (op vakantie in Kos kwamen ze met regelmaat uit ons appartement naar buiten geknalt). Ik ben, zacht uitgedrukt, zéér benieuwd naar de rest van het album.

Na de eerste luisterbeurt: zeker wennen. De muziek is veel toegankelijker dan op Calculating Infinity, maar ook veel diverser, wat betekent dat de band niet stil zit en zijn grenzen aan het ontdekken is. Niets mis mee. Alle nummers klinken iig prima en er wordt weer een hoog niveau gehaald, wat waarschijnlijk per luisterbeurt hoger zal worden.

Gelukkig staat er genoeg C.I.-muziek op, die ruim boven het gemiddelde rock/metalnummer uitstijgt.
Progressie kan fijn zijn, deze plaat lijdt lichtelijk aan schizofrenie. Ik had liever een "bonus" cd gehad met daarop de (oude)Faith No More-nummers. Er zit zelfs - - een stukje "Lenny Kravitz" zang in!
Een zelfde rare ontwikkeling richting toegankelijkheid lijkt Mastodon gemaakt te hebben met hun - nog uit te komen- plaat.

Toegankelijk is niet direct een woord dat in me opkomt als ik deze plaat hoor. Wat een bak herrie zeg! Met lekker veel energie gebracht. Zit aan een 3,5 of 4 te denken.

Ik zie dat ik nog geen cijfer gegeven heb. Bij deze: 4.5* Ik heb de cd sinds de release ontzettend vaak opgehad. Ik vind dat TDEP hier een geweldige, voor meer mensen toegenkelijke, plaat af heeft geleverd. Naast de Calculating Infinity nummers die er zeker nog op staan, is er ook ruimte gekomen voor experimentele nummers: een NIN-achtig nummer (Phone Home), een haast nu-metal-achtig nummer (Setting Fire to Sleeping Giants) en een geweldig gezongen rocknummer (Unretrofied). Voor de rest is het intelligent beuken.

Optreden in Tivoli was wederom smullen geblazen, ook dankzij de prima optredens van Poison the Well en Burst. Dillinger blijft live een top-band.

Erg goede cd. Iets minder hard beukend dan hun vorige album, maar nog steeds verre van toegankelijk en dat moeten ze vooral zo houden. hun optreden op de arnhem hardcore meeting was erg goed. Je moet deze band zeker een live aan het werk zien. 5 *

Absoluut live zijn ze 1 grote brok energie. Als een gek rondspringende gitarist die het voor elkaar krijgt netzo goed te spelen als op de plaat.

Ja, die gitarist is echt een sensatie. Knap hoe hij tegen de boxen op omhoog loopt en al maaiend met zijn gitaar gewoon doorspeelt. Hij liet zich ook een paar keer voorover in het publiek vallen, maar ook dan speelt ie gewoon door en laat ie zich weer terug duwen. Eigenlijk speelt ie gewoon freejazz, maar dan wel met het gaspedaal stevig ingedrukt.

In Rock Tribune en nog enkele andere magazines had ik gelezen dat dit een meesterwerk is en ook hier op Musicmeter hebben ze het over Miss Machine als een stevige aanrader.
Toen ik deze cd tegenkwam in de bibliotheek (of beter, de discotheek), besloot ik om al dat positiefs zelf eens te checken en ik dus met Miss Machine en verder ook nog The Art of Dying van Death Angel en Scars of the Crucifix van Deicide (inderdaad, dat hebben wij in de bibliotheek van Londerzeel!!) huiswaarts.

Na mijn eerste luisterbeurt:
Ik kan wat verdragen kwestie van lawaai, maar dit gaat me iets te ver. Het moet plezant blijven om naar te luisteren en dat was het voor mij dus niet. Ik werd er ambetant van! Het NIN-achtige Phone Home kon ik nog waarderen, maar na 3m30 mocht dat voor mij al gerust gedaan zijn.
't Zou kunnen dat ik vanavond nog een poging ga doen om de cd een tweede keer te beluisteren, maar eigenlijk hoeft het niet voor mij.
In de tijd duurde het ook even voor ik Altars Of Madness van Morbid Angel op waarde ben beginnen schatten, maar ik vrees dat ik voor deze muziek de inspanning niet ga opbrengen.
Laten we het er op houden dat dit mijn soort muziek niet is...
Moest ik nog van mening veranderen, jullie zijn de eersten om het te weten!

samen met Sick Of It All één van de betere bands van Graspop Metal Meeting 2005 in Dessel (B) (voor mij althans), in ieder geval de meest energieke van het hele gebeuren... en Iron Maiden, waar ik straks nog even naar ga kijken, zal mijn mening hieromtrent zeker niet doen veranderen
vandaag Miss Machine eens wat beter beluistert en mijn eerdere 3,5 in 4,5* verandert, waarschijnlijk nog onder invloed van de live-belevenis ! ! !

Ik heb dit ooit 1 keer gehoord en heb ze mooi op Lowlands vorig jaar overgeslagen.

Ver-schrik-ke-lijk. :O

ik begrijp best dat je dit niet apprecieert... je moet het genre een beetje gewoon zijn, het is best wel wat wennen... maar achter dat o zo ver-schrik-ke-lijke (?!) zit een geweldige muzikale kwaliteit... die gitarist speelt (zoals herman het bijna verwoord) pure freejazz on speed... en de energie die live van deze band uitgaat geeft je een enorme positieve oppepper...

Live klinkt het in ieder geval erg goed. Bij veel metalbands is het meer een brij van geluid waarin niets meer te horen is, zeker als je de albums niet kent maar bij Dillenger Escape Plan is dat niet het geval.

het zijn gewoon geniale freaks.

live leuk om te zien, heb ze in arnhem ook gezien, was erg leuk, maar ik verdraag die muziek niet een hele set lang, echt niet.
Waar een band als converge nog nummers heeft, nog uitnodigt tot dansen, tot meezingen, is dit gewoon teringherrie. Dat ze geniaal zijn interesseert me dan niet echt, steve vai is ook geniaal, maar naar dat gefriebel kan ik ook niet luisteren.
herrie.

Het kwartje begint eindelijk te vallen, ik heb de plaat een paar weken geleden gedownload, maar toen ik er weinig mee. Ik heb hem nu een paar keer helemaal gehoor, en ikmoet zeggen dat ik de plaat brilliant vind. De plaat swingt je heen en weer tussen bruut geweld melodie subtiele jazzy klanken naar rag harde Devin Townsend achtige metal. Geniaal.

ik vind setting fire to sleeping giants een van de betere/het beste nummer van het album. (is dat een orgel in het begin?)
eerste indruk is 4 sterren, maar moet nog vaker luisteren

Haha, ik zat zo even bij de favoriete nummers te kijken onder statistieken. Wie heeft er nou weer op Crutch Field Tongs gestemd?
Ik heb toch liever Sunshine The Werewolf of een ander topnummer van dit album ipv dat vreemde korte nummer, maar dat is persoonlijk natuurlijk.
Van mij krijgt dit pareltje een 4,5*

sorry dat was ik. Met al die rare titels, heb ik in opperste verwarring nr.7 in de plaats van 8 aangeklikt en mijn fout nu pas ingezien. Bij deze is mijn fout nu rechtgezet.

Live zijn ze absurd goed maar ook op cd. Deze cd is toch wel een stuk rustiger en poppier dan CI maar ik vind em wel een stuk beter.

Damn, ik moet ze absoluut zien als ze weer in Nederland komen! Vorig jaar met Fields of Rock overgeslagen omdat ik de enige was die ze graag wilde zien. Balen achteraf natuurlijk! Maar ik hoorde later ook dat dat optreden niet zo geweldig verliep.
Ik ben benieuwd naar hun volgende album. De covers die ze hebben opgenomen vond ik nou ook weer niet zo denderend en hier en daar zelfs slecht eigenlijk. Ik heb DEP liever hyperactief dan dat ze nummers van Justin Timberlake, Massive Attack en Nine Inch Nails coveren.
Dus ik hoop dat hun volgende album ergens in het verlengde ligt van Miss Machine en dat ze er ook iets van Calculating Infinity op terug laten komen.

Na dik 2 jaar luisteren staat deze plaat nog ferm overeind.

4*

Zowat hetzelfde hier. Alleen skip ik meestal het eerste nummer, en na het prachtige Unretrofied zet ik hem ook vaak af. Van Damsel is het enige andere mindere nummer dat voorkomt dat dit album echt een voltreffer zou zijn. Prachtig drumwerk wel van Chris Pennie, vooral op "Highway Robbery".

Erg leuk zijn alle achtergrondgeluidjes, die je pas opvallen na intens met de hoofdtelefoon te hebben geluisterd. Elke keer ontdek je wel iets leuks. Gezien het geschift hoge tempo van de nummers staat er sowiezo al meer verschillende 'muziekstukjes' op dan pakweg U2 in heel hun carriere heeft bijeengeschreven.

Een live uitvoering (uitstekende geluids- en beeldkwaliteit overigens) van We Are The Storm kan je hier vinden: http://www.youtube.com/watch?v=8zjTsznxO1I

Ze spelen in een warenhuis, en tijdens de breakdown (ergens rond 3:45) zegt de zanger (Greg?): "Look all those people on the escalators... Moms and dads and grandma's... Is that what Good Charlotte sounds like...?"

Wat volgt ga ik niet verklappen

Wat een coole DVD zit hierbij.. die panasonic youth .. en die The Mullet Burden daarop

Misselijke band... eind van het jaar te bewonderen in de melkweg! Setting Fire To Sleeping Giants is mijn absolute nummer 1! Die TONIIIIIIIGHT!-scream... kippenvel

Lekkere cd met toch heel wat Patton invloeden in de zang en misschien ook wel de muziek. Dit kan ik goed verdragen, waar hun vorige plaat me toch ietsje TE was. Dit is gelukkig afwisselender, maar vaak nog steeds loeihard wel, 4* net zoals de Patton EP

Tja wat moet ik hier over zeggen? Dillinger is een van die bands die ik gewoon niet begrijp..Ik ben een grote fan van extreme experimentele muziek (Masonna, Naked City, Fantomas, Moonchild etc..) maar The Dillinger Escape Plan komt op mij gewoon over als wat gerag op de instrumenten, ik weet dat het allemaal zeer goed in elkaar zit (ik heb op gitaar wat nummers van ze geleerd) maar op een of andere manier komt het gewoon niet op me over, ik vind het eerder irritant dan extreem of technisch. toch 2,5 omdat het muzikaal beter in elkaar zit dan de meeste bands van tegenwoordig

tis zonde dat zoveel talent - als je bijvoorbeel de gitarist ziet spelen dan denk je, wat doet die gast toch allemaal,druk druk druk, terwijl je dat amper terughoort in de muziek - dus, verloren gaat in een brei van geluid

tandje of wat terug en ik zie mogelijkheden voor dit bandje