The Dillinger Escape Plan - Miss Machine (2004)

Dillinger Escape Plan, dat is op het eerste gehoor één agressieve orgie van geluid, non-stop tempo en ritme wisselingen en met een broertje dood aan enige genre-indeling. Vanaf de eerste noten van het fenomenale 'Panasonic Youth' weet je als luisteraar al meteen dat het meer van hetzelfde zal worden. Muzikaal zijn ze wel wat geëvolueerd: minder disharmonische chaos en meer afwisseling en rustige segmentjes, met hier en daar zelfs een toegankelijk nummer ('Unretrofied'); maar easy-listening is het vooralsnog niet. Miss Machine is zowat het muzikale equivalent van een trap in de ballen, en dat is vooral te danken aan het intense vocale werk van Greg Puciato. Live bakt de lieve man er niet veel van, maar op dit album slaagt hij er wel als geen ander in om rauwe energie om te zetten in decibels. Leuk trouwens om de invloed van de tussenperiode met Mike Patton te horen, de elektronische geluidjes zijn een leuke toevoeging.
Er zijn ook enkele minpuntjes. De productie is nogal luid (val maar eens inslaap met je mp3-speler wanneer 'Perfect Design' plots begint te knallen) en hier en daar niet loepzuiver. Sommige breakdowns hadden er ook uitgemogen (het einde van 'Phone Home' neigt iets te hard naar kakafonie). Ook is het artwork onhandig en niet zo mooi.

Ik was hier (ook al houd ik niet van metal) altijd al benieuwd naar. Een aantal mensen wiens smaak ik kan waarderen kunnen deze band erg goed waarderen, en daarom een paar dagen geleden gewoon de stap gezet om dit album eens te beluisteren, en daar heb ik geen spijt van!

Ik wist wel wat ik kon verwachten, keiharde muziek met schreeuwerige zang, en dat kreeg ik ook.
Gelijk toen het album begon werd ik verbaasd door de energie. Een agressieve zanger onder leiding van keiharde muziek. Wat volgt is een keiharde mix van agressieve riffs, snel uptempo drum en baswerk en schreeuwende zang. Dat is meestal iets wat ik niet kan waarderen, maar hier vind ik het wel weer sterk. Er zit veel afwisseling in dit hele album en door de perfecte speelduur werkt het gewoon perfect. Soms voelt het wat chaotisch aan, echter zit er ook veel structuur in. Er zijn ook ruimtes voor een wat rustiger tempo die gewoon heerlijk aanvoelen. Dit is voor geweldig in Sunshine the Wherewolf die hard en agressief is, maar opeens een pauze neemt, het iets rustiger aan doet waarna de brute zang van Puciato intens erin komt, er komt weer een hoger tempo in, maar het gaat niet meer zo snel als aan het begin, echter word het wel erg meeslepend en er zitten sterke tempowisselingen in die erg goed voor de nodige afwisseling zorgen bij mij, en zo gaat dat dit hele album.

Ook verrassend was hoe pakkend soms de refreinen kunnen zijn zoals in Highway Rivalry, ik zou zelfs catchy durven te zeggen, en na zo'n 2.40 minuut komt er opeens zo'n heel rustig moment die gewoon heerlijk is en dan schiet dat prachtige refrein er weer in, geniaal
Er zit kracht achter Van Damsel, om dan weer over te gaan op een meer industriaal nummer in de trant van Trent Reznor, ofwel Nine Inch Nails. De stem doet me in dat nummer ook wel aan Reznor denken. En er komen nog vele hoogtepunten voorbij, maar voor mij is het ultieme hoogtepunt het meest toegankelijke nummer van dit album: Unretrofied. Er zit wat meer pop in en ook wat electronische invloeden plus de soort Trent Reznor stem die Puciato opzet, maar het grootste hoogtepunt is de harmonie in het refrein. Ongelovelijk mooi gezongen, de mooie electronische ''loops'' (zal ik ze maar noemen) met de heerlijke gitaarsound en het lekkere gedrum zorgen voor een perfecte sfeer. Geweldig nummer en eigenlijk wel 1 van mijn favoriete nummers. Er zit ook een heerlijke rustgevende sfeer in, op het midden ongeveer om weer door te gaan met het refrein is subliem. Hier bewijzen ze niet zomaar een raggende band te zijn. En dan eindigen ze een heel sterk album met een keihard en divers nummer, in stijl dus.

Keiharde, agressieve en passionele gedeeltes worden afgewisseld door tempowisselingen die voor kleien epossen zorgen of gewoon voor een korte adempause om even bij te komen, maar je dan weer voor de sokken te blazen. Wat overblijft is een intensieve zanger die zijn longen uit zijn lijf zingt, en een fantastische band die hun instrumenten geweldig beheersen.

Het klinkt neurotisch en chaotisch maar het is het allesbehalve natuurlijk. Dillinger Escape Plan verraste mij via Calculating Infinity met een stapel prettig gestoorde stukken vol fretboard- en percussiegymnastiek waarbij het aangenaam spastisch bewegen was. Het was de tijd dat ik in een platenwinkel zomaar op advies van magazines, vrienden, vage kennissen en platenhandelaartjes wel eens dingen 'in the blind aan durfde te schaffen. Nu hoef je alleen maar blind iets aan te klikken op je streamdinges. Wel de verrassing maar dan geen vollere kast en een legere portemonnee. Iets minder charme wat mij betreft maar mijn lieve echtgenote is er blij mee.

Miss Machine voegde een dimensie toe aan de songschrijverij. Af en toe komen er dit keer verdomd pakkende stukjes in de wirwar van de muzikale krankzinnigheid bovendrijven en dat maakt dat het zeker niet meer van hetzelfde is. De EP Irony Is A Dead Scene gaf al wel een klein voorproefje hierop. Maar Miss Machine is degelijker en completer. Naast oncontroleerde beukers als Sunshine The Werewolf en Panasonic Youth is er het sfeervolle Phone Home en de naar NIN knipogende Setting Fire To Sleeping Giants. Soms verlang ik nog wel eens dat Reznor zelf weer eens zo lekker tekeer gaat. Op het schuimbekkende af. Baby's First Coffin is dan zo'n track waar beide werelden in opgesloten liggen. Er is dus veel te genieten op de vierkante centimeter.

The Dillinger Escape Plan weet zo haar schijnbare ontoegankelijke geluid zeer interessant te maken en te houden. En volgens mij werd met Miss Machine wel de status van de band definitief bevestigd en een breder publiek bereikt. Het bereidde ook og eens de weg voor bands als Cephalic Carnage, Ephel Duath en Beaten To Death die op hun elk op hun eigenwijze manier ook met allerlei geschifte geluidscollages kwamen aanzetten.

Onvergelijkbaar met Calculating Infinity en Under The Running Board (mijn favorieten). Hele goede muziek, maar echt verlegen in tegenstelling tot Calculating Infinity. Het 'hilarische', 'gekke' of 'jeugdige'-element is hier behoorlijk verbrekend.

Miss Machine blijft toch een prachtig album met sterke momenten, niet teleurstellend, maar, de gestoordheid van toen is hier niet te verwachten. Maar alles is niet verloren : er zijn er nog klein stukjes van die gekke momenten hier en daar, en dat maakt de ervaring anders maar nog interessant ! De groep klinkt meer beleefd, maar op een manier mooi verenigd. Dit album is dus iets anders dan de vorige, en misschien hoef je het zelfs niet te vergelijken.

Ik geef dit een 4, want het is nog één van de beste van zijn categorie.