menu

John Coltrane - Giant Steps (1960)

mijn stem
4,05 (224)
224 stemmen

Verenigde Staten
Jazz
Label: Atlantic

  1. Giant Steps (4:44)
  2. Cousin Mary (5:46)
  3. Countdown (2:22)
  4. Spiral (5:57)
  5. Syeeda's Song Flute (7:01)
  6. Naima (4:22)
  7. Mr. P.C. (6:57)
  8. Giant Steps [Alternate Take (1)] * (3:41)
  9. Naima [Alternate Take (1)] * (4:28)
  10. Cousin Mary [Alternate Take] * (5:44)
  11. Countdown [Alternate Take] * (4:32)
  12. Syeeda's Song Flute [Alternate Take] * (7:06)
  13. Giant Steps [Alternate Take (2)] * (3:31)
  14. Naima [Alternate Take (2)] * (3:27)
  15. Giant Steps [Alternate Take (3)] * (4:54)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur: 37:09 (1:14:32)
zoeken in:
pretfrit
haha..

Blue Train is best leuk/goed hoor, daar niet van, maar als je eenmaal Giant Steps in je systeem hebt...

avatar van Soledad
5,0
Soledad (moderator)

avatar van josbosvos
5,0
Mijn 3e Coltrane album en wat is het weer een feest. Fenomenaal gewoon, giant steps, Syeeda's song flute, naima, mr. P.C.... stuk voor stuk uitschieters! 4,5*

avatar van Paap_Floyd
4,5
Spiral niet te vergeten

avatar van josbosvos
5,0
haha in weze zijn ze natuurlijk gewoon allemaal geweldig .

avatar van Metalhead99
4,0
Inderdaad, de hele plaat is geweldig. Voor jazz liefhebbers is dit een must.

Misterfool
DIt was de eerste plaat van Coltrane die ik kocht en ik had me geen betere introductie kunnen wensen. Big Steps is zeer toegankelijk en zit nog in het bebop-idioom, al tracht coltrane alles uit de akkoordenschema's te halen die dit subgenre van jazz zijn structuur geeft. De nummers Spiral en Syeeda's Song Flute zijn de toppers hier, al is de kwaliteit van dit album haast constant hoog.

avatar van vork666
4,5
Pff. Countdown gaat hard, allemachtig zeg

avatar van oolong
4,5
Dit is op dit moment mijn favoriete Coltrane-album, en ook z'n eerste album dat me echt wel aangrijpt, al begon het bij A love supreme ook al wel een beetje. De snelheid van vooral het titelnummer en Countdown vind ik heerlijk, en Coltrane's klanktapijten blijken helemaal niet zo ontoegankelijk en 'moeilijk' als ze misschien op het eerste gezicht kunnen lijken. Het klinkt gewoon heel fijn en met wat aandacht kun je het zelfs volgen. Nog het minst doen me op dit album de pianosolo's, een beetje summier komen ze op me over. Het is natuurlijk naast het spel van Coltrane ook lastig om níet in de schaduw te staan. Of misschien mis ik gewoon iets. Geen probleem trouwens: dan luister ik maar even nog wat beter naar die geweldige, zoemende en energieke baspartijen.

M'n favoriete nummer is vooralsnog Syeeda's Song Flute, ik vind het thema aan begin en einde werkelijk grandioos, en juist in dit soort iets trager, overzichtelijker spel krijg ik het gevoel Coltrane een beetje te leren kennen. Vaak denk ik iets te horen dat heel wat verder gaat dan dat het virtuoos of lekker klinkt alleen, al blijft het eigenlijk onmogelijk om dat dan te verwoorden. Een bepaalde oprechtheid of diepe eerlijkheid misschien

Waar ik overigens niks mee kan is dan weer 'Naima'. Om een of andere reden mis ik het vermogen tot waardering van dit soort trage, sleperige nummers, waarvan het verplicht lijkt te zijn dat er op elk jazz-album minstens één of twee van voorkomen. Zonder snelheid en ritme vind ik jazz blijkbaar maar niks. Tja, misschien komt dat ooit nog eens...

avatar van Soledad
5,0
Soledad (moderator)
Giant Steps is dan ook één van Trane's meer toegankelijke platen. Snelheid oké maar er is veel en een duidelijke structuur te herkennen. Inderdaad een topplaat oolong! En ook van mij nog steeds een favoriet (was ook één van m'n eerste jazzliefdes).

Die pianist heet Tommy Flanagan. Hij eas vooral een briljante begeleider: een rots in de branding. Verder doet hij je inderdaad niet stijl achterover slaan met zijn solo's.

avatar van Johnny Marr
3,0
Nerveus gedoe op het eerste gehoor, maar misschien is het een groeier, net zoals A Love Supreme.

avatar van Edwynn
4,5
Nerveus gedoe? Meditations is vast het perfecte album voor jou.

avatar van Soledad
5,0
Soledad (moderator)
Nerveus gedoe, toeterplaat, gepingel ... ik ken ze inmiddels wel.

avatar van Johnny Marr
3,0
Edwynn schreef:
Nerveus gedoe? Meditations is vast het perfecte album voor jou.

Ik heb me gewaagd aan de eerste 5 minuten. Hysterisch gedoe

avatar van Johnny Marr
3,0
Soledad schreef:
Nerveus gedoe, toeterplaat, gepingel ... ik ken ze inmiddels wel.

Tjingeltjangelmuziek, ken je die al?

avatar van The Scientist
3,0
Soledad schreef:
Nerveus gedoe, toeterplaat, gepingel ... ik ken ze inmiddels wel.


Inderdaad, laten we de jazz-clichéopmerkingen-bingokaart er maar bij pakken.

avatar van Barney Rubble
Het titelnummer schijnt een van de moeilijkste nummers binnen de Jazz te zijn.
Vox bracht daar laatst i.i.g een mooi filmpje over uit.

avatar van spoon
5,0
Barney Rubble schreef:
Het titelnummer schijnt een van de moeilijkste nummers binnen de Jazz te zijn.
Vox bracht daar laatst i.i.g een mooi filmpje over uit.


Je moet het ook niet precies nafluiten, gewoon lekker improviseren!

avatar van Soledad
5,0
Soledad (moderator)
Met: John Coltrane (tenor sax), Tommy Flanagan (piano), Paul Chambers (bass), Art Taylor (drums)

Eigenlijk gek dat ik hier nog niets heb geschreven. Nou schrijf ik sowieso bij de bekendere platen van Trane zelden stukjes: vooral omdat ze al redelijk bekend zijn. En ik hoop altijd mensen over te halen een onbekende plaat op te zetten met mijn stukjes. Maar deze plaat, dit is de plaat waar jazz voor mij mee is begonnen. De enige plaat van Coltrane in mijn vaders jazzcollectie was volgens mijn vader 'goed maar wel erg druk'. Deze ging dan ook vooral aan als we met zijn tweeën bij de open haard zaten te wachten tot het eten klaar was. Maar wat pakte deze plaat mij toch iedere keer weer: als een soort verboden vrucht in de cd-kast van mijn vader. Rippen die handel en op de iPod shuffle. Op school had ik wat concentratieproblemen, vooral wanneer het me geen reet interesseerde (Frans en Duits). De Franse juf is er op een gegeven moment achtergekomen dat je mij beter met Coltrane in de oren zelfstandig kon laten werken. Ik denk dat ik Giant Steps wel 50 keer heb afgespeeld tijdens dat soort lessen. En nu nog kan ik Trane's solo's bijna foutloos mee neuriën wat best indrukwekkend is en tegelijkertijd nogal elitair overkomt natuurlijk. Dus dat doe ik dan alleen op de studeerkamer waar ik naar word verbannen als ik dit thuis wil draaien tegenwoordig.

Trane zit hier in transitie nummer 2: transitie 1 ging van zijn bop periode naar sheets of sound. In deze transitie nummer 2 ging hij voor het eerst veel zelf schrijven en zocht hij nog meer dan normaal de complexiteit van jazz op. Giant Steps is dan ook het bewijsstuk nummer één dat Coltrane tot de allerbeste saxofonisten aller tijden behoorde. Zoiets is natuurlijk niet meetbaar dus ik zal hem niet dé beste noemen (al vind ik dat stiekem wel).

Werkelijk elke compositie op deze is een klassieker in de jazz geworden, al zou Trane vooral nog terug blijven vallen op Naima. De rest vind je binnen de jazz bij de meest uiteenlopende artiesten terug. Wat deze plaat nog meer zo ontzettend goed maakt is de keiharde saxsound van Coltrane waarbij geen enkele verkeerd wordt gespeeld. Qua tempo gaat hij tot aan 64ste noten maar het klopt allemaal als een bus. Daarnaast is het heel verfrissend om Trane zulke uitdagende bop te horen spelen met een hele andere ritmesectie. Ik beschrijf hier de originele LP waar elk nummer wordt begeleidt door Flanagan, Chambers en Taylor (Naima is een uitzondering met Cobb en Wynton Kelly uit Miles' groep).

En wat een ritmesectie is dat. Art Taylor behoort tot de top uit de jaren '50. Een kakstrakke rechterhand op de hi-hat houdt hij Trane goed in toom. Paul Chambers was wellicht de meest solide en betrouwbare bassist die je kon vinden. Zijn solo op 'Spiral' is zo ontzettend lekker: hoe rondom het thema alle kanten op bast. Mr. P.C. is een welverdiend eerbetoon aan deze gigant. En daarnaast de ideale gelegenheid voor Chambers om nog eens flink erop los te bassen: wat een lijnen zet hij hier weg. Tommy Flanagan vind ik hier sterker dan waar dan ook. Het is een pianist met een hele zachte aanslag die tegelijkertijd wel heel duidelijk het ritme en de muziek afbakent. Precies de pianist die nodig was voor deze sessie.

En dan als laatste: de hele plaat op zichzelf. Het is hardbop ja, maar noem mij één hardbop plaat die zo uitdagend is als deze. Noem mij één saxofonist die zo hard, snel, technisch, doordacht en strak speelt. Er zijn zoveel saxofonisten die alleen nagenoeg hetzelfde klinken of doen, maar Coltrane was zo uniek. Als ik hem hoor krijg een soortgelijke sensatie als bij Bird: er lijkt gewoon niemand te zijn die dat kan evenaren.

Bedankt Giant Steps, voor alle steun die je mij hebt geboden tijdens die dodelijk saaie lessen op de havo (waar ik nu zelf ook les geef...).

Een hele toegankelijke plaat van Coltrane dus, al blijft dit natuurlijk ook gewoon zenuwachtig getoeter zonder enige lijn of structuur waar je heel druk van wordt in je hoofd.

avatar van Sandokan-veld
4,0
Prachtige recensie, Pim, ook leuk om eens wat meer te lezen over hoe jouw liefde voor deze muziek zich heeft ontwikkeld.
Verder is dit nooit mijn favoriete plaat van Coltrane geworden, maar dat is een verhaal voor een andere keer.

avatar van Germ
Germ (crew)
Ik ben me wat meer aan het verdiepen in de jazz. Miles Davis was direct raak, maar deze van John Coltrane is wel andere koek zeg. Op het eerste gehoor erg druk, bijna vervelend.
Nee, hier moet ik echt nog in groeien...

avatar van Tony
5,0
'Miles Davis was the best jazz musician on earth.'
'That's about right, 'cause John Coltrane was not of this earth....'

avatar van judgepaddy
5,0
Gaaf!
Net geleerd dat het nummer Giant Steps is gebaseerd op de standard Have You Met Miss Jones.
De B sectie wel the verstaan: "And All At Once,... " hier op 0:39
Het befaamde driehoekje op de kwintencirkel,...
Have You Met Miss Jones? - YouTube

avatar van madmadder
4,5
madmadders (her)ontdekkingsreis door de sixties en seventies #1: John Coltrane – Giant Steps

De jaren tachtig, ja, daar ben ik vele jaren redelijk geobsedeerd door geweest. Ook heb ik me redelijk verdiept in alle muziek die erna kwam. Maar alles van voor de eighties? Op een paar uitzonderingen na heeft dat nooit mijn interesse gehad. Tuurlijk, van die ruim 4000 stemmen op deze site is er ook zeker wel een aantal op albums uit de jaren zestig en zeventig, maar geen album heeft ooit dat echte vuur doen oplaaien, heeft me op het idee gebracht om eens verder de muziekgeschiedenis in te duiken. Nu merk ik dat ik tegenwoordig toch wel een stuk milder sta tegenover de 'saaie sixties' en de 'irritante seventies'. Tijd dus voor een (her)ontdekkingsreis. Ik begin bij 1960 en waarschijnlijk als ik hoogbejaard ben, ben ik wel een keertje bij 1979 beland. De keuzes van de albums maak ik op basis van de toplijsten op RYM en hier. Als je tips hebt, wees welkom om je persoonlijke toppers aan te dragen (en de luisterlijst nog veel langer te maken).

Het eerste album is Giant Steps van John Coltrane. Ik kende al wel een aantal andere dingen van Coltrane, maar deze 1960-favoriet was mij tot nu toe onbekend. Ik moet zeggen dat ik het moeilijk vind om over jazz te schrijven, op de een of andere manier heb ik altijd het idee dat ik het vocabulaire en kennis mis om zinnig over het genre te schrijven. Toch ga ik een poging doen, en hopelijk ga ik erin groeien, want er staat me nog veel meer jazz te wachten.

Giant Steps vind ik een enorm opgewekte plaat. Ik ben nu een aantal dagen opgestaan met het album voor ik naar werk ging en ik krijg er telkens weer een enorme energie van. Echt een goede opkikker dus. Het komt waarschijnlijk door de vaart die in het album zit, en door de imponerende saxofoonskills van Coltrane. Heerlijk om je te verliezen in zijn spel, om mee te gaan in de wilde verhalen vol plottwists en zijsporen die hij met zijn instrument vertelt.

Er is wel een aantal rustmomenten te vinden op het album dat mooi contrasteert met de snelle passages. Het maakt het geheel enorm uitgebalanceerd en eigenlijk ook heel erg toegankelijk. Voor mij klinkt het album nergens gejaagd of nerveus, maar vind dat er een enorme levenslust van Giant Steps uitgaat, zelfs op de meer verstilde momenten. Het doet me denken aan de film Any Way the Wind Blows van Tom Barman (ja, de zanger van dEUS). Dit album is het muzikale equivalent van een bruisende zomerdag, die film is het filmische equivalent van een bruisende zomerdag.

Bij jazz vind ik het altijd schier onmogelijk om favoriete nummers aan te wijzen. Voor mij gaat het veeleer om de uitstraling van het album als geheel. Met dat laatste zit het, zoals ik hierboven al heb aangegeven, wel goed. Het is geen A Love Supreme, maar het is wel een album dat serieus in mijn systeem is gaan zitten de afgelopen dagen. Niet per se het beste dat ik van John Coltrane gehoord heb, maar ik denk wel het album waar ik het vrolijkst van word. Het mooie weer van deze week helpt natuurlijk ook enorm mee.

Mssr Renard
Ik kwam erachter dat ik deze (nog) geen score had toegekend, dus bij deze.
Ik luister nu een 60th anniversary super deluxe edition remaster via Spotify, maar ik meen dat ik deze ook op lp heb staan, en zo niet, dan moet dan wel gebeuren.

In feite is dit wel één van de betere Coltrane-platen met minimaal drie favorieten: Naima, Syeeda's Song Flute en de titelsong.

avatar van EttaJamesBrown
4,0
Soledad schreef:
Met: John Coltrane (tenor sax)

Een hele toegankelijke plaat van Coltrane dus, al blijft dit natuurlijk ook gewoon zenuwachtig getoeter zonder enige lijn of structuur waar je heel druk van wordt in je hoofd.


Welaan, ik begin die Coltrane steeds meer te waarderen. Zeker op de rustige momenten.

Foutloos meeneurien zit er nog niet in. Respect daarvoor.

avatar van Snoeperd
4,0
Wat is dit toch een waanzinnige plaat. Het duurt even een paar luisterbeurten voor je hem in je systeem hebt, maar dan is het ook iedere keer weer een feest. Er staat geen zwak nummer op, en het beste materiaal behoort tot mijn favoriete jazz-nummers ooit. Syeeda's Song Flute bijvoorbeeld, met dat geweldige basloopje, en hoe dat zelfde loopje terugkomt in een steeds zachter gespeeld wordend pianomotief ergens halverwege het nummer. Geniaal gewoon. Voor degenen die nog benieuwd zijn waarom dit allemaal zo knap is, een analyse van Vox over het nummer Giant Steps:

Vox - Most feared song in Jazz

avatar van herman
3,5
Dit is wel interessant om te bekijken:

Jazz Deconstructed: John Coltrane’s "Giant Steps" - kottke.org

Over de Coltrane Changes in het titelnummer.

avatar van madmadder
4,5
geplaatst:
madmadder schreef:
Niet per se het beste dat ik van John Coltrane gehoord heb,


Hier moet ik misschien toch wel op terug komen. Wordt nog steeds met iedere luisterbeurt beter!

Gast
geplaatst: vandaag om 06:59 uur

geplaatst: vandaag om 06:59 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.