Howlin' Wolf - Howlin' Wolf (1962)

Blues is een muzieksoort dat draait om beleving. Howlin' Wolf is hier een overtreffende trap van. Deze plaat komt keihard binnen, zo doorleeft, authentiek, indringend, beklemmend en soms zelfs een beetje intimiderend. Ik heb wel eens gelezen dat "everybody who sings the blues, is in a deep pit yelling for help". Nou dat gevoel heb ik bij deze plaat ook. De wanhoop druipt er af en toe vanaf. De stem van Howlin' Wolf gaat door merg en been en is van de grofste soort korrel die je maar kunt bedenken. Maar juist daarom heeft het zoveel impact. De plaat "Howlin' Wolf", ook wel bekend als "The Rockin' Chair" album, bevat meeslepende blues songs. "The Red Rooster" bijvoorbeeld of "Who's Been Talkin' ". Vooral de tweede helft van de plaat vind ik fantastisch met songs als "Spoonful", "Going Down Slow", "Back Door Man" en "Howlin' for My Baby". Dit is authentieke Chicago blues. Deze plaat pakt je bij je strot en laat je niet meer los!

Net als Wolfs "debuutalbum" een verzameling van eerdere singles, in dit gevat alle A- en B-kantjes van de zes singles die hij tussen juni 1957 en december 1961 opnam. Een tweede compilatie dus, maar kwalitatief absoluut geen tweede keus, zoals al duidelijk zal zijn aan de hand van titels die moderne oren vooral in coverversies van latere bands zullen kennen (The red rooster van onder andere de Stones, Wang dang doodle van Livin' Blues, Spoonful van Cream, Back door man van het debuutalbum van de Doors). Een grootse plaat.
        Overigens bestaat er van Goin' down slow ook een alternatieve versie van ruim een halve minuut langer, met onder andere een intro met gitaarsolo, maar verder niet wezenlijk anders (te vinden op de onvolprezen compilatie His best).