David Bowie - Changesbowie (1990)

In het olympische jaar 1992 begon ik als 16-jarige mijn zuurverdiende centen stuk te slaan op cd’s. In dat pre-Napster-tijdperk waren compilaties voor mij dé manier om kwantiteit met kwaliteit te verenigen. Hoewel ik tegenwoordig – noem het gerust uit cultureel snobisme – neerkijk op verzamelalbums, waren ze toen voor mij onmisbaar. Met een budget van twee cd’s per maand bouwde ik gestaag aan een collectie: van o.a. Queen, de Stones, Eurythmics, Doe Maar, Deep Purple en Led Zeppelin. Bij wijze van uitzondering kocht ik studiowerk van U2, Pink Floyd en Metallica.

Twee redenen waarom ik met dit lijstje kom aandraven: 1. Ik ben best trots op mijn pubersmaak van toen. 2. Een aantal vermelde artiesten traden op tijdens het Freddie Mercury Tribute Concert in datzelfde 1992. En zo kom ik uit bij Bowie, die in Wembley Stadium het Onze Vader prevelde en met Annie Lennox en drie Queen-overlevers 'Under Pressure’ ten gehore bracht. Daarnaast kende ik nog enkele collaboraties van de man zoals ‘Tonight’, ‘Dancing in the Street’ en het wonderschone ‘This Is Not America’. Van z’n solowerk kende ik toen enkel de singles ‘Let’s Dance’, ‘Day-In Day-Out’, ‘China Girl’ en het op mezelf erg toepasselijke ’Absolute Beginners’. ChangesBowie opende m’n ogen en vooral m’n oren voor zijn magistrale werk uit de jaren ’70. Deze duizendpotige kameleon was meer, veel meer dan een hitmachine. Voor die openbaring, en ook uit nostalgie, geef ik gul vier sterren aan deze blikopener met doldraaiende kompasnaald.

Natuurlijk is deze compilatie onvolledig en ergens ook overbodig. Er zijn weinig artiesten die ik meer associeer met de kracht van integrale studio-albums dan De Dunne Witte Hertog. Mijn eerste Bowie-studio-albums waren Low, Lodger, The Man Who Sold the World en Pinups. Het is echt geen toeval dat deze albums géén enkele overlap hebben met ChangesBowie. Dubbele nummers op cd’s vond ik toen pure geldverspilling. Inmiddels heb ik, via tweedehands vinyl en de nodige downloads, het meeste Bowie-werk dubbel en dwars in de kast staan. En nee, ik lanceer hier geen oproep aan gelijkgestemden om dubbels te ruilen als waren het voetbalplaatjes. Daar reken ik de song 'Heroes' niet bij. De versie op deze verzamelschijf verschilt immers van de originele titel-track. In het universum van Bowie is artistieke verandering immers de enige constante.