David Bowie - Changesbowie (1990)

Deze CD heb ik toen aangeschaft om mijn vinyl-versie van ChangesOneBowie te vervangen. Ik heb die LP wel netjes bewaard, evenals het tweede deel met die wat 'vreemdere' samenstelling.
Het is fijn dat er op deze 1990-compilatie 7 (latere) nummers meer staan dan die jaren 70 compilatie, maar hartstikke jammer dat die draak van Fame '90 remix erop staat.
Ze hadden de originele versie op die plek moeten houden en die '90 remix (voor de liefhebbers?) als bonus track aan het eind toe kunnen voegen.
Op uitgebreidere compilaties zoals Singles en Platinum staan nog een aantal klassiekers die op Changesbowie helaas ontbreken, maar ook een aantal nummers die niet echt tot Bowie's sterkste werk behoren. Ik noem als voorbeeld covers, duetten en minder sterke album- tracks en singles.
Vanochtend maar even een kladblaadje gepakt met het idee om zelf een Changesbowie 2 samen te stellen en op CD-R te branden:

Fame (originele versie)
The Man Who Sold The World
Oh! You Pretty Things (Peter Noone (ex-Herman's Hermits) had een solo-hit met dit nummer en Bowie vond die versie zelf ook heel goed)
Andy Warhol
Life On Mars?
Starman
Rock & Roll Suicide
Sorrow (deze cover van Pin-Ups verscheen terecht op single)
TVC 15
Sound & Vision
Boys Keep Swinging
This Is Not America
Loving The Alien
Absolute Beginners
Underground

De nummers moeten wel een beetje door elkaar gehusseld worden om het achter elkaar aangenaam beluisterbaar te maken.

Ik mis 'Life on Mars?' op deze verzamelaar. Kan echt niet.

op de LP versie , staan wel : Starman , Life on Mars en Sound and Vision , dus op zoek naar de vinylversie mensen!

Hmmmmm..... Het origineel Changesone is hier op vinyl ook nog in de kast aanwezig. Deze verzamelaar is best oké maar mist toch wel een aantal nummers om door te kunnen gaan voor een representatieve verzamelaar van Bowie zijn oeuvre. Wat te denken van Starman, the man who sold the world etc... Desondanks een leuk schijfje om weer eens te horen.

In het olympische jaar 1992 begon ik als 16-jarige mijn zuurverdiende centen stuk te slaan op cd’s. In dat pre-Napster-tijdperk waren compilaties voor mij dé manier om kwantiteit met kwaliteit te verenigen. Hoewel ik tegenwoordig – noem het gerust uit cultureel snobisme – neerkijk op verzamelalbums, waren ze toen voor mij onmisbaar. Met een budget van twee cd’s per maand bouwde ik gestaag aan een collectie: van o.a. Queen, de Stones, Eurythmics, Doe Maar, Deep Purple en Led Zeppelin. Bij wijze van uitzondering kocht ik studiowerk van U2, Pink Floyd en Metallica.

Twee redenen waarom ik met dit lijstje kom aandraven: 1. Ik ben best trots op mijn pubersmaak van toen. 2. Een aantal vermelde artiesten traden op tijdens het Freddie Mercury Tribute Concert in datzelfde 1992. En zo kom ik uit bij Bowie, die in Wembley Stadium het Onze Vader prevelde en met Annie Lennox en drie Queen-overlevers 'Under Pressure’ ten gehore bracht. Daarnaast kende ik nog enkele collaboraties van de man zoals ‘Tonight’, ‘Dancing in the Street’ en het wonderschone ‘This Is Not America’. Van z’n solowerk kende ik toen enkel de singles ‘Let’s Dance’, ‘Day-In Day-Out’, ‘China Girl’ en het op mezelf erg toepasselijke ’Absolute Beginners’. ChangesBowie opende m’n ogen en vooral m’n oren voor zijn magistrale werk uit de jaren ’70. Deze duizendpotige kameleon was meer, veel meer dan een hitmachine. Voor die openbaring, en ook uit nostalgie, geef ik gul vier sterren aan deze blikopener met doldraaiende kompasnaald.

Natuurlijk is deze compilatie onvolledig en ergens ook overbodig. Er zijn weinig artiesten die ik meer associeer met de kracht van integrale studio-albums dan De Dunne Witte Hertog. Mijn eerste Bowie-studio-albums waren Low, Lodger, The Man Who Sold the World en Pinups. Het is echt geen toeval dat deze albums géén enkele overlap hebben met ChangesBowie. Dubbele nummers op cd’s vond ik toen pure geldverspilling. Inmiddels heb ik, via tweedehands vinyl en de nodige downloads, het meeste Bowie-werk dubbel en dwars in de kast staan. En nee, ik lanceer hier geen oproep aan gelijkgestemden om dubbels te ruilen als waren het voetbalplaatjes. Daar reken ik de song 'Heroes' niet bij. De versie op deze verzamelschijf verschilt immers van de originele titel-track. In het universum van Bowie is artistieke verandering immers de enige constante.

Ik was eind twintig in 1992, maar herken veel in je verhaal. CD's waren in die tijd nog best duur. Gemiddeld 39,95 als ik me goed herinner, met uitschieters zowel naar onder (midprice 24,95 tot 29,95) als naar boven (44,95 voor zo'n compilatie was geen uitzondering).
Ik had destijds al wel behoorlijk wat LP's, ook van Bowie (gelukkig nooit verkocht, zoals zoveel anderen destijds wel deden) en nam me voor uitsluitend 'het beste van het beste' op CD aan te schaffen. Dat werden dus best vaak compilaties, waarvan ik de meeste die jij hierboven noemt ook heb aangeschaft. Ik heb ze over het algemeen nog steeds, hoewel sommigen wat overbodig aandoen en anderen voornamelijk interessant zijn vanwege soms afwijkende mixen en/of single-versies, zoals hier bijvoorbeeld Heroes. In dit geval kocht ik in eerste instantie ook nog de LP, alleen al omdat Sound and vision op de CD ontbrak (en Life on Mars en Starman, ook geen onbelangrijke omissies).

Tja, als extraatje heeft deze verzamelaar dan nog de '90 remix van Fame, maar dat vind ik absoluut geen meerwaarde.

Toch een gelijkgestemde gevonden!

Ik veronderstel dat je in Gulden rekende. 700 Bfr. ofte 17,5 euro was de norm in België toen voor een nieuwe (enkel) cd. In die tijd en als schoolganger was dat toch een serieuze kost, het equivalent van 14 biertjes op café. Het gekke is dat al die cd's nu geen kl.... waard meer zijn, het zijn geen collector's items ofzo. Maar ik heb er m'n portie plezier aan gehad. ChangesBowie past in dat rijtje.

Ergens ben ik wel jaloers op de generatie voor mij, die ontelbare muzikale hoogtepunten in real time heeft meegemaakt. Al denk ik dat 45 toeren singles een financiële valkuil voor mij zouden geweest zijn. Relatief goedkoop en meteen de hit te pakken. En dan achteraf de LP niet kopen om de song niet dubbel te hebben.

Leuk die aandacht voor deze cd!
Bij mij duurde het best lang voordat ik de overgang van vinyl naar cd maakte. Ik was 17 jaar in 1990 en dit was mijn eerste cd. Ik had een kaartje voor het David Bowie concert in De Goffert te Nijmegen. Dat concert viel behoorlijk tegen, maar deze cd heb ik wel grijs gedraaid.