Stan Ridgway - The Big Heat (1986)

Zit nu naar het nummer Camouflage te luisteren en dat klinkt erg prettig! Ken verder alleen zijn hit Calling Out to Carol. Ook een lekker nummer. Meer mensen bekend met deze zanger?

Enkele nummers komen mij ook bekend voor, zal de lps eens gaan luisteren.
The Big Heat, Mosquitos en Paryball moet ik ergens in de kast hebben staan.

Heb je soms weer in mijn collectie zitten snuffelen? Ridgway is een nogal unieke singer/songwriter en dat is op dit album te horen. Camouflage is toch wel mijn favoriet, inderdaad een heel mooi nummer. Vooruit, ik doe er een halfje bij. 4/5

Hahaha, nou deze heel toevallig niet! Het nummer kwam voorbij in de Jaren 80 KO, vandaar ineens mijn interesse voor deze meneer Ridgway. Ben het album nu aan het binnenhalen en nee, toevallig niet van jou

Fijne mens, deze Stan Ridgway. Was al behoorlijk indrukwekkend met Wall of Voodoo. Check out Call of the West, amerikaanse angstrock van de beste soort!
Beetje in de vergetelheid geraakt maar Stan maakt nog steeds goeie platen. Iemand zou hem eens soundtrackopdrachten moeten geven. Hij deed het ooit voor Rumble Fish van Coppola hetgeen hem met Stewart Copeland een hitje opleverde 'Don't Box me in'.

als ik aan het hardlopen ben (zonder mp3 overigens, dat vind ik verschrikkelijk, die uitvallende oordoppen enzo!) dan krijg ik altijd een nummer van stan ridgway in mijn hoofd, ik denk the big heat, maar weet dat niet zeker...ach, en stan wist ook niet hoe dat zat/zit met die big marine called camouflage..deel ik toch min of meer dezelfde ervaring! 4 ****

THE BIG HEAT
Wat een klasseplaat is dit toch.
Zelden een Amerikaan gezien die zo lekker ironisch
de Amerikaanse cultuur op de korrel neemt.

Natuurlijk was er de briljante folk pop hit Camouflage.
Met een heerlijke lange tekst ... het is alsof je een roman
zit te leven als je het tekstblad van dit album voor je neus legt.

http://nl.youtube.com/watch?v=ZFYxCIr-Byo

Maar er zit veel meer in de toverhoed van Stan Ridgway.
Inktzwarte new wave, frisse synthpop, een likje jazz en een toefje blues.
Wel alles door elkaar mixen en goed schudden voor gebruik.

The Big Heat zelf met die new wave beat en het fluitje.
Het meezingbare refrein bezorgt deze singel de nodige hitpotentie.

Een vette bas daaronder en een scheurende mondharmonica.
Weerbarstige synthpop blues ... Pick It up and Put It in Your Pocket.

Can't Stop the Show is weer zo'n boeiende kortfilm op muziek.
Met een jankende gitaar ... country blues ging ik bijna schrijven.

Pile Driver opent met haangekraai: Stan is op bezoek bij boer Teun.
Misschien het minst geslaagde nummer, maar het blijft lekker luisteren.

Walkin' Home Alone doet denken aan Moon over Bourbon Street van Sting.
Een eenzame wandeling door een avondlijke grootstad.(ook op 45 toeren)..

Drive She Said bijvoorbeeld met die REM intro.
Hier gaat Stan overvalst rocken en de harmonica scheurt mee.
Dit was ook een singel, maar niet zo bekend bij ons.

Salesman is een van mijn favorieten hier.
Vette funkbas en met een mond vol kauwgom gezongen.

Twisted gaat de meer experimentele toer op en leunt
misschien nog het best aan bij Stans Wall of Voodoo verleden.
Maar altijd zijn daar die pakkende refreinen die van deze plaat een feest maken.
Als je hem voor een prikje tegenkomt, niet aarzelen en meteen toeslaan.

Negen goede tot ijzersterke songs.
Ik ken jammer genoeg alleen bonustrack 10.
Rio Greyhound is een nachtelijke instrumental
die een perfecte soundtrack is bij de albumhoes.

Nu nog op zoek naar de CD versie met 16 nummers.

Stan Ridgway...de beste man ken ik i.i.g van zijn hit Camouflage en Calling out to Carol, welke ik allebei op single heb gehad.
Verder nooit in zijn muziek verdiept, nu beter laat dan nooit. Als er uberhaubt een naam voor zijn soort muziek bestaat, dan zou ik zelf denken in de richting van de David Lych van de muziek. Geen Film Noir maar Music Noir. Stan geeft een geheel eigen draai aan zijn nummers, de ene keer heel melodieus, om in datzelfde nummer het andere couplet radicaal anders te doen.

Spookachtig, industrieel en soms doet het mij denken aan de sfeer van Night Heat, een politie serie uit de jaren '80, want die stempel zit er wel stevig op gedrukt in dit album, met dank aan het grote gebruik van de synthesizer. Is dat een tegenvaller? Eigenlijk niet, Stan is daarvoor te eigengereid en bewandelt niet de geijkte paden. Dit houd zijn muziek spannend, enerverend en verassend.
Dit pakt m.i niet bij alle nummers even goed uit, maar grotendeels weet hij de aandacht te behouden, door zijn verhaal en instrumentatie.
Zijn stem is al opvallend genoeg en doet denken aan Johnny Cash. Die ook veelal verhalend een nummer bracht en tegendraads was. In die zin, is er die vergelijking te maken, alsook dat hij er uiterlijk ook wel wat van weg heeft. Daarnaast heeft hij met zijn vorige project Wall of Voodoo, het nummer Ring of Fire wel een heel eigen tintje meegegeven. Zie daarvoor You Tube.

Edoch terug naar het album:
The Big Heat: Heeft een spookachtige sfeer, dat overgaat in een typische jaren '80 refrein met dito synthesizer. Het is een prima opener en doet mij ook willekeurig denken aan Scooby Doo.
Pick it up: Wederom een grote rol voor de synth, maar juist door de combinatie met andere instrumenten behoud het zijn sfeer: viool, banjo.
Can't stop the Show: Met een hele lekkere funky achtige bas erin. Het nummer heeft een apart ritme, dat zich uit in zowel de muziek als de zang van Stan. Enerzijds zijn er hele melodieuze zanglijnen, die opgevolgt worden door vertellende wijze van zingen.

Pile Driver: Vind ik zelf een van de mindere nummers, hoewel het refrein dan weer wel catchy is. Dat begin ook met die synthesizer is zowat op het humoristische af. Het nummer geeft mij het gevoel dat hij het met veel ironie heeft geschreven.
Walking home Again: Is een prettige afwisseling, na die prettige gekte hier voorafgaand. Het heeft een jazzy touch, met een relaxte drum shuffle en trombone. De tekst heeft een heel bluesy gevoel over zich.
Drive she Said: Is m.i een van de betere nummers van dit album, waar alles prima bij elkaar lijkt te komen. De tekst heeft een sterk beeldend karakter. Het tempo zorgt ervoor dat je meteen in het nummer zit en blijft. De synth is ook niet zo prominent aanwezig en das ook wel een keer lekker.

Salesman: Is ook een nummer wat mij niet echt lekker ligt. Het duurt m.i ook wat te lang. Anderzijds geeft het een wat dubio gevoel en kan het zijn dat dit nummer meer moet bezinken om zijn ware gezicht te laten zien.
Twisted: Stan heeft wat met randfiguren en gekte. Het heeft wel wat gestoord over zich heen, dat prima tot uiting komt in de muziek zelf. Prima nummer voor op een PAAZ afdeling.
Camouflage: Was destijds een van mijn favoriete nummers. Hoewel deze versie ruim 7 minuten duurt, was de singleversie ruim 2 minuten korter. Doordat ik die zo door en door ken, heb ik een voorkeur voor die. Maar deze vind ik ook dik in orde. Samen met Drive she Said zijn dit mijn 2 grote favorieten van het album.
De tekst spreekt nog steed tot de verbeelding: 'cause when i turned around, he was pullin' a big palm tree, right up out of the ground...and swattin' those charlies with it...from here to kingdom come..

Als laatste, want ik heb het album niet met de extra nummers...Rio Greyhound, wat een instrumentaal nummer is.
Een nummer wat er voor mij niet op gehoeven had en beetje een slap einde is van een voor de rest prima album. Het heeft een groot Woezel en Pip gehalte. Maar misschien is dat ook wel zijn intentie geweest.

Al bij al een goede plaat, van een aparte man, met grote kwaliteiten.

Een heel goed geschreven en zelfs leerrijke recensie, Madjack71.

Ik kan je grotendeels vinden in je beschrijvingen, alleen zou ik
Salesman nog een paar kansen geven: dat is toch echt wel muzikaal
geniaal, dat dansen op die kauwgom discobeat.
Like slipping on a banana peel, grapt Stan.

En ook Walking Home Alone geeft bij herhaalde draaibeurten
nog meer schoonheid prijs: die tekst, die herkenbaarheid
van de loner die door de nachtelijke straten wandelt.

Vergelijk tekstueel met Orchard Road van Leo Sayer.
En qua sfeerzetting met Moon over Bourbon Street van Sting.

Over "music noire" gesproken ... Stan schreef samen met Stewart Copeland
de muziek bij Coppola's Rumble Fish (zwart wit cultfilm met rode visjes uit 1983).
Stewart Copeland - Rumble Fish (1983)

Camouflage vind ik een meer dan prachtig nummer, toch dit album eens beluisteren.

Eindelijk eens aangeschaft. Ik had het eerder moeten doen want Camouflage zingt al in mijn hoofd rond sinds de tachtiger jaren. De hele plaat valt me niet tegen. De stem van Stan klinkt die van een Country zanger, een onvervalste redneck zelfs. Ook zijn verhalende teksten, zouden prima bij dat genre passen. De muzikale omlijsting heeft echter een volledig onvervalste eighties sound met synthesizers en new wave ritmes. Een boeiende combinatie.

Camouflage is nog steeds geweldig. Een country song uitgevoerd met synths. 'Things are never quite the way they seem.'

Meer mensen die op sommige momenten de associatie met Joe Jackson hebben? Stem, instrumentatie, ik hoor wel wat overeenkomsten.

Klopt, niet zozeer de stem, maar wel het flirten met verschillende muziekstijlen.
En het film noir gevoel dat ook over de puntschoenen, de jacket en de hoed van Joe hangt.

Dat film noir gevoel zou de trigger wel eens kunnen zijn ja.

Goed album dit al vind ik het vaak net niet spannend genoeg.

Er hangt natuurlijk een jaren 80 sfeer overheen, vooral als Stan synthesizers inzet.
De teksten tillen het album voor mij naar een hoger niveau, ook als de muziek wat minder verrassend is.

Op Spotify staat het album in volle glorie met alle bonustracks. Nu bij End of the Line. Dat nummer en Stormy Side of Town klinken onverwachts fijn. Dat zijn me toch ware ontdekkingen. Benieuwd hoe de rest zal klinken.

Ligt eindelijk opnieuw in de winkels voor een prik.
Big Heat by Stan Ridgway: Amazon.co.uk: Music

Heruitgegeven in de Music On CD reeks van Universal.
Een actie om classic albums die nier meer verkrijgbaar waren opnieuw aan te bieden.

Het betreft hier een heruitgave van de expanded CD editie uit 1993.
Big Heat: Amazon.co.uk: Music

Merkwaardig is de hoes daar ook een replica van. De hoes uit de eerste link klopt niet.

Ik zou zeggen: pak dan ook meteen de opvolger Mosquitos mee. Dan zijn twee heel fijne platen en die laatste is nu echt spotgoedkoop.

Ik heb ergens aan het begin van deze eeuw een aardig bedrag neergeteld voor die IRS-reissue met bonustracks, die toen al een tijdje out-of-print was, maar hij was het waard. Heerlijke luistermuziek, waarvan Stan's stem mij in eerste instantie vooral aan Johnny Cash deed denken (vooral dankzij Camouflage natuurlijk). Maar dat lijkt me geen slechte referentie. Het zijn bovendien allebei echte 'storytellers', al bewandelen ze muzikaal heel andere wegen.

Leuk dat dit album opnieuw verkrijgbaar is. Ik vind sowieso dat ze bij Music On CD (danwel Vinyl) aardig bezig zijn met het opgraven van oude, ook vaak minder voor de hand liggende titels. Deze had ik dus al, maar ik heb wel vier andere recent heruitgegeven titels van hen in bestelling.

Ook een fan van Mosquitos. Meer nog, ik kocht het album nieuw op vinyl toen het in 1989 verscheen.

Wat de Music On CD reeks betreft: Reach the Beach (1983) van The Fixx zal mijn volgende aankoop zijn.

Daar heb ik de 2003 reissue met bonustrack in de vorm van de 12 inches al van. Maar reissues van hun eerste twee albums zouden door mij met gejuich begroet worden. Dat komt misschien nog.

Je bedoelt wellicht hun eerste en derde album. Ja, zou fijn zijn.
Ik meen dat de heruitgave van Reach The Beach de 2003 release betreft.

Ja, klopt. Was ff vergeten dat Phantoms na Reach the beach uitkwam.
Een heruitgave van die 2003 reissue lijkt me wel de beste keuze. Die 12 inch versies voegen echt wat toe aan het reguliere album.
Maar dat weet jij als geen ander natuurlijk ?

Enfin, terug naar Stan Ridgway...

Altijd jammer gevonden dat Calling Out To Carol en Newspapers ontbreken op deze verzamelaar.
De eerste was zelfs een behoorlijke hit in Vlaanderen. De tweede was vaak op de radio te horen.

Stan Ridgway - Songs That Made This Country Great (1992)

Muziek vind ik minder goed dan bij Wall of voodoo, maar de stem en teksten van Ridgeway maken veel goed!

Hele fijne eerste soloplaat van de zanger van Wall Of Voodoo.
Het heerlijk knauwende gezongen Camouflage was een van de leukste hits van 1986. En een klassieker.
Luistert voor de rest ook heel lekker weg met het titelnummer, Salesman en Drive, She Said voorlopig ook even als favorieten.
Waardering volgt nog.

Op vinyl, in nieuwstaat, Hollandse persing.

Hele leuke plaat dit. Jammer van die 80s sound (over het algemeen) , die synths passen niet echt heel goed bij dit soort muziek en zijn stem vind ik. Maar anyway een heel aantal leuke nummers : walking home alone ( inderdaad een moon over bourbon Street vibe), Drive she Saïd , can’t stop the show en natuurlijk Camouflage. Met salesman en pick it up kan ik dan wat minder.

Maar zeker een 3,5 of 4 .