Zita Swoon - I Paint Pictures on a Wedding Dress (1998)

Beetje tweeslachtig album...

Hoe bedoel je?

De laatste drie nummers van de reguliere CD, gezien die van mij helemaal geen bonustracks heeft.
Stamina is wat onopvallend liedje; niet heel erg slecht, maar ook niet echt goed. Het kabbelt een minuutje of vier voort en dan is het afgelopen.
50 Years in Dope Jittery heeft wel een aardig climaxje, maar de rest van het nummer is vooral nogal saai en het duurt bovendien ook veel te lang. Hier kan ik mijn hoofd niet echt bij houden. Het is een beetje te vergelijken met One Perfect Day (ook te lang, maar wel een goeie climax), maar doordat die omringd werd door goede nummers, kon ik het nog wel hebben.
De afsluiter The French Trombone klinkt alsof de bandleden van Zita Swoon maar gewoon wat deden. Oké, ik overdrijf misschien een beetje, maar het is zo... rommelig. Niet echt mijn ding.

De rest van het album is verder gewoon erg goed. Het is gewoon jammer dat het afsluit met deze drie nummers die ik gewoonweg matig vind. Dat is jammer, want een album dat met een knaller (of beter nog: meerdere knallers) afsluit, laat een veel betere indruk op je achter.

Vaak is het net wat teveel van het goede en de stem irriteert me soms erg. Maar als het allemaal wat sneller wordt is het geweldig.

Tja, die stem is natuurlijk wel apart... Persoonlijk is hij 1 van mijn favoriete zangers maar ik kan goed begrijpen dat niet iedereen er evenveel van houd. Een beetje zoals bij Brian Molko, ervoor of ertegen.

ik ga dit steeds leuker vinden

Hele goeie band en een steengoed album. De opener vind ik persoonlijk het beste (She = Like Meeting Jesus). Het heeft veel weg van dEUS en af en toe iets van Eels. Het is eigenlijk een beetje de rustige versie van dEUS. My Bond With You And Your Planet: Disco! vind ik ook lekker. De albumtitel doet me denken aan een Spinvis titel. Wel een hele mooie albumtitel.

Geen makkelijke plaat dit. De opzettelijk tegendraadse arrangementen zijn soms helemaal raak, dan weer schieten ze hun doel voorbij als je het mij vraagt.

Ik heb Zita Swoon een paar keer live meegemaakt en was daar zeer van onder de indruk, maar op plaat overtuigt het mij toch een stuk minder.

Misschien moet je dan eens 'Band in a box' proberen.

Prima album, maar heeft nét niet genoeg nummers die je bijblijven.

Song for a Dead Singer, Maria en My Bond with You and your Planet: Disco! zijn natuurlijk topnummers, vrij verschillend ook van elkaar, maar we weten ondertussen al dat SKC over diverse kwaliteiten beschikt, zo bewijzen al zijn nieuwe projecten de laatste jaren.

Het geheel van dit album vind ik daarentegen dan weer wat minder ... Beetje te druk zonder dat je van de drukte kan genieten af en toe. Moeilijk om er een hele 50 minuten enthousiast over te blijven.

In 1998 was de Antwerpse muzikant en beeldend kunstenaar Stef Kamiel Carlens net een kleine twee jaar uit dEUS gestapt. Hij had dan wel een serieus steentje bijgedragen aan de eerste twee platen van de moeder aller alternatieve belrock, de rusteloos creatieve ziel had een eigen muzikale uitlaatklep nodig. Weg van de peper-in-het-gat-rol die hij bij dEUS leek te bekleden (of daar lijkt het toch op als je hun albums met en zonder Stef Kamiel met elkaar vergelijkt) ging hij als een soort Vlaamse George Harrison helemaal los, en creëerde met zijn eigen band het pareltje I Paint Picures On A Wedding Dress, de eerste onder de naam Zita Swoon.

Drie jaar eerder, nog ten tijde van dEUS, had de groep onder de naam Moondog Jr. al de plaat Everyday I Wear A Greasy Black Feather On My Hat uitgebracht (als je je ooit hebt afgevraagd hoe het zou klinken als Tom Waits twintig jaar jonger was geweest en in de jaren ’90 zijn debuutplaat had opgenomen met een zigeunerbende, dan heb je nu je antwoord) maar die groepsnaam mochten ze niet blijven gebruiken van de echte Moondog, een Amerikaanse excentrieke modern classical-componist die ook wel bekend stond als ‘de Viking van 6th Avenue’ omdat hij daar jarenlang straatoptredens gaf uitgedost met een cape, hoorntjeshelm en speer. Flauw hoor!

Maar goed, I Paint Pictures On A Wedding Dress dus. De plaat waarop Stef Kamiel wat afstand nam van de bluesrock en Tom Waits, en meer zijn eigen gekke hybride werd van vanalles en nog wat. Een flinke pop-injectie hier, een funky in het rond stuiterende baslijn daar, en soms toch weer teruggrijpend naar het eerste album, de band trok zich waarschijnlijk nergens iets van aan tijdens de opnames. Zonder dat het te veel van de hak op de tak springt overigens.

Want hoe verschillend bijna elk nummer ook klinkt van het vorige, de songs op de plaat zijn in te delen in twee categorieën. De eerste bestaat uit de up-tempo stampers, popnummers met telkens weer een heel dikke knipoog, zoals de disco-sneltrein My Bond With You And Your Planet: Disco en She = Like Meeting Jesus, een soort dronken indie-anthem. De andere categorie laat de gevoelige kant van Stef Kamiel zien, in een paar hartverscheurend mooie ballads. Vooral Ragdoll Blues en Our Daily Reminders zijn prachtige voorbeelden van hoe rauwe emoties en ruw talent hand in hand kunnen gaan. Stef Kamiels oor voor geweldige melodieën en oorwurmende zanglijnen doet de rest.

I Paint Pictures On A Wedding Dress mag gelden als een van de grootste belpop-classics van de jaren ’90 en verder. Een gestroomlijnde plaat waarop toch ruimte genoeg is voor creatieve uitbarstingen en speelse spontaniteit, en het definitieve visitekaartje van een van de origineelste stemmen van het Belgenland. Santé!

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)

Eind februari eindelijk een reissue op vinyl. Kan die ook van mijn lijstje (want de oorspronkelijke versie was telkens over de €100,-).

Stef Kamil Carlens beschouw ik als één van mijn grootste muzikale helden. Vooral live weet hij me telkens weer te pakken vanwege zijn energie op het podium. Of het nu onder de naam Moondog Jr. is, Zita Swoon, de kunstzinnige projecten onder de naam Zita Swoon group of gewoon solo: het is allemaal even geweldig. Een fanboy? Jazeker! Al vanaf de eerste keer dat ik hem zag als bassist bij dEUS in 1994.

Toch wist dEUS me thuis wat makkelijker en beter te boeien. Hun albums, zeker de eerste drie, vind ik geniaal. Zita Swoon is vooral een podium gezelschap. Toch heeft de band genoeg schitterende werken afgeleverd en als ik er zo eens op terugkijk is er eigenlijk niet eens zoveel onderscheid met dEUS. Ook thuis uit de speakers dus niet.

I Paint Pictures on a Wedding Dress mag best een hoogtepunt van Zita Swoon genoemd worden. Het is en avontuurlijk album waar alle aspecten van deze band zich perfect weten te verenigen. Of het nu gaat om het broeierige Song for a Dead Singer over Jeff Buckley of om schitterende ballads zoals Ragdoll Blues, het is allemaal mooi. Josie blijkt een rode draad te zijn geworden in de nummers van Stef en My Bond with You and Your Planet: Disco! is live telkens weer een hoogtepunt.

Een klassieker uit België. Nu opnieuw op vinyl uitgekomen (inclusief The Sound Hobbyist). Een mooie reden het weer te draaien.

I Paint Pictures on a Wedding Dress behoort al bijna 20 jaar tot mijn favoriete albums en zal dat voorlopig ook wel blijven doen. Dit is muzikaal avontuur van zeer hoge kwaliteit.

Ik zette dit plaatje vandaag weer eens op.
En ook al is het inmiddels meer dan 20 jaar oud, het klonk me opvallend fris in de oren.
Open, spitsvondig, divers, maar toch samenhangend (ofzo).

Toevallig: ik deed dat gisteren weer eens en met dezelfde conclusie. Blijft fris klinken.

Dan is het gewoon zo!

Wel toevallig op bijna dezelfde dag Ik had het al een tijdje niet meer gehoord.

Soms heb je van die platen die je niet hebt. Om onduidelijke redenen niet op je pad gekomen. Dit is er eentje van. dEUS en Moondog jr wel in huis. Onlangs voor een paar euro op cd gekocht. Het klinkt zoals ik verwacht had dat het klinken. Blijft leuk om ook albums uit de oude doos blijven ontdekken.

Beter laat dan nooit. Geweldig album dit.

Ik vond de video van Disco! in goede kwaliteit en zette die dan ook maar online.
Voor jou, Tom .