Zita Swoon - I Paint Pictures on a Wedding Dress (1998)

dEUS wint het qua cd's. Zita Swoon wint het qua live-shows. Maar dit album is duidelijk hun sterkste.

Op dit album gekomen na een onbeschrijflijk mooie semi-acoustische set op de radio. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat het op plaat allemaal wat minder is. One Perfect Day bijvoorbeeld is een beetje saaiig vergeleken met de perfecte uitvoering van dat nummer tijdens dat optreden. Wel een aardige plaat hoor, daar niet van, leuke orgeltjes enzo...

Favorietjes op de plaat zijn Ragdoll Blues, Song for a Dead Singer (over Jeff Buckley) en Our Daily Reminders.

3 sterren.

Dit is een album waarbij ik elk nummer goed vind, zonder dat er één bovenuitsteekt. De nummers zijn geen wereldklasse, maar halen stuk voor stuk een hoog niveau, waardoor dit een heel goed album is. Live is Zita Swoon overigens wel wereldklasse. Ik zag ze dit jaar weer eens op Werchter én ze waren echt top!

Gisteren dit album nog eens opgezet en ik kwam tot de conclusie dat dit album nog beter is dan ik eigenlijk al in gedachten had. Vooral de eerste 5 nummers en "Our daily reminders" vind ik geweldig. Muzikaal is het allemaal erg dansbaar en tekstueel vaak erg hoogstaand, getuige daarvan "The rabbit field": "There's a place where the dogs piss and the gods lick it off the walls. If you've never been there, you realy should try." En dat moet je zeker ook eens doen met dit album!

geweldige plaat! deus vond ik leuk, maar dit sloeg alles. ik heb ze 1 keer live gezien en dacht dat ze die typische sound live nooit konden neerzetten. vergissing: dat konden ze wel.

Deze band moet je veel vaker live zien. Ik heb ze nu zo'n 12 keer gezien en telkens wat anders (begeleiding bij een film, akoestisch, theater, reguliere shows, en ga zeker de huidige tour proberen te zien: A Band in a Box, je weet niet wat je meemaakt........ doen! ).

Zeker hun beste album, She = Like Meeting Jesus, het beste nummer. Ik heb dat nummer terug gehoord in een show van rooyackers kamps en kamps. Nadat ik het daar hoorde was ik helemaal verkocht. Zita swoon is naar mijn idee een topband.

Zita Swoon live gezien op 0110-concerten in Antwerpen, en het experimentele was me meteen opgevallen. Heb eindelijk deze cd aangeschaft, en jammer genoeg was er beduidend minder keyboard aanwezig hier dan live. Maar nog steeds staan ze garant voor funk en lekkere pop, vandaar mijn 3,75*

Dit album was een mooie opvolger van het album van Moondog JR. Ook ten tijde van dit album live gezien; erg goed inderdaad.
Wel vond ik Stef Kamil Carlens bij dEUS briljanter. Dit klinkt wat gepolijster, en bij dEUS kon hij nog goed uit de bocht vliegen. Hier staan meer luister nummers op.

Officieel gezien niet de opvolger van het Moondog Jr. album: er zat er nog eentje tussen (maar dat was wel een geval apart uiteraard)

Ik had nog nooit iets van zita swoon gehoord toen ik dit in handen kreeg maar vanaf de eerste noten van deze was ik meteen verkocht : she's like meeting jesus werd op slag 1 van mijn favoriete nummers.Ook de rest viel reuze mee en ik luisterde hier dan ook veel naar.En beetje bij beetje viel elk nummer op zijn plaats, hoe meer ik hier naar luisterde hoe beter het werd. Al snel groeide deze uit tot 1 van mijn absolute favorieten en toen ik dus op deze site kwam, stond hij meteen in mijn top 10.Maar ook van die platen wist deze zich op den duur te onderscheiden want deze plaat ben ik nooit uit het oog verloren: sinds ik hem 3 jaar geleden gekocht heb, heb ik er elke week naar geluisterd terwijl andere cd's af en toe even vergeten werden.Nog steeds ben ik verliefd op dit album en zita swoon wordt hoe langer hoe meer mijn favoriete groep en dit hier komt dus helemaal bovenaan in mijn top 10

Heb je de band ook wel eens live aan het werk gezien wcs?
Sinds ik ze, toen nog als Moondog Jr, voor het eerst zag is dit mijn favo live-bandje geworden die ik vele malen heb gezien en die nooit gaan vervelen.
Dit album zal ik binnenkort is wat uitgebreider onder de loep gaan nemen want dat verdient het toch wel.

Ja, vorig jaar heb ik ze nog in de handelsbeurs gezien en ze waren geweldig, het was mijn eerste maar zeker niet mijn laatste keer

zalig album om heerlijk bij weg te dromen she=like meeting jesus ,my bond, stamina, song for a dead singer... stuk voor stuk topnummers, maar iets minder dan moondog jr

Iemand trouwens bekend met het extra schijfje The Sound Hobbyist (hier gemarkeerd met sterren)?
Deze zat bij mijn exemplaar. Als groot liefhebber kocht ik deze cd al bij uitkomst en het heeft er alleen bij de eerste, beperkte oplage bij gezeten.
Ik heb het onlangs weer eens gedraaid en ik moet zeggen dat ik toch verrast was over een paar tracks die toch wel de moeite waard zijn.
Ik las daarnet een stukje waarin iemand schreef dit als één van de favoriete Zita-schijfjes te beschouwen en ik ben dan ook benieuwd naar meningen hier.

in die tijd was ik nog maar een jaar of 8 dus spijtig genoeg heb ik nooit de kans gekregen om deze te kopen

Ja daar kan ik me wat bij voorstellen (ik was 28 )

Ook mijn exemplaar moet het jammer genoeg stellen zonder The Sound Hobbyist. Maar goed, er blijft genoeg fraais aanwezig op deze I Paint Pictures On A Wedding Dress. En toch heb ik deze vooralsnog minder vaak gedraaid dan pakweg hun debuutplaat (onder de naam Moondog Jr.) of het bloedmooie drieluik A Song About A Girls, A Band In A Box en Big City. Dit album is wat mij betreft wel Zita Swoons meest veelzijdige, met de Waitsiaanse invloeden van Everyday I Wear..., de funky pop van Life = A Sexy Sanctuary en de prachtmelodieën van het latere werk.
Opener She = Like Meeting Jesus heb ik weleens in een betere uitvoering gehoord, maar dit heerlijke liefdesliedje is gewoon niet kapot te krijgen.
Het sprookjesachtige Ragdoll Blues vraagt zich luidop af waarom ik deze I Paint Pictures niet vaker van onder het stof haal. Ontroerend!
Still Half My Friend? treurt en twijfelt, maar laat voorlopig nog geen onvergetelijke indruk op me na.
The Rabbit Field is een beetje bombastisch, maar niettemin erg fijn.
Song For A Dead Singer, één van mijn favorieten op A Band In A Box, klinkt hier iets snediger. De stem van Carlens is een pak grilliger en 'Stay in the spaceship you command, don't mind those people who pretend" wordt zelfs gezongen in pure Bowie-stijl. Toch blijft dit eerbetoon aan Jeff Buckley moeiteloos overeind.
One Perfect Day stuitert alle kanten op en lijkt zo van Everyday I Wear A Greasy Black Feather On My Hat geplukt. SKC jankt, schreeuwt, knauwt en fluistert en het resultaat is een bijzonder rijke song.
About The Successful Emotional Recovery Of A Gal Named Maria ademt de sfeer van A Song About A Girls. Dit droomachtige, treurige luisterliedje bevalt me dan ook heel goed.
In Our Daily Reminders maakt Stefs muze Josie nog eens haar opwachting, altijd een goed voorteken. Een van de betere songs van de band.
My Bond With You And Your Planet: Disco en Stamina hadden op hun beurt niet misstaan op Life = A Sexy Sanctuary, maar zijn zeker geen persoonlijke favorieten.
Het broeierige 50 Years In Dope Jittery bevalt me zeker, maar lijkt toch wat tevergeefs op zoek naar afkoeling, naar verfrissing.
The French Trombone sluit deze wispelturige plaat op voortreffelijke wijze af.
Hoewel ik deze nog wat meer op me moet laten inwerken, is I Paint Pictures On A Wedding Dress niet overal even solide. Toch valt er heel wat moois op te ontdekken.

voor een Deus liefhebber beoordeel je dit vrij laag. bij mij is het net andersom: ik vind Zita over het algemeen beter dan Deus.

Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik nog niet zo heel vaak naar dit album heb geluisterd. Sommige nummers ken ik al een pak beter in een andere versie, maar andere songs hebben nog wel wat geheimen voor mij. Waar veel dEUS-liederen hun schoonheid maar na talloze luisterbeurten hebben prijsgegeven, kan dat ook het geval zijn met I Paint Pictures On A Wedding Dress. Het probleem is wel een beetje dat ik ook door één of andere impuls moet gestuurd worden naar deze muziek. Door dEUS was ik geïntrigreerd omwille van hun reputatie en ook omdat hun muziek wel bij elke luisterbeurt beter leek te worden. Dat heb ik bij Zita Swoon toch minder.

Ik had dit absolute meesterwerk even van mijn nr 1-positie gezet maar heb me gauw weer bedacht, dit blijft toch mijn favoriete plaat allertijden.
Hij heeft er dan ook alle ingredienten voor: emotie, een eigenwijze stijl, een goeie mix tussen kalm en wat meer opwindende materiaal en er wordt op een hoog niveau gemusiceerd.
Zo zal ik voor altijd verliefd zijn op de vreemde gitaarmeoldieen die in She = Like Meeting Jesus tentoongespreid worden, ze zijn tegelijkertijd mysterieus en energiek en weten een sfeer op te wekken die ik nooit maar dan ook nooit beu geraak.
Ragdoll Blues is het ultieme bewijs van hoe iets prachtig kan zijn in zijn eenvoud, zelf ben ik het gitaardeuntje ook meester en ik stond er van versteld dat het zo simpel in elkaar zat. Constant hetzelfde ritme maar dankzij een toonverandering en wat hulp van de andere instrumenten blijft het boeien en groeit het tot een song die nog 1 van de beste zitanummers is.
Ook in Still Half My Friend? en The Rabbit Field halen skc en tom pintens de meest prachtige klanken uit hun akoestische gitaren en beide nummers zijn ook voorzien van prachtige teksten.
Maar de waarschijnlijk meest ontroerende tekst vinden we terug in het volgend nummer. Song for a Dead Singer is een ode aan jeff buckley en dat leid tot een nummer dat me recht in mijn hart weet te raken.
Een ander hoogtepunt is About the Successful Emotional Recovery of a Gal Named Maria, kalm nummer dat opnieuw voorzien is van prachtig gitaarwerk. Zelden een nummer gehoord waarvan ik zo tot rust kan komen.
De prijs voor beste titel gaat naar My Bond with You and Your Planet: Disco! wat ook meteen hun grootste hit was en live nog steeds tot 1 van hun beste nummers behoort vanwege dat aanstekelijke ritme, ook een grappige tekst trouwens.
Aan hoogtepunten dus geen gebrek, deze blijft mijn absolute favoriet en neemt die nr1-positie dus snel weer in.

Na het fantastische My Bond With You And Your Planet: Disco! (wat 'n titel), valt de rest van het album toch een beetje tegen. Het is allemaal wel oké, maar op het moment weet het nog niet veel bij me los te maken. 3,5*

Ah, hij begint heel aardig te groeien. Our Daily Reminders is fantastisch en de rest haalt ook een zeer aardig niveau. Alleen de laatste drie nummers bevallen me nog niet zo heel erg. Desondanks: halfje erbovenop.

Zita Swoon heb ik wel vaker niet gelijk 'door'. Overigens had ik met deze niet. Deze vond ik gelijk geweldig.

Heb je ze live wel door Nicci? Jij als Prince-liefhebber moet een neus hebben voor zeer fijne live-performers

Live zijn ze indrukwekkend. ik heb het hier al eens gezegd: toen ik deze CD kocht, vond ik hem goed, maar twijfelde of ze het live wel konden brengen. kort daarna kwamen ze in Zwolle en ik kocht kaartjes. compleet overdonderd was ik. en dat gebeurt me niet vaak.
in de toegift speelden ze overigens nog wat van Prince. ik ben even kwijt wat.

Ik luisterde 'm vandaag nog eens in de trein en ik kreeg gewoon kippenvel bij Our Daily Reminders. Het is jammer dat de plaat zo zwakjes afsluit met de laatste drie nummers, anders had er zeker nog wel een halfje ingezeten.

De laatste 3 nummers zijn inderdaad niet de allerbeste maar om ze nu zwak te noemen... De rest daarvoor is gewoon zo ongelooflijk goed dat je te verwend bent.
Voor mij persoonlijk blijft dit het beste wat er is. Zita Swoon is gewoon een geniale groep ( eigenlijk gewoon de allerbeste zelfs). Dit is tenminste nog eens muziek die op zijn eigen benen staat. Altijd weer klinken ze op hun nieuwe plaat anders maar toch ook weer vertrouwd. Eigenzinnige groep die op niemand anders lijkt. Zita Swoon klinkt als Zita Swoon en niemand anders. Stef maakt gewoon nummers die hij zelf mooi vindt en wordt omringd door een stel vakmuzikanten die ook spelen voor hun plezier en zich voor het overige nergens iets van aantrekken. Hoge verkoopscijfers en lovende recensies van de belangrijke 'vak'bladen levert dat niet op maar dat vinden ze niet erg.
Zolang de eigen fans maar blijven en ze zich amuseren, is het goed.
In dat opzicht doen ze eigenlijk hetzelfde als de jazzmuzikanten : muziek voor de muziek.
En daar hou ik nu eens enorm van. ( en dan zijn ze live ook nog eens buiten categorie )

bedoelen jullie de laatste 3 bonustracks, of de laatste 3 nummers van de reguliere CD?

Ik vermoed dat Karl op de laatste 3 van de reguliere doelde, niet veel mensen kennen de bonustracks geloof ik.