Zita Swoon - I Paint Pictures on a Wedding Dress (1998)

Op dit album gekomen na een onbeschrijflijk mooie semi-acoustische set op de radio. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat het op plaat allemaal wat minder is. One Perfect Day bijvoorbeeld is een beetje saaiig vergeleken met de perfecte uitvoering van dat nummer tijdens dat optreden. Wel een aardige plaat hoor, daar niet van, leuke orgeltjes enzo...

Favorietjes op de plaat zijn Ragdoll Blues, Song for a Dead Singer (over Jeff Buckley) en Our Daily Reminders.

3 sterren.

Ook mijn exemplaar moet het jammer genoeg stellen zonder The Sound Hobbyist. Maar goed, er blijft genoeg fraais aanwezig op deze I Paint Pictures On A Wedding Dress. En toch heb ik deze vooralsnog minder vaak gedraaid dan pakweg hun debuutplaat (onder de naam Moondog Jr.) of het bloedmooie drieluik A Song About A Girls, A Band In A Box en Big City. Dit album is wat mij betreft wel Zita Swoons meest veelzijdige, met de Waitsiaanse invloeden van Everyday I Wear..., de funky pop van Life = A Sexy Sanctuary en de prachtmelodieën van het latere werk.
Opener She = Like Meeting Jesus heb ik weleens in een betere uitvoering gehoord, maar dit heerlijke liefdesliedje is gewoon niet kapot te krijgen.
Het sprookjesachtige Ragdoll Blues vraagt zich luidop af waarom ik deze I Paint Pictures niet vaker van onder het stof haal. Ontroerend!
Still Half My Friend? treurt en twijfelt, maar laat voorlopig nog geen onvergetelijke indruk op me na.
The Rabbit Field is een beetje bombastisch, maar niettemin erg fijn.
Song For A Dead Singer, één van mijn favorieten op A Band In A Box, klinkt hier iets snediger. De stem van Carlens is een pak grilliger en 'Stay in the spaceship you command, don't mind those people who pretend" wordt zelfs gezongen in pure Bowie-stijl. Toch blijft dit eerbetoon aan Jeff Buckley moeiteloos overeind.
One Perfect Day stuitert alle kanten op en lijkt zo van Everyday I Wear A Greasy Black Feather On My Hat geplukt. SKC jankt, schreeuwt, knauwt en fluistert en het resultaat is een bijzonder rijke song.
About The Successful Emotional Recovery Of A Gal Named Maria ademt de sfeer van A Song About A Girls. Dit droomachtige, treurige luisterliedje bevalt me dan ook heel goed.
In Our Daily Reminders maakt Stefs muze Josie nog eens haar opwachting, altijd een goed voorteken. Een van de betere songs van de band.
My Bond With You And Your Planet: Disco en Stamina hadden op hun beurt niet misstaan op Life = A Sexy Sanctuary, maar zijn zeker geen persoonlijke favorieten.
Het broeierige 50 Years In Dope Jittery bevalt me zeker, maar lijkt toch wat tevergeefs op zoek naar afkoeling, naar verfrissing.
The French Trombone sluit deze wispelturige plaat op voortreffelijke wijze af.
Hoewel ik deze nog wat meer op me moet laten inwerken, is I Paint Pictures On A Wedding Dress niet overal even solide. Toch valt er heel wat moois op te ontdekken.

In 1998 was de Antwerpse muzikant en beeldend kunstenaar Stef Kamiel Carlens net een kleine twee jaar uit dEUS gestapt. Hij had dan wel een serieus steentje bijgedragen aan de eerste twee platen van de moeder aller alternatieve belrock, de rusteloos creatieve ziel had een eigen muzikale uitlaatklep nodig. Weg van de peper-in-het-gat-rol die hij bij dEUS leek te bekleden (of daar lijkt het toch op als je hun albums met en zonder Stef Kamiel met elkaar vergelijkt) ging hij als een soort Vlaamse George Harrison helemaal los, en creëerde met zijn eigen band het pareltje I Paint Picures On A Wedding Dress, de eerste onder de naam Zita Swoon.

Drie jaar eerder, nog ten tijde van dEUS, had de groep onder de naam Moondog Jr. al de plaat Everyday I Wear A Greasy Black Feather On My Hat uitgebracht (als je je ooit hebt afgevraagd hoe het zou klinken als Tom Waits twintig jaar jonger was geweest en in de jaren ’90 zijn debuutplaat had opgenomen met een zigeunerbende, dan heb je nu je antwoord) maar die groepsnaam mochten ze niet blijven gebruiken van de echte Moondog, een Amerikaanse excentrieke modern classical-componist die ook wel bekend stond als ‘de Viking van 6th Avenue’ omdat hij daar jarenlang straatoptredens gaf uitgedost met een cape, hoorntjeshelm en speer. Flauw hoor!

Maar goed, I Paint Pictures On A Wedding Dress dus. De plaat waarop Stef Kamiel wat afstand nam van de bluesrock en Tom Waits, en meer zijn eigen gekke hybride werd van vanalles en nog wat. Een flinke pop-injectie hier, een funky in het rond stuiterende baslijn daar, en soms toch weer teruggrijpend naar het eerste album, de band trok zich waarschijnlijk nergens iets van aan tijdens de opnames. Zonder dat het te veel van de hak op de tak springt overigens.

Want hoe verschillend bijna elk nummer ook klinkt van het vorige, de songs op de plaat zijn in te delen in twee categorieën. De eerste bestaat uit de up-tempo stampers, popnummers met telkens weer een heel dikke knipoog, zoals de disco-sneltrein My Bond With You And Your Planet: Disco en She = Like Meeting Jesus, een soort dronken indie-anthem. De andere categorie laat de gevoelige kant van Stef Kamiel zien, in een paar hartverscheurend mooie ballads. Vooral Ragdoll Blues en Our Daily Reminders zijn prachtige voorbeelden van hoe rauwe emoties en ruw talent hand in hand kunnen gaan. Stef Kamiels oor voor geweldige melodieën en oorwurmende zanglijnen doet de rest.

I Paint Pictures On A Wedding Dress mag gelden als een van de grootste belpop-classics van de jaren ’90 en verder. Een gestroomlijnde plaat waarop toch ruimte genoeg is voor creatieve uitbarstingen en speelse spontaniteit, en het definitieve visitekaartje van een van de origineelste stemmen van het Belgenland. Santé!

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)

Stef Kamil Carlens beschouw ik als één van mijn grootste muzikale helden. Vooral live weet hij me telkens weer te pakken vanwege zijn energie op het podium. Of het nu onder de naam Moondog Jr. is, Zita Swoon, de kunstzinnige projecten onder de naam Zita Swoon group of gewoon solo: het is allemaal even geweldig. Een fanboy? Jazeker! Al vanaf de eerste keer dat ik hem zag als bassist bij dEUS in 1994.

Toch wist dEUS me thuis wat makkelijker en beter te boeien. Hun albums, zeker de eerste drie, vind ik geniaal. Zita Swoon is vooral een podium gezelschap. Toch heeft de band genoeg schitterende werken afgeleverd en als ik er zo eens op terugkijk is er eigenlijk niet eens zoveel onderscheid met dEUS. Ook thuis uit de speakers dus niet.

I Paint Pictures on a Wedding Dress mag best een hoogtepunt van Zita Swoon genoemd worden. Het is en avontuurlijk album waar alle aspecten van deze band zich perfect weten te verenigen. Of het nu gaat om het broeierige Song for a Dead Singer over Jeff Buckley of om schitterende ballads zoals Ragdoll Blues, het is allemaal mooi. Josie blijkt een rode draad te zijn geworden in de nummers van Stef en My Bond with You and Your Planet: Disco! is live telkens weer een hoogtepunt.

Een klassieker uit België. Nu opnieuw op vinyl uitgekomen (inclusief The Sound Hobbyist). Een mooie reden het weer te draaien.

I Paint Pictures on a Wedding Dress behoort al bijna 20 jaar tot mijn favoriete albums en zal dat voorlopig ook wel blijven doen. Dit is muzikaal avontuur van zeer hoge kwaliteit.