Madonna - American Life (2003)

Ik was duidelijk één nummer vergeten, dat nog veel beter is natuurlijk, en dat is Frozen. Maar het is toch een goede tweede.

X-sttic proces en easy ride vind ik best OK, de rest interesseert me geen moer. Het titelnummer is bovendien mateloos irritant.

2.5

ray of light vind ik toch haar beste album

Die Another Day vind ik veruit haar slechtste nummer. Nothing Fails en Love Profusion vind ik weer toppers. Ik kom uit op 2,5 ster, meer kan ik er niet van maken.

Madonna kan heel goed zingen.
perfect !

2.5

In mijn ogen beter dan Music, die ik na het geweldige Ray Of Light redelijk vond tegenvallen. Hoogtepunten: Nothing fails, Mother and father, I'm So Stupid, Easy Ride. Maar eigenlijk zijn alle nummers ijzersterk. Ik vind dat deze CD ondergewaardeerd wordt. Hij behoort echt bij de beste CD's die Madonna heeft gemaakt.

Onbetwist Madonna's meest ONDERSCHATTE PLAAT, want hoewel de plaat bij eerste beluistering wat vlakjes en "oppervlakkig" klinkt, is het een GROEIER van een plaat.
Véél sterke songs, Nothing Fails misschien wèl één van haar sterkste ooit... Vind Die Another Day erg sterk, begrijp niet dat sommigen de sterke melodie erin niet vinden of willen horen ????
Maar smaken verschillen.
O ja, nog dit : U moet haar Confessions LIVE show zien, kopen die DVD !

Een echt hele lelijke hoes, vreselijke styling...zo niet Madonna! Er staan een paar mooie nummers op "Nothing Fails" is supermooi. "Love Profusion" is ook een prima nummer. Voor de rest...ach ja.....het is OK maar niet supersterk. Geen uitschieter deze CD.

-3-

Ik vind dit best een goed album maar niet de beste.
Er zitten toch nummers op die erg saai zijn
Ik draai dit album bijna nooit.
Maar het is niet de slechte cd ooit
Maar niet de beste....
ik geef 3 sterren...

Dit is niet haar beste cd maar er staan toch echt geweldige nummers op. Alle nummers zijn op hetzelfde niveau... er is geen echte single.

Dit album staat bekend als de mislukte electro-vervolg van Music maar dit is meer een akoestisch album (met een paar electr-nummers). De beats voelen erg leeg aan waardoor het een ruw gevoel krijgt.

Mijn favorieten zijn American Life, Nobody Knows Me, Nothing Fails, Die Another Day en Easy Ride

4

Ik mag "American Life" nog steeds heel graag draaien . Noemt U mij één album van Madonna dat slecht is. Ik kan het U in ieder geval niet vertellen .

Uhmm.. I'm Breathless? Maar die vergeten we voor het gemak fftjes Is maar een soundtrack

Ik denk dat ik dit een onwijs goed album ga vinden.
Ik ken al: Die Another Day, American Life, Hollywood en Love Profusion en die vind ik stuk voor stuk geweldig.

En ? Je berichtje dateert al van juli, hoe vind je de plaat ondertussen , Ik vat het zo samen in elk geval : NOTHING FAILS !

(trouwens één van haar allersterkste ooit, dat Nothing Fails, die gospel, màn!)

Ik blijf bij four stars, jawel

****

Blijft een van haar minste albums, deze. Zeer inspiratieloos. Zak een half naar 2 sterretjes. Meer dan genoeg

samen met Ray of light is dit haar sterkste plaat, vind ikzelf. Madonna blijft iedereen verassen, en op deze plaat met acoestische geluiden, en superstrakke electronische techno. hele goeie teksten, en ook gevoelige teksten. Petje af voor the Queen of pop

De hoes is niet bepaald mooi, maar ik vind dit wel Madonna's beste album tot nog toe. Vooral die another day vind ik super

tja Madonna & platenhoezen. ..
Maar Persoonlijk vind ik dit een zeer goed album, een samenhangend album ook . de single track American Life waarvan de originele video dan toch niet zou vertoond worden, en dan netjes uitlekt ; Heel doordachte reclame campagne noem ik dit. Persoonlijk vind ik dit een van de mindere nummers samen met I'm so Stupid. Hoogtepunten zijn Hollywood & LoVe Profusion = heel radio vriendelijke pop song. Nobody Knows me & Die Another Day , Heel club gericht & de remixen hiervan zijn Schitterend ! En de allermooiste nummers van deze cd zijn de balldes : Nothing Fails , Easy Ride & mijn Persoonlijke favoriet van deze cd Intervention.

Ook hier even reageren;

Ik deel met velen de mening dat dit album inderdaad behoorlijk ondergewaardeerd wordt. Samen met Ray Of Light en Confessions On A Dancefloor mijn favoriete album van Madonna. De combinatie tussen de harde, koele beats met de akoestische gitaren vind ik zeer geslaagd. Daarnaast is dit album erg constant, persoonlijk vind ik alle nummers op dit album erg geslaagd.

Favorieten: I'm So Stupid, Nobody Knows Me, Nothing Fails, X-Static Process, Mother & Father en Easy Ride:


American Life: Stevig inkomertje van dit album. Het 'rap'-stukje aan het einde van het nummer is bijna een begrip geworden. Prima nummer, waarbij de vreemde bliep- en piepjes nog wat aan Music doen denken.
Hollywood: Opzet van het nummer lijkt veel op American Life, Toen dit nummer uit kwam vond ik deze helemaal geweldig, vind het nu nog steeds best een goed nummer.
I'm So Stupid: Misschien het opvallenste nummer van dit album, wordt door sommige geprezen en door andere verafschuwd. Persoonlijk vind ik dit een heerlijk nummer, vooral het gitaartokkeltje dat door het hele nummer hoorbaar is. Dit is dan ook het eerste nummer van dit album waarop de (op dit album dominerende) akoestische gitaar te horen is. Ook hier komen de 'Music-bliepjes weer even langs'
Love Profusion: Lekker, zomers popnummertje. Ook hier weer een akoestische gitaar, ditmaal een slagje
Nobody Knows Me: De Impressive Instant van American Life. Geweldig nummer. Wanneer je goed naar het nummer luistert klinkt het enorm bizar: onsamenhangende piepjes, zoempjes en een computerachtige Madonna. Echter klinkt het nummer als geheel verrassend goed.
Nothing Fails: Prachtig nummer. De gitaartokkel keert weer terug, opnieuw wat bliepjes en een gospelkoor erachter, echt heerlijk.
Intervention: Opnieuw een gitaartokkel, afwisselend met een slag tijdens het refrein. In zijn totaliteit een wat simpel in het gehoor liggend nummer, welke echter wel een lekkere beat heeft.
X-Static Process: Opmerkelijk dat ik hier bijna niemand over hoor. Het enige nummer op het album dat niet ondersteund wordt door een beat en daardoor wat 'breekbaar' klinkt. Wanneer het nummer na een minuut tweestemmig wordt en een strijker wordt geïntroduceerd openbaart voor mij één van Madonna's mooiste nummers. Schitterend nummer.
Mother and Father: Het nummer begint met een wat (te?) blij klinkend melodietje. Vervolgens komt daarbij ook nog een wat vreemd klinkende Madonna bij. Maar wanneer daar vervolgens weer een behoorlijk stevige beat bij komt, ontwikkeld het nummer zich toch positief. Uiteindelijk toch één van mijn favorieten nummers van het album geworden. (de akoestische versie (YouTube) van het nummer is ook schitterend).
Die Another Day: Vond dit nummer fantastisch toen het werd uitgebracht en vind het samen met Tina Turner's Goldeneye, één van de beste nummers van J. Bond. Een stevige beat in combinatie met 'stotterende' strijkers' en de Music-bliepjes maken dit een erg sterk nummer. Unieke 'sound'.
Easy Ride: Dit nummer had even tijd nodig, maar ontpopte zich tot één van de betere nummers van dit album. Opnieuw een gitaarslag, ditmaal in combinatie met strijkers en tijdens het refrein een beatje. Het nummer heeft een wat bevreemd sfeertje maar komt toch goed tot zijn recht. De strijkers komen erg goed tot zijn recht op deze plaat.

Uiteindelijk, zo concludeer ik nu opeens, voor mij toch een erg goed plaat van Madonna. Geen idee waarom ik deze ééns 'slechts' 3,5 sterren gaf. Ook geen idee waarom deze plaat zo ondergewaardeerd is, mogelijk vind ik hem zo goed omdat ik eerder kennis maakte met dit album, en vervolgens pas Music ben gaan luisteren.

Na het fantastische Confessions on a dancefloor en het niet meer dan aardige Hard Candy heb ik maar 's besloten ook de andere recente (alles vanaf Erotica) albums van Madonna eens tot me te nemen. Ray of Light en Music heb ik al wel gehoord, maar deze was nieuw voor me. De singles destijds zijn ook redelijk langs me heen gegaan, afgezien van 'Die Another Day' en in mindere mate 'Hollywood' (eigenlijk was het vooral de sublieme remix van Jacques Lu Cont - een alias van Stuart Price die hier ook een nummer meeschreef en Madonna's Confessions produceerde) die is blijven hangen.

Na beluistering blijkt dit album voor mij toch ook een beetje in de 'Hard Candy'-categorie te liggen: een aantal waanzinnige nummers, een paar die er wel mee door kunnen en ook een aantal fillers. Alhoewel ik een plaat als deze makkelijk doorkom (daarom ook een redelijke stem), lijkt Madonna - een enkel album uitgezonderd - toch vooral een hitmachine.

De hoogtepunten dan maar:
*Love Profusion: prima uptempo nummer dat ik al bleek te kennen. Toch ook een single geweest, maar dat kon ik me niet eens meer herinneren.

*Nothing Fails: ik vraag me af hoeveel Madonna hier aan mee heeft geschreven, bij de auteurs wordt o.a. Jem (die van het prachtige hitje "They" van een paar jaar terug) opgevoerd. Het nummer klinkt ook wel wat anders dan de rest. Het Mirwais-sausje is ingeruild voor een vrij sobere begeleiding en als er weer gas terug wordt genomen na een prachtige climax weet je dat dit het beste nummer van dit album is. Het zit goed in elkaar en weet zelfs een beetje te ontroeren.

*Mother and Father: een wat persoonlijker nummer van La Madge, over o.a. haar overleden moeder. Subtiele baslijntjes zitten hier ook in. Heerlijk. Het rapstukje is wel wat minder geslaagd...

*Die Another Day: voor mij was dit destijds een single die maar niet kapot kon. Alhoewel er nu wel een beetje sleet op zit, is het nog steeds een van de betere nummers van dit album.

Afgezien van deze nummers springt er voor mij weinig bovenuit. Op sommige momenten slaat de balans wel een beetje verkeerd door: een nummer als I'm so stupid blinkt eigenlijk vooral uit in gezapigheid. Het is maar goed dat Madonna na dit album een andere producer heeft genomen, want de Mirwais-koek was hier wel bijna op...

Alles bij elkaar wel weer wat leuke nummers gevonden voor een nog nader samen te stellen persoonlijke Madonna-verzamelaar.

Eigenlijk.... begrijp ik echt de vrij lage gemiddelde score niet van dit prima album; Vanaf Ray of Light vind ik de muziek van Madonna er toch ontzettend op vooruitgegaan; Ik vind dat ze ook steeds beter is gaan zingen;
Op dit album kan ik haast geen zwakke songs aanduiden, ik vind alle liedjes erg goed in elkaar steken, sommigen vragen echt wel meerdere intensieve beluisteringen, maar het loont.

Het nummer dat ik absoluut de top hier vind is toch NOTHING FAILS, dat op zeker moment echt pure moderne gospel is, formidabel, een nummer dat mij ontzettend weet te ontroeren en te pakken.
Na Ray Of Light en het al minstens even sterke Music, vind ik dit album eigenlijk nog een tikkeltje sterker.
Enkel de hoes had wat mooier gekund, maar het gaat om de muziek natuurlijk. Voor mij zijn het de songs die het hem doen, en dit in combinatie met goede zang. Beide voorwaarden zijn voor mij zeker vervuld en ik blijf regelmatig genieten van dit album;

Hierna werd het voor mij een stuk minder; Confessions of A Dancefloor vind ik zelfs ronduit zwak en Hard Cany is een pak wisselvalliger, maar dit album hier steekt er voor mij met kop en schouders bovenuit.

Was getekend,

Een "classic rock" liefhebber die dit album vol moderne pop/dance-muziek erg kan waarderen.

Grappig, van alle albums die je noemt vind ik Confessions of a Dancefloor nu juist de beste.

It's all perception, my dear

Nobody Knows Me is een heerlijk club-gericht nummer

Ik kan het langs geen kanten helpen, hoe laag de gemiddelde score hier ook is (heeft de lelijke hoes ermee te maken, psychologisch kan dat véél betekenen, echt!), ik hoor hier echt stuk voor stuk ieder nummer echt heel graag van, ik kan het niet helpen.
Ik verhoog naar ***** al sta ik moederziel alleen ter wereld met die mening.
Music en American Life, het zijn voor mij de 2 meest complete albums die Madonna toe nu toe gemaakt heeft.
Petje af, en dit is voor mij puur genieten.

En Nothing Fails is voor mij haar beste song ever!
Die gospel daarin, om koud van te krijgen!

Dit album leidt helaas de muzikale teloorgang van Madonna in. Hierna wordt het alleen nog maar erger...

Ik vind dit net haar laatste echt goede plaat die ze heeft gemaak. De opvolger confessions on the dancefloor is nog wel uit te horen aloewel dat het zich naar het einde sleept.

Deze plaat vind kan ik zeker smaken, hier toont ze zich als een waardige dame van 50.

Ze was hier 44

Eigenlijk een verlenging van Music met een robot-achtig stemgeluid die door deze cd heen af en toe te vinden is op de minder mooie stukken.

Op het rapstuk na is het titelnummer naar mijn mening best in orde. "Hollywood" is qua productie uitstekend en is prima beluisterbaar, alhoewel de teksten het af laten weten. "I'm so stupid" is afschuwelijk net als "Nobody Knows Me" en "Die Another Day".

Het zijn de rustige gitaarnummers die mooi klinken zoals "Love Profusion", "Intervention", "X-static Process" en "Easy Ride". Het enige opmerkelijke robotnummer "Mother and Father" is mooi, opnieuw op het rapstuk na.

Al met al dus helemaal niet zo'n slechte CD van Madonna. Geen meesterwerk, maar ik kan 'm in ieder geval af en toe wel waarderen.