Madonna - American Life (2003)

Deze cd borduurt teveel voort op Music. Alleen nu nog saaier en eentoniger. Geen enkel nummer blijft hangen op deze cd. Snel vergeten maar... En geen albums meer met Mirwais uitbrengen! Die sound kennen we nu wel.

Na het fantastische Confessions on a dancefloor en het niet meer dan aardige Hard Candy heb ik maar 's besloten ook de andere recente (alles vanaf Erotica) albums van Madonna eens tot me te nemen. Ray of Light en Music heb ik al wel gehoord, maar deze was nieuw voor me. De singles destijds zijn ook redelijk langs me heen gegaan, afgezien van 'Die Another Day' en in mindere mate 'Hollywood' (eigenlijk was het vooral de sublieme remix van Jacques Lu Cont - een alias van Stuart Price die hier ook een nummer meeschreef en Madonna's Confessions produceerde) die is blijven hangen.

Na beluistering blijkt dit album voor mij toch ook een beetje in de 'Hard Candy'-categorie te liggen: een aantal waanzinnige nummers, een paar die er wel mee door kunnen en ook een aantal fillers. Alhoewel ik een plaat als deze makkelijk doorkom (daarom ook een redelijke stem), lijkt Madonna - een enkel album uitgezonderd - toch vooral een hitmachine.

De hoogtepunten dan maar:
*Love Profusion: prima uptempo nummer dat ik al bleek te kennen. Toch ook een single geweest, maar dat kon ik me niet eens meer herinneren.

*Nothing Fails: ik vraag me af hoeveel Madonna hier aan mee heeft geschreven, bij de auteurs wordt o.a. Jem (die van het prachtige hitje "They" van een paar jaar terug) opgevoerd. Het nummer klinkt ook wel wat anders dan de rest. Het Mirwais-sausje is ingeruild voor een vrij sobere begeleiding en als er weer gas terug wordt genomen na een prachtige climax weet je dat dit het beste nummer van dit album is. Het zit goed in elkaar en weet zelfs een beetje te ontroeren.

*Mother and Father: een wat persoonlijker nummer van La Madge, over o.a. haar overleden moeder. Subtiele baslijntjes zitten hier ook in. Heerlijk. Het rapstukje is wel wat minder geslaagd...

*Die Another Day: voor mij was dit destijds een single die maar niet kapot kon. Alhoewel er nu wel een beetje sleet op zit, is het nog steeds een van de betere nummers van dit album.

Afgezien van deze nummers springt er voor mij weinig bovenuit. Op sommige momenten slaat de balans wel een beetje verkeerd door: een nummer als I'm so stupid blinkt eigenlijk vooral uit in gezapigheid. Het is maar goed dat Madonna na dit album een andere producer heeft genomen, want de Mirwais-koek was hier wel bijna op...

Alles bij elkaar wel weer wat leuke nummers gevonden voor een nog nader samen te stellen persoonlijke Madonna-verzamelaar.