Dimmu Borgir - Spiritual Black Dimensions (1999)

Niet de beste cd van Dimmu Borgir, maar toch staat hier mijn all-time favorite nummer van hun op, namelijk Arcane Lifeforce Mysteria.

Het laaste goede wapenfeit, van de Duisteren. Dit album heefd de smerige productie die het nodig heeft, al hun later werk vond ik meer Fear Factory met gebrek aan goede song, maar wel in de zesde versnelling. deze krijgt nog 4*

niet hun beste plaat maaar klinkt best lekr krijgt een 3.0 o eddie luister maar eens goed naar fear factory en dimmu want als je dit oplkaar vind lijken

Dit album laat zien dat Dimmu Borgir ook nadat ze zijn overgestapt van symfonische black metal naar oldskool hiphop nog steeds prachtige muziek kan maken. Ik snap nooit waarom dit album niet hoger gewaardeerd wordt, van mij krijgt het in ieder geval 4.5*

Black metal puristen zullen hier, misschien terecht, niets aan vinden, maar voor de liefhebber van hardere muziek in het algemeen kan dit wel een interessante schijf wezen. Nummers die goed ineen steken, mooie melodieën en technisch onderlegde muzikanten, plus een productie die dit alles op een gepaste wijze naar voren schuift ...

De beste Black Metal Artiesten. Gek op Reptile.
He who let's me serve

Spiritual Black Dimensions heeft een van de mooiste albumhoezen, maar helaas vind ik de nummers niet zo lekker klinken als de voorgangers en opvolgers. Reptile klinkt echt goed, en het is typisch Dimmu Borgir, maar het is af en toe iets te zwak. Ik heb hem lang niet meer gehoord, maar ik ga hem zeker binnenkort nog eens draaien.

Vanaf Spititual Black Dimensions was duidelijk dat Dimmu Borgir zich evolueerde van melodieuze black metalorkest tot een pompeuze metalband. Een nieuwe toetsenist brengt naast het toetsenwerk ook nog meer symfonische aspecten mee. Alle gaatjes worden volgepropt met overbodig strijkwerk en blaaswerk uit een doosje. Ook nieuwkomer Simen Hestnaes vindt het nodig om te laten horen dat hij kan zingen. Ook dat voegt niet veel toe in mijn beleving. Dat gaat wat ten koste van de sfeer en de dynamiek.
Toch staan de nummers verder als een huis. The Insight And The Catharsis is een absoluut hoogtepunt. Met wat minder poespas was ik ook volledig verkocht maar op deze manier wist de band de rest van de wereld wel aan de gelaarzde voeten te krijgen en dat zij ze gegund.

Wat een geweldig album eigenlijk. Heerlijk sfeertje, precies wat er mist op In Sorte Diaboli en daarna...

Ja, ik mag het bombastische sfeertje wel. Het luistert lekker weg. Ik vind de albums hiervoor ook wel goed, maar dat rijk georchestreerde bevalt me zeer goed. De meest recentere DB-albums luister ik zelden.

Dit is een aardig album van Dimmu. Ik mis hier echter wel een echte knaller. De plaat is over het algemeen gezien wat saai. De platen hierna en ervoor pakken mij toch beter. Vermakelijk vooral.

Ik herinner me dit als een plaat die me weinig deed. Ook toen ik een kleine twintig jaar geleden groot fan van Dimmu Borgir was en vandaag is de klik er wederom niet. Wel zijn er een paar songs waar ik wat enthousiast van word, zoals The Promised Future Aeons en The Insight And The Catharsis. Dat zijn songs waarop de geboden bombast wél werkt. Waar de gitaarpartijen en de toetsen erg goed zijn. Waar Spiritual Black Dimensions last van heeft, is een wat dof geluid. Het had van mij allemaal wel wat vetter en voller gemogen en ik merk dat de afwisseling ver te zoeken is. Ieder bandlid lijkt op teveel momenten in de spotlights te willen staan. Er wordt weinig gas teruggenomen en individuele leden krijgen nauwelijks de ruimte. Het is voor een te ambitieuze plaat. In elk geval is het fijn om Vortex te horen en Mustis is een veel betere toetsenist dan Aarstad.


Tussenstand:
1. Enthrone Darkness Triumphant
2. Spiritual Black Dimensions
3. Stormblast
4. For All Tid

Goed, dus eigenlijk vind ik ICS Vortex gewoon een van de beste (metal)zangers ooit en heb ik toentertijd vooral deze cd aangeschaf om meer van hem te kunnen horen. En ja, niet geheel vreemd dat in dat geval The Insight And The Catharsis door zijn esotherische stemgeluid ook meteen mijn favoriete track is. Ik zie hierboven ergens dingen over dat zijn stem het geheel minder dynamisch maakt, maar juist die afwisseling tussen hem en Shagrath maakt de totaalsound gevarieerder en ook dynamischer. Ik heb verder ook het idee dat het album beduidend aggressiever klinkt dan zijn voorganger en dat de toetsen echt beduidend virtuozer ingezet worden dan voorheen het geval was. En ja, juist die extra momenten dat de melodieuze kant (Vortex' zang, gitaarsolo's) naar boven komen, dan merk ik extra dat mijn hart ook sneller klopt. In dat opzicht is Spiritual Black Dimensions voor mij het eerste DB album dat het echt goed doet.

Tussenstand:
1. Spiritual Black Dimensions
2. Enthrone Darkness Triumphant
3. Stormblast
4. For All Tid

Bombastisch en overweldigend, maar helaas ook wel aan de eenvormige kant. Op gegeven moment zijn de verschillende tracks dan ook wat lastig van elkaar te onderscheiden. Niettemin een portie smaakvol uitgevoerde black metal, waarbij de symfonische passages kunstig in het totaalgeluid zijn geïntegreerd.