Dimmu Borgir - Spiritual Black Dimensions (1999)

Ik herinner me dit als een plaat die me weinig deed. Ook toen ik een kleine twintig jaar geleden groot fan van Dimmu Borgir was en vandaag is de klik er wederom niet. Wel zijn er een paar songs waar ik wat enthousiast van word, zoals The Promised Future Aeons en The Insight And The Catharsis. Dat zijn songs waarop de geboden bombast wél werkt. Waar de gitaarpartijen en de toetsen erg goed zijn. Waar Spiritual Black Dimensions last van heeft, is een wat dof geluid. Het had van mij allemaal wel wat vetter en voller gemogen en ik merk dat de afwisseling ver te zoeken is. Ieder bandlid lijkt op teveel momenten in de spotlights te willen staan. Er wordt weinig gas teruggenomen en individuele leden krijgen nauwelijks de ruimte. Het is voor een te ambitieuze plaat. In elk geval is het fijn om Vortex te horen en Mustis is een veel betere toetsenist dan Aarstad.


Tussenstand:
1. Enthrone Darkness Triumphant
2. Spiritual Black Dimensions
3. Stormblast
4. For All Tid

Goed, dus eigenlijk vind ik ICS Vortex gewoon een van de beste (metal)zangers ooit en heb ik toentertijd vooral deze cd aangeschaf om meer van hem te kunnen horen. En ja, niet geheel vreemd dat in dat geval The Insight And The Catharsis door zijn esotherische stemgeluid ook meteen mijn favoriete track is. Ik zie hierboven ergens dingen over dat zijn stem het geheel minder dynamisch maakt, maar juist die afwisseling tussen hem en Shagrath maakt de totaalsound gevarieerder en ook dynamischer. Ik heb verder ook het idee dat het album beduidend aggressiever klinkt dan zijn voorganger en dat de toetsen echt beduidend virtuozer ingezet worden dan voorheen het geval was. En ja, juist die extra momenten dat de melodieuze kant (Vortex' zang, gitaarsolo's) naar boven komen, dan merk ik extra dat mijn hart ook sneller klopt. In dat opzicht is Spiritual Black Dimensions voor mij het eerste DB album dat het echt goed doet.

Tussenstand:
1. Spiritual Black Dimensions
2. Enthrone Darkness Triumphant
3. Stormblast
4. For All Tid

Bombastisch en overweldigend, maar helaas ook wel aan de eenvormige kant. Op gegeven moment zijn de verschillende tracks dan ook wat lastig van elkaar te onderscheiden. Niettemin een portie smaakvol uitgevoerde black metal, waarbij de symfonische passages kunstig in het totaalgeluid zijn geïntegreerd.