Def Leppard - Adrenalize (1992)

Net als enkele voorgaande albums is ook Adrenalize nu als opgepoetste deluxe editie op twee cd's uitgebracht. Onlangs heb ik de deluxe edities van Pyromania en van deze plaat aangeschaft (Hysteria had ik al als gewoon album en voor vervanging door een deluxe editie is mijn Def Leppard interesse nu ook weer niet groot genoeg). Pyromania was al een prima album en er bleek nog een zinderende set liveopnames bij te komen, waarin weliswaar nogal geknipt was om het op één cd te krijgen, maar wat toch een goede concertindruk achterlaat.

Hoe anders is het hier. Dat Adrenalize een beduidend minder album is, spreekt al uit het merendeel van de discussie hierboven (waarbij over de gradatie van dat 'minder' wat verschil van mening is, maar toch). De aalgladde productie werd al genoemd en een opgepoetste aalgladde productie is nog steeds... uhm... erg glad. Verder klinkt het merendeel van de liedjes toch als magere kopieën van wat de heren eerder wel beter gedaan hebben, eventueel met uitzondering van White Lightning.

De bonus-cd bevat slechts enkele op zichzelf staande live opnames, waarvan het merendeel van beduidend ouder werk. Treurig is vooral om te horen hoe vermoeid en ongeïnspireerd de band klinkt tijdens de uitvoering van oorspronkelijk sterke nummers als Hysteria, Photograph, Pour Some Sugar on Me, Women en - pijnlijkst van allemaal - Too Late for Love. Een paar covers en akoestische versies maken het geheel af.

Jammer...

Hmm ik had de bedoeling om de deluxe uitvoeringen van zowel Pyromania als Adrenalize ooit aan te schaffen maar als ik dit lees ga ik over laatstgenoemde nog maar eens goed nadenken.
Ik heb de Hysteria deluxe en die vind ik super! Al ben en blijf ik van mening dat het schandalig is dat ze nog 4 nummers achter het oorspronkelijke album aan hebben geplakt! Dat is bijna heiligschennis!! Na Love and affection hoort niks meer te komen vind ik. Die 4 nummers hadden op cd2 gemoeten!

Ongeïnspireerd? Het zal wel...ik vind die live opnames (zeker die van de 'In the clubs in your face' EP) erg goed! Zéér veel sfeer in de zaal en dat slaat over op de band die vol gas geeft. De live uitvoering van Hysteria met dat mooie gitaarintro blijft om te smullen!

Ik was ooit groot liefhebber van Leppard en deze plaat was altijd mijn favoriet... nu kan ik er in alle eerlijkheid niet meer dan 3 sterretjes voor geven... ik vind het gewoon erg saai.

Ik was ook n grote fan van ze..weenie meer hoe vaak ik Hysteria gedraaid heb..als jonkie was dat dan heavy metal voor je..nu klinkt het nog steeds wel goed maar is toch poeslief vergeleken met het wat stevigere werk. Deze opvolger heb ik ook..ondanks n paar aardige nummers heb ik dit album altijd maar n slap aftreksel van de vorige gevonden..jammer..

Een erg gelikt en zoetsappig album van de mannen uit Sheffield. Het begint goed met 'Let's Get Rocked' en 'Make Love Like a Man' (wat tevens mijn favoriete tracks zijn), maar daarna wordt het al snel minder. Als je nog glazuur op je tanden had dan ben je dit bij 'Have You Ever Needed Someone So Bad?' geheid kwijt... De mannen weten de plaat nog wel goed te eindigen met 'Tear it Down', maar een tweede luisterbeurt zal de plaat binnenkort niet krijgen.

Ik zet Pyromania nogmaals op!

3*

Erg gelikt en zoetsappig en dan Let's get rocked en Make love like a man als favorieten hebben?!? Veel gladder en zoetsappiger wordt het niet volgens mij. Nee, zelfs op dit album niet! Enfin, ik blijf dit een prima opvolger vinden van klassieker Hysteria. Niet zo verbluffend goed maar het luistert allemaal lekker weg en het zit ook allemaal weer vakkundig in elkaar. De productie is alleen nóg gladder dan op Hysteria waardoor bijvoorbeeld een in aanleg prima ballad als Have you ever...bijna omzeep wordt geholpen. De wat meer ongepolijste tracks (Tear it down, Personal property en White lightning) zorgen gelukkig voor wat tegengas in productionele zin.

Adrenalize was voor mij een lichte teleursteling na het succes van Hysteria. Ook dat album was niet mijn favoriet binnen het oeuvre van Def Leppard, maar door de veelzijdigheid in het songmateriaal vond ik het wel wat beter dan deze plaat.

De band trekt de lijn van de succesvolle voorganger door op Adrenalize, maar ondertussen is het muzikale landschap wel enorm veranderd. Grunge en alternatieve rock hebben aan populariteit gewonnen, maar dat geldt niet voor melodieuze hardrock.

Met de songs zelf is op zich niet zo veel mis: makkelijk in het gehoor liggende composities met catchy refreinen. Dat komt onder meer tot uiting op Tonight en Stand Up, voor mij de twee beste singles van het album. Ook de andere singles Heaven Is en Let’s Get Rocked zijn aardig, maar niet erg opzienbarend. Het beste nummer is voor mij White Lightning, een eerbetoon aan gitarist Steve Clark die het jaar voor de release overleed na een slopende alcoholverslaving.

Na zijn dood heeft de band het niveau van platen als High ’n Dry, Pyromania en ook Hysteria nooit meer geëvenaard, laat staan overtroffen. Afgaande op de recente platen van Def Leppard zal ook niet zo snel meer gebeuren. Adrenalize krijgt van mij door het degelijke songmateriaal toch nog wel een voldoende: 3*.

Dat van het veranderde muzikale landschap klopt op zich wel. En ik dacht ook dat Def Leppard er met de release van Adrenalize al onder te lijden had. Maar ik zag laatst een docu van de tour die volgde op dit album en ze speelden in '92 en '93 nog overal in volle arena's zag ik. En in thuisstad Sheffield zelfs in een stadion! Het album stond ook 'gewoon' een aantal weken op 1 in de Billboard Hot 100 lijst. En ook de singles deden het in de States prima. Al met al had Leppard rond deze tijd nog niet veel last van de grunge. Dat kwam dus eigenlijk pas met het album Slang. En juist op dat album probeerden ze wanhopig hip en 'up to date' te klinken.

Dat klopt inderdaad dat ze in 1992/93 nog vrij populair waren. Ik kan me dat optreden in hun thuisstad Sheffield ook nog wel herinneren (heb ik ook ergens op video), dat was volgens mij de eerste tour met Vivian Campbell.

Voor een deel denk ik dat de veranderende muzikale verhoudingen er voor gezorgd hebben dat Adrenalize beduidend minder succesvol was dan de twee voorgaande platen (‘slechts” 3 mln in tegenstelling tot Hysteria met 15 mln.).

In de VS is de band altijd enorm populair geweest en spelen ze volgens mij nog altijd in volle arena’s (dat was in ieder geval wel zo tijdens de Sparkle Lounge tour toen ik in San Diego was en zij daar optraden). Ik denk dat hun sound al vanaf Pyromania beter aansluit op de Amerikaanse markt dan op de Britse/Europese markt.

Ja klopt, ze zijn in Amerika altijd al huge geweest. Afgelopen zomer zelfs voor het eerst in hun loopbaan enkele stadions gedaan. Was samen met Journey maar toch....Zelf ben ik afgelopen 1 december naar een concert van ze in Dublin geweest. Komen ook 'gewoon' 12.000 mensen op af!

Adrenalize lijkt me een niet meer dan logisch vervolg op Hysteria, met minder experimentele driften. Moet zeggen dat het allemaal wat veilig en vertrouwd gespeeld wordt, ideale muziek voor bij het gamen of op de achtergrond. Bij nadere doorgronding behoort Let's Get Rocked meteen tot de hoogtepunten, gevolgd door een paar minderen (Make Love Like a Man) en een eerste ballad. Enige echt spannende track is White Lightning, waarna Stand Up als het nummer Hysteria klinkt en de rest niet boven het maaiveld uitsteekt. Het begin van bonustrack She's Too Tough doet me aan Out of Control van Saxon denken. Een 3+ waar Euphoria een 3- krijgt.

Goede hardrockplaat met genoeg aanstekelijke nummers.
Glad geproduceerd, zeker de drums (maar we weten wat er met de drummer is gebeurd).
De sound stoort in ieder geval zeker niet.
Gaat lekker van start met de stevige opener Let's Get Rocked, en Have You Ever is zo'n typische melodieuze ballad die je meteen meebrult.
Ook White Lightning en Make Love Like A Man zijn goed.
Album heeft bij ons toch ook nog 12 weken in de LP Top 50 gestaan.
Twijfel nog even met de waardering, komt nog.

Adrenalize zal en kan nooit Hysteria overtreffen, dus die vergelijking moeten we ook gewoon iet willen maken. Ook is deze plaat niet geproduceerd door Mutt Lange maar door ene Mike Shipley.
Maar wanneer dan tijdens de opnames van deze plaat een van je vrienden en mede oprichters van de band overlijd, ja dan kan het niet anders dan dat er ook iets gebeurd met de achterblijvers.
Persoonlijk vind ik de muziek die na het overlijden van een van de bandleden opgenomen wordt altijd bijzonder. Ergers zit het hele album vol met “andere” emotie, niet altijd duidelijk waarneembaar maar er zit m.i. achter elke noot en in elke zin een diepere gedachte en emotie verzonken.
En als ik dan met die gedachte luister na deze plaat dan krijgen nummers toch een dubbele en respectvolle bodem. Misschien niet altijd bewust gecreëerd maar toch onbewust een onderdeel geworden van het nummer en omarmd door de hele band.
Daarom verdient deze plaat meer, en krijgt hij misschien bij een aantal van jullie een vernieuwde luisterbeurt.

Mee eens. Geen klassieker dit, maar een zeer behoorlijke hardrockplaat met een aantal prima songs. Miss u in a heartbeat , prachtige song, had op het originele album gemoeten. 4 sterren, naar boven afgerond.

Nou ik ben anders blij dat Miss you in a heartbeat het album niet heeft gehaald. Vind het één van hun zwakste ballads ooit eerlijk gezegd. De coupletten zijn mooi maar het refrein is erg zwak.