Def Leppard - Adrenalize (1992)

Destijds gekocht op basis van mijn goede ervaringen met Hysteria. Ik vond deze plaat toen al een stuk minder en dat is eigenlijk alleen nog maar erger geworden (dat heb ik trouwens met alle Def Leppard albums). Veel meer dan 2* is het niet waard.

Nee, 't is niet best he... White lightning is nog een positieve uitschieter voor mij. 2*

Het is een vrij commercieel album, met enkele songs die (zeker in de VS) grote hits werden. Toch vind ik Adrenalize een heel goed album. Def Leppard heeft toch altijd wel een eigen stijl gehouden en tot aan X (2002) nooit slechte albums afgeleverd.

De songs zijn erg catchy en in dat opzicht een verlengde van voorganger Hysteria, maar gaan niet snel vervelen. White Lightning is subliem en is opgedragen aan Steve Clark, gitarist van de band die in januari 1991 stierf. Een album met voldoende afwisseling en fantastische songs, maar wellicht te soft voor veel metalheads.

Ik vind 'm eerlijk gezegd beter dan Hysteria. Dit was het eerste Leppard-album dat ik aanschafte en ook zeker een van de beteren. White Lightning is een hoogtepunt, maar voor songs als Tonight en Make Love Like a Man (alleen die titel al ) mag je me altijd wakker maken!

Minstens zo catchy als Hysteria, dat is eigenlijk het enige minpunt dat ik voor Adrenalize kan bedenken.

Krijgen jullie dan niet altijd zo'n gevoel van plaatsvervangende schaamte als je veertigers puberale songs als Make love like a man horen inzingen?

Je moet het denk ik met een korreltje zout nemen. Nu zijn het veertigers, destijds (in 1992) twintigers/dertigers. Ik vind Make Love Like a Man een van de mindere Leppard-songs overigens. Wat mij aanspreekt aan de band is het uit duizenden herkenbare geluid. Leppard heeft maatstaven gezet en was zijn tijd ver vooruit. Adrenalize had eigenlijk twee jaar eerder uit moeten komen, dat was ook de bedoeling. Door omstandigheden is dat niet gelukt, maar toch geef ik Def Leppard bij deze beoordeling het voordeel van de twijfel.

Def Leppard is één van mijn favoriete bands allertijden, en dit is vooral te danken aan de unieke sound van 's werelds beste zanger Joe Elliot. Deze zanger heeft een fantastische rockstem, maar weet ook een grote lading emotie in de ballads te stoppen. Hij heeft niet een perfecte stem en live hoor je nog wel es een toon die hij niet kan halen, maar juist die imperfectie maakt zijn stem perfect. Dit is ook een belangrijk aandeel in het album Adrenalize.

Er staan een paar prachtige ballads op en een aantal lekkere rocktracks waarvan mijn favorieten: Have You Ever, Stand Up, I Wanna Touch U en Let's Get Rocked.

5 sterren voor dit fantastische album!

Def Leppard is ook één van mijn favorieten. Wat zeg ik, het is mijn #1 band (ik heb alles van ze ), hun sound is inderdaad uniek. Ik zou zo geen band kunnen noemen die er qua stijl op lijkt. Harem Scarem, Tesla en Firehouse komen denk ik het dichtst erbij in de buurt, waarbij vooral Firehouse mij in positieve zin opvalt (gitaarstijl lijkt soms erg op die van Phil Collen).

De ballads op Adrenalize vind ik soms iets te zoetsappig, dan heb ik het met name over Have You Ever Needed Someone So Bad. Toch is Adrenalize een uitstekend album, hoewel ik Hysteria nog wat beter vind. Een band als Bon Jovi is duidelijk door Leppard beïnvloed, maar heeft m.i. nooit een unieke eigen stijl gehad.

Je hoort op dit album (en trouwens ook op Hysteria) de rol van producer Mutt Lange, die de band een wat meer catchy sound meegaf met als resultaat miljoenenverkopen (met name in de VS). Ja, dit album is zeker 5 sterren waard

Ik vind Hysteria ook erg goed, maar ik ben echt een ballad-liefhebber en de ballads op dit album vind ik fantastisch.

Ik kan me vinden in je mening over Firehouse, die klinken ook altijd erg lekker. Ik ben Harem Scarem ook vooral om de zanger gaan luisteren, Hess heeft hetzelfde type stem als Joe Elliot. Beiden hebben ze een beetje een hese stem.

Bon Jovi is idd een slappe rip-off van Def Leppard. Ik heb weinig respect voor deze band omdat zanger Jon Bon Jovi nou niet de allerbescheidenste persoon moet zijn. Ik moet toegeven dat ik dit niet uit eigen ervaring weet, maar ik hoor t altijd van verschillende kanten.
Bon Jovi heeft een paar leuke nummers maar daar houd t voor mij bij op.

Hess lijkt qua stemgeluid inderdaad wat op Elliott, ik vind 'm alleen wat rauwer af en toe. Persoonlijk vind ik Hess zelfs nog wat beter. Iemand die ik ook erg op Hess en Elliott vind lijken is de zanger van Pink Cream 69 (een Duitse, overigens uitstekende, melodieuze rockband), David Readman.

Bon Jovi vind ik ook erg matig, alleen Slippery When Wet kan er m.i. nog wel mee door. Dat album was al erg beïnvloed door Pyromania van Leppard. Goed album, maar Hysteria en Adrenalize zijn nog beter. Adrenalize rockt aan alle kanten en is duidelijk een vervolg op Hysteria. Het enige dat je de band zou kunnen verwijten is dat het niet echt vernieuwend klinkt, maar dat is mij een zorg.

Jongens jongens toch, dit album komt uit hetzelfde jaar als Keep the faith van genoemde Bon Jovi. Nou vooruit, strepen we het zoetsappige Have you ever needed... weg tegen het even zoetsappige Bed of roses, welke plaat is er dan toch echt veel interessanter? Juist.

Ik ben geen liefhebber van ballads, maar die van Leppard 'oude stijl' kan ik (buiten Have You Ever... en Love Bites) wel waarderen. Het moet inderdaad niet te zoetsappig worden, zoals Have You Ever... en Bed of Roses dat wel zijn.

Ik vind Keep the Faith van Bon Jovi lang niet zo sterk als Adrenalize, om eerlijk te zijn. Adrenalize is veelzijdiger; Bon Jovi is er nooit in geslaagd een song van het kaliber White Lightning tot stand te laten komen, terwijl ook het overige materiaal van Keep the Faith m.i. echt niet kan tippen aan Adrenalize. Verder kan ik nog tig punten opnoemen waardoor ik Def Leppard een veel betere band vind dan Bon Jovi, maar dat laat ik even terzijde

De bedoeling was om Adrenalize al najaar 1990 uit te laten komen, maar wegens interne strubbelingen, zoals de alcoholverslaving van Steve Clark - die daardoor niet capabel was nog langer te spelen en moest worden opgenomen in een kliniek, een daarna helaas overleed - vond de release van Adrenalize pas anderhalf jaar later plaats. Het muzikale klimaat was toen al erg aan het veranderen, want bands als Nirvana en Pearl Jam hadden in 1991/92 de rol van bands als Def Leppard en Van Halen overgenomen. Dat is denk ik de voornaamste reden waarom Adrenalize minder goed verkocht dan Hysteria.

Zoeken we een Keep the faith nummer dat ongeveer 'on par' is met White lightning, dan vind ik dat Dry county die verwachting ruimschoots inlost. Verder is het uiteraard een kwestie van smaak, maar vanwege datzelfde jaartal kon ik hem even niet laten liggen .

Je geeft het zelf al aan: deze plaat klinkt niet echt vernieuwend. Vind ik ook. Waar ik Pyromania en Hysteria nog altijd wel goede platen vind, vind ik dat, als die bands dé Leppard-sound definiëren, ik hier meer een parodie op die Leppard-sound hoor. Over de songteksten hebben we het hier eerder al gehad. Nu weer over naar Bon Jovi. Ja, ook die loopt niet over van de tekstuele diepgang, maar die band had m.i. nog wél enige muzikale ontwikkeling rond deze tijd. Je geeft aan dat je dat (hier althans) niet interessant vindt, prima verder, maar het is voor mij denk ik toch een reden dat ik die plaat een stuk hoger aansla dan deze (later zou Bon Jovi nog Crush maken, een plaat die ik hier dan weer ver onder vind duiken).

Dry County is inderdaad een van de beter Bon Jovi-songs, die ik overigens wel kan pruimen en in zijn complexiteit niet erg veel hoeft onder te doen voor White Lightning. Ik vind Adrenalize ook minder sterk dan Hysteria, maar desondanks is het een erg goed album geworden.

Def Leppard is m.i. veel vernieuwender geweest dan Bon Jovi. Na Adrenalize kwamen zij met Slang, dat door zijn grungy, donkere, psychedelische en haast sombere inslag erg anders klinkt dan Adrenalize. Een grote stap, die de populariteit van de band uit Sheffield echter geen goed zou doen... Bon Jovi heeft zich nooit aan zo'n stap gewaagd.

Ik hecht veel waarde aan muzikale vernieuwing, maar ik zal niet ontkennen dat de creatieve bron bij Leppard na Slang en Euphoria een beetje was opgedroogd. Def Leppard heeft bovendien enkele nummers voortgebracht met erg veel diepgang, zoals Gods of War (over de Koude Oorlog, de spanningen tussen de VS en de Sovjetunie destijds), White Lightning (eerbetoon aan Steve), Billy's Got a Gun en bijna het gehele Slang-album.

Met Pyromania en Hysteria opende Def Leppard in feite de deuren voor de destijds beginnende bands als Bon Jovi, Winger en Europe, bands die naar mijn bescheiden mening kwalitatief toch wel onderdoen voor Leppard.

Ik had het meer over de mate waarin Bon Jovi zichzelf vernieuwde. Def leppard had met Pyromania bepaald (cult)succes toen inderdaad genoemde Bon Jovi en Europe nog min of meer afwachtten tot het pad gebaand werd. Slang was inderdaad nogal anders, maar gegeven het feit dat er daarna met Euphoria weer een plaat gemaakt werd die klonk als Hysteria/Adrenalize (maar naar mijn mening wel beter was dan Adrenalize) lijkt het erop dat het meer een "ach, we proberen eens wat" was dan een zeer principiële verandering van richting.

Verder is het mijn genre niet (meer) zo en ik heb het allemaal sowieso niet bewust meegemaakt, dus hoe innovatief Def leppard in de jaren '80 was ten opichte van bands als Iron maiden, Dio, Scorpions, Accept, Judas priest, etc. weet ik niet, maar ik heb altijd de indruk dat ze niet meteen als de meest serieuze broeders gezien worden.

Wat vernieuwen betreft is het bij Def Leppard inderdaad vooral beperkt gebleven tot Slang. Euphoria is in feite Hysteria/Adrenalize in een nieuw, modern jasje. Hun sound was tot aan Slang uit duizenden herkenbaar, dat is ook een kwaliteit. Maar er zijn inderdaad legio bands die vernieuwender zijn geweest (bijna alle bands in mijn top-10 in ieder geval, m.i. vooral Amorphis, Sepultura en Faith No More).

Het is ook niet direct mijn genre meer, andere bands uit het straatje van Leppard luister ik nauwelijks nog. Ik hou van veel soorten muziek en ben constant bezig om nieuwe goede artiesten te ontdekken. Zo is o.a. Rush een openbaring voor mij , waar ik meer van wil gaan ontdekken.

Een muziekjournalist omschreef Leppard ooit als ideale kruising van AC/DC en Beach Boys. Daar sluit ik me wel bij aan. Luister maar eens naar een song als Tear It Down of naar Personal Property, er zit een kern van waarheid in.

Alleen jammer dat Leppard met Euphoria en X een beetje de weg is kwijt geraakt... Ik had liever gezien dat ze met wat anders/beters kwamen.

Ik snap het probleem niet echt met het niet vernieuwen. Je bent toch liefhebber van een band vanwege hun muziek, dan moeten ze die muziek niet opeens gaan veranderen. Wat mij betreft mag elk album weer hetzelfde soort gebeuren zijn.
Dat vind ik dus het probleem met de laatste albums van Def Leppard. X gaat op zich wel, de songs zijn best aan te horen maar tis nogal slappe pop-hap. Long Long Way To Go van dit album is overigens wel mijn favoriete nummer allertijden.

Maar vanaf Adrenalize vind ik het echt bergafwaarts gaan. Er staan wel wat leuke nummertjes tussen, maar de hele sfeer spreekt mij niet aan. Ik had liever gehad dat ze bij de Hysteria en Adrenalize stijl waren gebleven.

Om Bon Jovi's Keep The Faith met Adrenalize te vergelijken. Ik vind Keep The Faith sowieso niet het sterkste album van BJ, mijn favoriet is het debuut-album.
Begrijp me ook niet verkeerd, ik vind de eerste 4 albums van Bon Jovi best aardig.

Nou zeg jij, Casartelli, dat ik Have You Ever tegen Bed Of Roses moet wegstrepen... toevallig zijn dit van beide albums m'n favoriete tracks (ja, ik hou wel van zoetsappige ballads) maar ik zal ze wegstrepen.

Van KTF vind ik I Believe een aardige track, Keep The Faith is leuk, In These Arms, Dry County... dat vind ik behoorlijk goed luisterbare nummers.
Adrenalize: Personal Property vind ik een beetje tegenvallen, de rest vind ik stuk voor stuk geweldig.

Kijk, dit soort dingen zijn moeilijk... het draait om meningen en daar kun je eigenlijk niet over twisten.
Maar wat ik het grote verschil vind tussen Bon Jovi en Def Leppard zijn 2 belangrijke dingen:

1 Jon Bon Jovi vs Joe Elliot...
Joe Elliot heeft een unieke stem. Hij zingt met ontzettend veel emotie en je herkent z'n stemgeluid uit duizenden. Hij heeft daarnaast ook nog es een fantastische uitstraling.
Jon Bon Jovi heeft al geen unieke stem, misschien herinneren jullie je het programma 'Starmaker' van een paar jaar terug. In dit programma zat ene Martijn, deze jongen zong bijna precies hetzelfde als Jon Bon Jovi. Ik weet bijna zeker dat er geen 2e is met een stemgelui zoals dat van Elliot.
Verder heeft Jon Bon Jovi lang zoveel emotie niet in z'n stem, alles klinkt een beetje hetzelfde en ik vind het gevoel ver te zoeken. Daar komt bij dat hij de uitstraling heeft van een of ander pop-idool. Met z'n hagelwitte tanden en gelifte gezicht.

2 Richie Sambora vs Phil Collen...
Sambora kan heel leuk spelen, maar zijn gitaarspel staat bol van bizarre effecten en rare geluiden. Dit vind ik altijd een beetje verstoppen achter je instrument, net ofdat ie het niet kan zonder effecten. Daar komt bij dat ik nog geen solo van hem gehoord heb die ik niet kan naspelen, en ikzelf speel ook nog maar anderhalf jaar.
De solo's en rifjes van Phil daarintegen, zijn over het algemeen nog behoorlijk complex en veel strakker gespeeld.

Ik was tot een paar jaar geleden ontzettend fan van Bon Jovi, tot ik de live-cd One Wild Night te horen kreeg. Toen viel deze band me wel zo tegen, ik dacht echt dat het een amateurbandje was die het optreden had gegegeven. En een band die live niet goed kan spelen, dat is gewoon
geen goeie band.

Let op: dit is gewoon mijn MENING... je mag er anders over denken maar ga me niet persoonlijk lopen aanvallen als je het niet met me eens bent.

Viking, is Pendragon niets voor jou?

Dat zou best kunnen, ik ken Pendragon niet zo heel goed. Ze maken toch progressieve rock? Daar hou ik persoonlijk wel van, in alle varianten. Van progressieve doom/death (Amorphis, Paradise Lost) of 'gewoon' progmetal zoals de oude Queensrÿche, Savatage, Fates Warning en Pain of Salvation.

Ik ben het in grote lijnen met je verhaal eens, Bart. Ook als ik het niet met je eens zou zijn, zal ik je niet persoonlijk aan gaan vallen hoor. Dat doe ik namelijk nooit, of het moet wel heel erg uit de hand gaan lopen

Ik ben inderdaad fan van Leppard vanwege hun muziek. Hun stijl is uit duizenden herkenbaar en hun muziek was dé perfecte mix tussen Amerikaanse melodieuze rock a la Toto, Boston, Journey en de heavy metal die begin jaren '80 in Engeland op kwam zetten. Tot en met Slang vind ik alle albums prima te pruimen. Euphoria was ook nog wel aardig, zo vind ik Paper Sun, Disintegrate en vooral To Be Alive enorm sterk. Maar m.i. kan het echt niet tippen aan Adrenalize. Er is geen enkel Bon Jovi-album dat ik echt goed vind, alleen Slippery When Wet spreekt me wel aan maar in vergelijking met Adrenalize is het ook een stuk minder.

Soms zou Def Leppard wel wat mogen vernieuwen. Ik zie liever een band die steeds evolueert, dan een band die steeds hetzelfde kunstje uithaalt. Dat komt misschien ook omdat ik zelf muzikant ben. Bon Jovi doet steeds hetzelfde en komt er ook altijd mee weg. Het is een bovenmodale zanger, maar hij stopt er inderdaad weinig emotie in.

Phil Collen is inderdaad een completere gitarist dan Richie Sambora. Hij is geen Eddie van Halen of Michael Schenker (naar mijn mening de twee beste gitaristen aller tijden), maar zijn solo's zijn vrij vernieuwend en zijn riffs niet alledaags. Ook Viv Campbell's gitaarstijl spreekt me trouwens wel aan.

Al met al vind ik Def Leppard op bijna alle punten beter dan Bon Jovi, maar ook beter dan een Aerosmith of Europe.

Pendragon maakt progressieve, symfonische pop/rock.
Niet helemaal mijn stijl, maar tis wel goede muziek.

Ik ben het nu in grote lijnen met jou eens

Ik hou zelf dus niet zo van vernieuwing, omdat dat m.i. meestal niet verbeterend werkt, maar dat is natuurlijk kwestie van smaak. Ik ben zelf ook muzikant dus wat dat betreft is dat niet de reden dat jij van vernieuwing houdt en ik niet
Tuurlijk moet t niet allemaal exact tzelfde zijn, maar sommige bands overdrijven de vernieuwing en slaan een hele andere richting in. Dat hoeft van mij absoluut niet.

Phil Collen is in mijn ogen ook niet één van de grote toppers. Hij is natuurlijk wel goed, maar ik zou em niet in een rijtje met namen als Steve Lukather, Steve Vai, Eddie Van Halen en Zakk Wylde zetten. Maar ik vind ook niet dat je kunt zeggen dat er een beste gitarist is. Dat is, net als wat jij al aangaf, een kwestie van smaak. In mijn ogen zijn dat Lukather, Van Halen en Pete Lesperance.

En idd, al met al vind ook ik Def Leppard beter dan al dat soort bands (Bon Jovi, Europe, Firehouse, Damn Yankees etc.) What ik ook wel een goede band vind is White Lion... Mike Tramp heeft ook een unieke stem en dat maakt die muziek erg mooi.

Dan verschillen we op dat punt van mening, maar dat moet kunnen.

Ik houd daar in enige (maar wat mindere) mate ook wel van, maar ik richtte me met die vergelijking in eerste instantie meer op DutchViking.

Tja, wat mij betreft verdient Joe Elliotts stem, uniek of niet, bepaald geen schoonheidsprijs. Maar dat is wel puur een kwestie van smaak. In beider gitaarwerk heb ik me sowieso veel te weinig verdiept. 't Zijn voor mij beide bands die 'best leuke liedjes' maken, maar waar ik niet de indruk heb tegen heel technisch geavanceerd of smaakvol verfijnd instrumentaal spel aan te lopen.

Als ik me er nog even tegenaan mag bemoeien... van Pendragon ken ik de meeste cd's ook wel, ook een band die er qua vernieuwing wel erg negatief uitspringt. Ze hebben ooit een album gemaakt, The world, 1991 ofzo... daarna kwamen The window of life (wat ik overigens van het setje wel de sterkste vind), The masquerade overture en Not of this world die allemaal exact de blauwdruk van The world volgden. Beetje in hetzelfde straatje maar om diverse redenen interessanter vind ik IQ.

Dan viel ook de naam Damn Yankees nog, de supergroep rond o.a. Tommie Shaw en Ted Nugent. Vind ik wel een fijn bandje eigenlijk, waarschijnlijk vooral omdat ze zo energiek spelen...

Def Leppard is inderdaad een band die leuke liedjes maakt en niet bekend staat om haar compositorisch vernuft, daar geef ik je gelijk in, Casartelli Ik hou sowieso niet van enorm technische muziek, met Dream Theater bijvoorbeeld heb ik erg weinig. Absoluut geen slechte band, maar ik heb soms het gevoel alsof ik naar robots zit te luisteren, zo perfect is het. Ik kan vaak meer genieten van enkel zang met akoestisch gitaar, dan van een song met zeven complexe gitaarsolo's.

Wat mij vooral aan Leppard aanspreekt, ik heb het al gezegd, is het herkenbare, zeer originele geluid en daarnaast ook de anti-sterrenhouding. Het zijn gewoon normale jongens gebleven, geen rocksterren die zich boven alles verheven voelen omdat ze toevallig meer hebben gepresteerd dan mening ander artiest. Dat waardeer ik zeer. Maar dat maakt Leppard uiteraard nog niet de allerbeste band.

Ik ben echter zelden zo enthousiast over een band geweest tijdens een eerste luisterbeurt, zoals bij Vault van Def Leppard het geval was. Waardoor dat komt? Dat is een combinatie van factoren, wat ik (als je daar behoefte aan hebt ) wel zal uitleggen. Joe Elliott's stem verdient naar mijn mening ook geen schoonheidsprijs, maar apart is het wel.

Wat vernieuwing betreft, is Leppard actief in een genre waar dat niet altijd even gebruikelijk is. Ik kan weinig melodieuze rockbands opnoemen die echt hun grenzen verlegd hebben, maar desondanks kan ik er vaak goed naar luisteren. Het is ook verschillend per genre.

Ik ben het met jullie eens. Ook Leppard maakt geen hoogstaand technische muziek, maar tis wel mooi
En Joe Elliot's stem is ook niet perfect, dat gaf ik al eerder aan, maar dat maakt zijn stem voor mij juist zo mooi.

Pendragon is idd ook zo'n band die niet altijd even vernieuwend is geweest. Ik ken ze zelf niet erg goed, maar m'n pa wel en ik weet dat hij niet alle albums even goed vind omdat er een paar in compleet andere stijl tussen zitten... dus enigzins vernieuwend zijn ze wel.

TQ is ook interessant wat dat betreft, niet echt mijn muziek, maar wel interessant als je van die stijl houd en van vernieuwende muziek.

Klopt als een bus..Bon Jovi is (onverdiend of niet) de beroemdere band geworden maar ik vind het hun eer af doen door te zeggen dat dat onverdiend is. Een plaat als Dry County is voor mij een Wereldhit dus daarom ga ik niet de concurrentie tussen beide albums opzoeken.

Het nummer Have You Ever Needed Someone is kennelijk te zoetsappig gevonden hier..ik vind het heerlijk om naar te luisteren. kan er niks aan doen Verder is het hele album natuurlijk meesterlijk.. nummers als Heaven is, Stand Up en Tonight zijn regelrechte toppers en zoals zo vaakg enoemd hier, White Lightning is subliem. Het grijpt me niet alleen aan vanwege de gitarist, maar het is werkelijk het topje van de ijsberg die Def Leppard heet. Hierop komt hun kwaliteit in een perfect nummer naar boven drijven.

Stem: een dikke 5

Het fantastische 'Tear it down' staat ook op de b-kant van 'Animal'.
Def Leppard heeft in het verleden gave albums gemaakt, maar met Bon Jovi heb ik helemaal niets, en dat zal ook niet veranderen.
REO Speedwagon vind ik ook onwijs goed.

Def Leppard is heeft bij mij altijd al een zwak gehad (jeugdsentiment vooral maar zeker ok vanwege goede songs ) en sinds dit album - Adrenalize - zijn ze volgens mij toch een beetje zoekende naar een sound de bij zichzelf past en past in de tijdsgeest van het moment.

Los van dat is dit voor mij samen met Pyromania en Hysteria het favoriete werk van de heren uit Sheffield. Drie albums die typisch Def Leppard zijn maar toch niet dezelfde feeling hebben. Alle drie hebben ze wat en zo boeien me ook heel erg. Ik heb ze dan ook alle drie 4,5 sterren gegeven. Ja, ok, ik hou ook gewoon van dezel muziekstijl dus misschien een wat te roze bril maar met mij nog genoeg anderen: ze hebben immers toch miljoenen albums verkocht.

Adrenalize dus. Het eerste album zonder Steve Clark, de man die toch een eigen gitaarsound liet horen met veel "schwung". Op Adrenalize heeft Phil Collen volgens mij alle gitaarpartijen ingespeeld en naar mijn idee is dat toch te merken. Het is niet minder, beter of slechter maar anders. Ach, de fans van Metallica hoor je ook wel eens dat na het wegvallen van Burton, de baspartijen nooit meer "echt" Metallica hebben geklonken.

Over de nummers op Adrenalize kan ik kort zijn: ze zijn catchy, klinkt als een huis qua sound en je moet van het hele concept houden maar aan mij hebben ze een goede: I love this!

Van het begin tot het einde is dit een boeiend album met voor mij als uitschieters: "Make love like a man" (lekkere groove), "Let's get Rocked" (heerlijk catchy en misschien wat dubbelzinnig ) en "Heaven is" (het enige nummer waar Clark nog een bijdrage in heeft gehad)

Zoals al gezegd: 4,5 sterren.

Prima album maar toch wel een stuk minder dan Hysteria vind ik. Dat zit 'm vooral in de produktie. Hysteria klonk haast al té perfect (zeker vergeleken met andere albums uit die tijd) maar Adrenalize is nog een stapje verder (het woordje 'erger' vind ik te negatief klinken).
Rick Allen heeft natuurlijk al een drumsound die erg 'computerachtig' overkomt door z'n drumkit. Op Adrenalize vind ik dat door de produktie wel erg naar voren komen. De nummers zijn best goed (het al genoemde White lightning is zelfs geniaal) dus voor mij ook wel een dikke voldoende. Het is alleen niet m'n favoriete Leppard album.