Def Leppard - Adrenalize (1992)

Net als enkele voorgaande albums is ook Adrenalize nu als opgepoetste deluxe editie op twee cd's uitgebracht. Onlangs heb ik de deluxe edities van Pyromania en van deze plaat aangeschaft (Hysteria had ik al als gewoon album en voor vervanging door een deluxe editie is mijn Def Leppard interesse nu ook weer niet groot genoeg). Pyromania was al een prima album en er bleek nog een zinderende set liveopnames bij te komen, waarin weliswaar nogal geknipt was om het op één cd te krijgen, maar wat toch een goede concertindruk achterlaat.

Hoe anders is het hier. Dat Adrenalize een beduidend minder album is, spreekt al uit het merendeel van de discussie hierboven (waarbij over de gradatie van dat 'minder' wat verschil van mening is, maar toch). De aalgladde productie werd al genoemd en een opgepoetste aalgladde productie is nog steeds... uhm... erg glad. Verder klinkt het merendeel van de liedjes toch als magere kopieën van wat de heren eerder wel beter gedaan hebben, eventueel met uitzondering van White Lightning.

De bonus-cd bevat slechts enkele op zichzelf staande live opnames, waarvan het merendeel van beduidend ouder werk. Treurig is vooral om te horen hoe vermoeid en ongeïnspireerd de band klinkt tijdens de uitvoering van oorspronkelijk sterke nummers als Hysteria, Photograph, Pour Some Sugar on Me, Women en - pijnlijkst van allemaal - Too Late for Love. Een paar covers en akoestische versies maken het geheel af.

Jammer...

Adrenalize was voor mij een lichte teleursteling na het succes van Hysteria. Ook dat album was niet mijn favoriet binnen het oeuvre van Def Leppard, maar door de veelzijdigheid in het songmateriaal vond ik het wel wat beter dan deze plaat.

De band trekt de lijn van de succesvolle voorganger door op Adrenalize, maar ondertussen is het muzikale landschap wel enorm veranderd. Grunge en alternatieve rock hebben aan populariteit gewonnen, maar dat geldt niet voor melodieuze hardrock.

Met de songs zelf is op zich niet zo veel mis: makkelijk in het gehoor liggende composities met catchy refreinen. Dat komt onder meer tot uiting op Tonight en Stand Up, voor mij de twee beste singles van het album. Ook de andere singles Heaven Is en Let’s Get Rocked zijn aardig, maar niet erg opzienbarend. Het beste nummer is voor mij White Lightning, een eerbetoon aan gitarist Steve Clark die het jaar voor de release overleed na een slopende alcoholverslaving.

Na zijn dood heeft de band het niveau van platen als High ’n Dry, Pyromania en ook Hysteria nooit meer geëvenaard, laat staan overtroffen. Afgaande op de recente platen van Def Leppard zal ook niet zo snel meer gebeuren. Adrenalize krijgt van mij door het degelijke songmateriaal toch nog wel een voldoende: 3*.

Mee eens. Geen klassieker dit, maar een zeer behoorlijke hardrockplaat met een aantal prima songs. Miss u in a heartbeat , prachtige song, had op het originele album gemoeten. 4 sterren, naar boven afgerond.