Luka Bloom - Turf (1994)

Diamond mountain, Cold Comfort en True blue.. Wat een mooie nummers zijn dat !! Helemaal mijn smaak, deze muziek. De stem van Luka is zo mooi rauw, soms slaat hij zelfs een beetje over, maar dat is "part of the magic" wat mij betreft

Tip: Luka Bloom geboren als Barry Moore heeft een broer Christy Moore die ook muziek maakt. Vind je Luka Bloom goed luister dan eens naar 1 van zijn albums. Persoonlijk vind ik Christy beter maar da's uiteraard een kwestie van smaak.

Ok, bedankt voor de tip. Ik ben al even op inet wezen browsen voor wat samples en tot nu toe klinkt het niet verkeerd idd. 's ff kijken of ik hier ergens een album van kan scoren

Schitterend album van de ierse folky troubadour.
Van begin tot eind pakkend! Ontdek dit album en ga de man ook eens live bekijken als je kan, beklijvend !

Dat is niets overdreven, dit is gewoon schitterend en nog stukken beter dan The Acoustic Moterbike, wat ook al een prima plaat was.

Maar dit zit erg dicht tegen een absoluut meesterwerk aan, echt!

Diamond Mountain is om bij weg te dromen.

**** 4 sterren en much respect

Ik sluit me aan bij de vorige schrijvers: wederom een prachtig werkje van onze Barry...volledig in de lijn met Riverside en Acoustic Motorbike met weer treffende en pakkende meezingers (niks teveel gezegd denk ik als je wel eens Live hebt gezien!........Prachtige happenings zijn dat!).
N.b. Christy zit toch meer in de trad. Ierse vastgeklonken, niets mis mee maar minder mijn ding (luister ik liever naar het Kingston Trio of Dubliners).

Geweldige plaat van Luka!!!
Cold Comfort & Freedom song .... Kippevel!!!!!
Beter album dan Riverside & Accoustic Motorbike!
En die waren al fantastisch!

Heb al wat gehoord op de platinum collection.
Maar wil de hele plaat hebben.
Weet iemand misschien waar ie verkrijgbaar is?
Ben al lang op zoek.
"Riverside"," Acoustic Motorbike" en "Between the Mountain and the Moon" heel goed
Gigantische muziek.

Dit is een hele mooie plaat. Nummers 1 t/m 10 zijn geweldig. Daarna slabakt het een beetje maar dat doet niets af van deze plaat zijn schoonheid. Een plaat die je wat geborgenheid biedt in moeilijker momenten. Een steunpilaar. Wel de enige die ik ken van deze rasartiest met het speciale gitaarspel.
Straks laat ik me nog eens overspoelen met deze pracht!!

OEI!! en hij heeft zoveel meer moois gemaakt!

Aanrader: Riverside & The Accoustic Motorbike en het werkelijk schitterende live album Amsterdam.

Niet zijn beste cd, maarwel de moeite waard. Vooral Diamond mountain is sterk. Luka speelt echter live het beste alhoewel hij wel wat rustiger is geworden

Verbaas mijzelf dat ik hier in eerste instantie maar 4 sterren voor had gegeven.
Dit is mijn favoriete album van Luka en heeft ondertussen zijn 2 sterke voorgangers op achterstand gezet.
De volle mep voor dit meesterwerk, de pracht van het drietal Cold Comfort / True Blue & Diamond Mountain zet de toon, ook Sunny Sailor Boy mag niet onvermeld blijven.
Ook tekstueel sterk en ontroerend zoals op het schitterende Freedom Song wat over Rosa Parks gaat, de amerikaanse burgerrechtenactiviste die bekend werd om het feit dat ze weigerde haar zitplaats in een bus af te staan aan een blanke medepassagier.

Vanavond herbeluisterd, ik heb me teveel door mijn enthousiasme laten meeslepen.
Het blijft een fantastisch album maar de volle mep vind ik eigenlijk iets teveel van het goede.
Halfje eraf dus.
Als ik het talent, geduld en het doorzettingsvermogen had gehad om gitaar te leren spelen dan had ik dat op een wijze willen doen zoals Luka dat doet, ik wordt altijd geraakt door zijn herkenbare wijze van gitaar spelen.
Prachtig gewoon.

Ooit eens the acoustic motorbike gekocht, volgens mij bij eci( omdat ik anders de maandkeuze kreeg), in de platenkast gedumpt, zonder echt te luisteren.

Onlangs moest er ruimte worden gemaakt, dus tam stond op de nominatie om uit de kamer te worden verbannen.

Toch nog even luisteren, het kwartje viel, hij staat nu in mijn bakje met veel geluisterde cd’s,het kan verkeren.

Gisteren ,op de platenbeurs in Mariniplaza Groningen(begin jaren 80 zijn woonplaats, deze gespot, meegenomen, omver geblazen.

Wat een zeggingskracht,de man,zijn gitaar,zijn liedjes ,zo simpel kan het zijn.

Favoriete songs, Cold comfort en Freedom song.

Wie weet wat ik nog meer tegenkom van deze Ierse troubadour.

Een redelijke opvolger van The Acoustic Motorbike. Waar de voorgangers zowel gevarieerd als stemmig van aard waren klinkt deze plaat wat vlakker. De sfeer is als altijd uitstekend, hetzelfde geldt voor de productie er staan echter maar weinig krakers op, of het moet 'The Fertile Rock' zijn die het live altijd goed doet. True Blue, Cold Comfort, sfeervolle songs maar Barry heeft het op de voorgaande 2 schijven beter gedaan. Toch is het geen straf om deze plaat uit te zitten, de eenvoud en puurheid van deze sympathieke Ier levert een degelijke schijf op.

Na een aantal luisterbeurten mijn mening toch wat herzien; Turf doet niet onder voor The Acoustic Motorbike en Riverside. De productie is net zo warm en stilistisch gezien verschilt de plaat nauwelijks van zijn twee voorgangers. Met True Blue, The Fertile Rock, Black Is the Colour en als klapstuk Sanctuary bevat Turf een aantal heerlijke songs. Kortom, samen met zij al twee eerder genoemde voorgangers vormt Turf een mooie aanvulling van man's oeuvre uit de jaren 90.

Toch wel een van de beste Kringloper-aankopen van dit jaar tot nu toe voor mij. De sfeer van de hoes intrigeerde me en toen ik de eerste tonen hoorde was ik al helemaal om.

Het gitaargeluid is echt fenomenaal. Dronend, galmend en groots. In combinatie met de melancholische en stemmige melodieën die Luka Bloom speelt in een vrij lage stemming is dat genieten. Ook zijn stem is ontzettend mooi en meer is dus ook niet nodig. Gitaar en zang, live opgenomen voor een klein publiek dat niet mocht applaudisseren en juichen tijdens de opnames. Qua gitaarspel en zang moet ik op de een of andere manier denken aan een band als Red House Painters, dat absoluut een compliment is. De plaat heeft een allesomvattende sfeer die je bij de strot grijpt. Het wat meer uptempo werk had voor mij niet per se gehoeven, maar dat is zwaar in de minderheid en ook niet hinderend. Prachtplaat, mooie ontdekking.

Probeer dan ook eens zijn twee platen die hiervoor uitkwamen; Riverside en The Acoustic Motorbike, ook van een prachtige schoonheid. Wellicht ook bij de Kringloop te krijgen en dan ben jij spekkoper.

Maar vier nummers zijn met publiek en ook nog in de studio, volgens de cd inlay.

Het smelten van de ijskappen zal mede op gang werden gebracht door de sound van Turf. Die is zo ontzettend warm dat niks of niemand hier weerstand tegen kan bieden.
Het album, destijds opgenomen voor een livepubliek, dat vooraf gevraagd werd om zich zo stil mogelijk te houden, is als een deken die om je heen wordt geslagen bij een ijskoude winteravond.
Turf heeft in tegenstelling tot Riverside en The Acoustic Motorbike er langer over gedaan voordat het materiaal zich aan mij opdrong.
Geen flauw idee waar het hem inzit, de plaat wijkt in niets af van het debuut en The Acoustic Motorbike. Dat neemt niet weg dat ook dit album fraai in elkaar steekt.
Onze Ier heeft wat mij betreft iets unieks, wat zeker in de beginjaren goed naar voren kwam; een geluid dat zo authentiek, nuchter maar ook ontwapenend overkomt dat ik hier geen weerstand tegen kon/kan bieden.
Noem het een kenmerk dat ik maar bij weinig artiesten ben tegengekomen.
Op Turf is dat 'geluid' alom present, waarbij het middenstuk van de plaat mij minder kan bekoren maar Luka wel afsluit met Sanctuary; wat een pracht van een song.

het vierde solo album van Luka Bloom (Barry Moore) klinkt in mijn beleving als een intiem huiskamerconcert, waarvan volgens de liner notes 4 liedjes en dus niet het gehele album met publiek werden opgenomen.

11 zelf geschreven liedjes plus een cover van "Sunny Sailor Boy" van Mike Scott (Waterboys), een nummer dat vanwege het hoge meezinggehalte uitgroeide tot een publieksfavoriet bij zijn live optredens en een geweldige uitvoering van de Amerikaanse folk traditional "Black Is the Colour".

album begint met het gouden trio "Cold Comfort", "True Blue" en "Diamond Mountain" en de kwaliteit van deze liedjes weet hij vast te houden t/m track 9 "Holding Back the River".

naar mijn bescheiden mening weet hij dat bijzonder hoge niveau met "Background Noise", "The Fertile Rock" en "I Did Time" niet vast te houden, hoewel "Sanctuary" het album prachtig afsluit.

wat verder opvalt is de kraakheldere productie van dit album. eens met milesdavisjr dat "Turf" als een warme deken aanvoelt. just the man and his guitar en meer hoeft dat niet te zijn, zoals onze Vlaamse muziekvrienden dat zouden zeggen. Less is Mo(o)re.

een prachtig, intiem, warm album dat regelmatig in de speler beland.

Album werd geproduceerd door Luka Bloom, Paul Ashe-Browne & Brian Masterson
Recorded at Windmill Lane Studios, Dublin

Luka Bloom: guitar, vocal
Mairead Ni Mhaonaigh: vocal on "Sunny Sailor Boy"