menu

The Band - The Last Waltz (1978)

mijn stem
4,23 (311)
311 stemmen

Canada
Rock
Label: Warner Bros.

  1. Theme from the Last Waltz (3:40)
  2. Up on Cripple Creek (4:35)
  3. Who Do You Love (4:16)

    met Ronnie Hawkins

  4. Helpless (5:47)

    met Neil Young

  5. Stagefright (4:24)
  6. Coyote (5:50)

    met Joni Mitchell

  7. Dry Your Eyes (3:57)

    met Neil Diamond

  8. It Makes No Difference (6:48)
  9. Such a Night (4:00)

    met Dr. John

  10. The Night They Drove Old Dixie Down (4:35)
  11. Mystery Train (4:59)
  12. Mannish Boy (6:54)

    met Muddy Waters

  13. Further on Up the Road (5:08)

    met Eric Clapton

  14. Shape I'm In (4:06)
  15. Down South in New Orleans (3:06)

    met Bobby Charles

  16. Ophelia (3:53)
  17. Tura-Lura-Lural (That's an Irish Lullaby) (4:15)
  18. Caravan (6:02)

    met Van Morrison

  19. Life Is a Carnival (4:19)
  20. Baby Let Me Follow You Down (3:00)

    met Bob Dylan

  21. I Don't Believe You (She Acts Like We Never Have Met) (3:33)

    met Bob Dylan

  22. Forever Young (4:42)

    met Bob Dylan

  23. Baby Let Me Follow You Down [Reprise] (2:46)

    met Bob Dylan

  24. I Shall Be Released (5:25)

    met Bob Dylan

  25. The Well (3:27)
  26. Evangeline (3:17)
  27. Out of the Blue (3:08)
  28. The Weight (4:38)
  29. The Last Waltz Refrain (1:28)
  30. Theme from the Last Waltz (With Orchestra) (3:22)
  31. The Weight * (4:51)
  32. This Wheel's on Fire * (3:54)
  33. Caldonia * (6:09)

    met Muddy Waters

  34. Rag Mama Rag * (4:34)
  35. All Our Past Times * (5:02)

    met Eric Clapton

  36. Four Strong Winds * (4:37)

    met Neil Young

  37. Shadows and Light * (5:45)

    met Joni Mitchell

  38. Furry Sings the Blues * (5:09)

    met Joni Mitchell

  39. Acadian Driftwood * (7:07)
  40. The W.S. Walcott Medicine Show * (3:39)
  41. The Genetic Method / Chest Fever (Excerpt from Movie Soundtrack) * (2:41)
  42. Hazel * (3:42)

    met Bob Dylan

  43. Jam # 1 * (5:32)
  44. Jam # 2 * (9:11)
  45. Don't Do It * (6:20)
  46. Greensleeves (From Movie Soundtrack) * (1:38)
  47. King Harvest (Has Surely Come) * (3:52)
  48. Tura Lura Lura (That's an Irish Lullaby) * (3:53)

    met Van Morrison

  49. Caravan * (6:30)

    met Van Morrison

  50. Such a Night * (5:25)

    met Dr. John

  51. Rag Mama Rag * (3:53)
  52. Mad Waltz (Sketch Track for "The Well") * (5:31)
  53. The Last Waltz Refrain [Instrumental Version] * (0:50)
  54. The Last Waltz Refrain (Sketch) * (3:35)
toon 24 bonustracks
totale tijdsduur: 2:09:20 (4:02:40)
zoeken in:
avatar van bikkel2
5,0
Jeetje. Wat vliegt de tijd. Beangstigend soms.

Velen die hier aan deelnamen zijn al niet meer onder ons.

Lazarus Stone
Neil Diamond werd weggehoond in de bios, flauwekul natuurlijk, past gewoon binnen Levon Helm's ruimdenkende definitie van rock & roll.

avatar van bikkel2
5,0
Lazarus Stone schreef:
Neil Diamond werd weggehoond in de bios, flauwekul natuurlijk, past gewoon binnen Levon Helm's ruimdenkende definitie van rock & roll.


Kwam eigenlijk van Robbie Robertson af, die net Neil's album Beautiful Noise had geproduceerd.

Zijn bijdrage is verre van storend. Ok. wat minder rock and roll dan de anderen, maar Diamond heeft prachtige dingen geschreven en uitgevoerd.

kistenkuif
Het was flink hommeles tussen Robertson en Helm rond dit legendarische concert. 'It was the biggest fuckin' rip off that ever happened to The Band'. Aldus Levon Helm in de VN van deze week. Niet één van de bandleden heeft een cent gezien van de opbrengst van The Last Waltz. Behalve Robertson en zijn vriend/regisseur Scorcese.Tijdens het concert stond de zangmicrofoon van Robertson uit vanwege zijn talent voor vals zingen. Door de cameravoering lijkt hij desondanks de frontman van The Band. Allemaal zaken die Levon Helm, als enige amerikaan en meest karakteristieke vertolker van Robertson's songs in deze canadese band, behoorlijk hebben dwars gezeten. Ik geef hem geen ongelijk. Toen Robertson wilde stoppen met de band om gezondheidsredenen (de dreiging van dope) was Helm's bijtende reactie: 'I'm a goddamn musician. I ain't in it for my health!. Die had helemaal geen zin in een laatste wals. We hebben daarna nog lang van hem mogen genieten. En Robertson? Nog iets van hem gehoord.....? Mwah, weinig schokkends.

avatar van bikkel2
5,0
Tuurlijk zal Robertson in deze een aantal dubieuze dingen hebben gedaan, maar laten we niet vergeten dat het grootste deel van de nummers van Robertson afkomstig is geweest.
De beslissing om The Band op te heffen zal ook te maken hebben gehad met de toestand van oa. Danko en Manuel die een aardig eindje heen waren die tijd.

The band kwam in ''83'' weer bijelkaar, zonder Robertson.

avatar van matthijs
3,0
kistenkuif schreef:
En Robertson? Nog iets van hem gehoord.....? Mwah, weinig schokkends.

Nou, ik was (en ben) wel onder de indruk van zijn solowerk, de hit 'Somewhere down the Crazy River' en helemaal van zijn vrij onbekende Robbie Robertson & The Red Road Ensemble - Music for the Native Americans (1994)

kistenkuif
bikkel2 schreef:
Tuurlijk zal Robertson in deze een aantal dubieuze dingen hebben gedaan, maar laten we niet vergeten dat het grootste deel van de nummers van Robertson afkomstig is geweest.
De beslissing om The Band op te heffen zal ook te maken hebben gehad met de toestand van oa. Danko en Manuel die een aardig eindje heen waren die tijd.

The band kwam in ''83'' weer bijelkaar, zonder Robertson.


Levon Helm heeft de hele klotezooi rond het einde van The Band en het gedonder met Robertson opgeschreven in zijn zeer leesbaar autobiografisch boek 'This Wheel's On Fire'. Daarna weigerde hij er nog verder over te spreken. In de documentaire over Helm met de titel 'Ain't In It For My Health' komen nog andere betrokkenen aan het woord over de 'vete' tussen Helm en Robertson. De laatste zwijgt voortdurend in alle talen. Dat vind ik dan weer veelzeggend.

avatar van bikkel2
5,0
Helm was erg pissed of over een hoop zaken. Ook dat Robertson de meeste credits voor de songs nam, terwijl er ook bijdragen waren van andere bandleden.
Maar ja, altijd achteraf, waarom niet op het moment als het er om gaat.
Als je Robertson hoort in de last Waltz intervieuws, is hij vooral het touren erg zat geworden.
Wellicht zat hij ook in een luxere positie door het geld wat hij opstreek door de royalties.
Hij kon waarschijnlijk makkelijker achter over leunen dan de rest.
Levon Helm is dan ook triest genoeg gestorven als iemand die de behandelkosten voor zijn ziekte niet meer kon betalen. (althans die verhalen doen de ronde.)

Overigens schijnt Robertson nog bij het ziektebed van Helm geweest te zijn, en schijnt het uitgesproken te zijn. Maar ja, voor Levon was het toch te laat.

kistenkuif
matthijs schreef:

Nou, ik was (en ben) wel onder de indruk van zijn solowerk, de hit 'Somewhere down the Crazy River' en helemaal van zijn vrij onbekende Robbie Robertson & The Red Road Ensemble - Music for the Native Americans (1994)


Natuurlijk was en is Robertson geen kleine jongen en daarom staan er op zijn soloalbums een aantal topsongs. Maar echt consistent vind ik zijn albums niet behalve zijn debuut. Alleen hou ik niet zo van Lanois. Het solowerk van Danko en Helm schat ik hoger in en beluister ik regelmatig. (Danko, Fjeld en Anderson is ook niet mis).

Van financiële druk om albums te maken en te toeren was bij Robertson, na The Last Waltz, geen sprake. Hij was niet onbemiddeld door de rechten op de meeste Bandsongs en verdiende een aardige boterham bij met het maken van scores voor film, docu's en commercials. Uitstekend muzikant en slimme zakenman. De overige leden van The Band sappelden verder en bezwijken uiteindelijk, op Garth Hudson na. Een beetje treurig verhaal is het toch wel.

avatar van bikkel2
5,0
Muzikaal is Robertson een heel andere weg ingeslagen, met wisselend succes vind ik.
Zijn eerste soloplaat vind ik aardig, maar is gedeeltelijk wat gezichtlozer door de produktie van Daniel Lanouis en de medewerking van U2 en Peter Gabriel.

Met Music For The Native Americans heb ik niet heel veel op, maar zou het nog wel in de herkansing willen gooien.

De rest van The Band zijn veel meer in de oude stijl blijven hangen.
Met name Levon Helm's latere soloplaten zijn boeiend door de authentieke sfeer, maar vernieuwend is het allerminst.

kistenkuif
bikkel2 schreef:
Helm was erg pissed of over een hoop zaken. Ook dat Robertson de meeste credits voor de songs nam, terwijl er ook bijdragen waren van andere bandleden.
Maar ja, altijd achteraf, waarom niet op het moment als het er om gaat.


Je hebt gedreven muzikanten en andere podiumkunstenaars die zó verdwijnen in het moment van schrijven, scheppen, creeëren, maken, componeren, repeteren en optreden, dat ze geen oog hebben voor de zakelijke kant van het artiestenbestaan. Die vertrouwen, nogal naief, op de onderlinge collegialiteit en solidariteit. We are all on the same road. Dan komt het met de centen ook wel snor. Denken ze. Het verhaal van Helm vind ik daarvan een typisch voorbeeld. Het raakt mij omdat ik hem hoog heb zitten als mens en als muzikant.

avatar van bikkel2
5,0
Ik ben het volkomen met je eens.
The Band is een typisch voorbeeld van een groep waar het muzikaal helemaal snor zat.
Echt gasten die als ze samenspeelden iets magisch brachten.
Helm had de meest kenmerkende stem, die knauwerigheids, dat plattelandse en een perfecte feel als drummer met een heerlijke swing.
Alleen daarom al heb ik Helm hoog zitten.

Toch denk ik wel dat Robertson het brein was in de groep. Manuel schreef ook in het begin, maar die kreeg door zijn overmatig drankgebruik al snel een writersblock.
Iets wat Robertson altijd betreurt heeft.

Het gemis van Robertson wordt op de latere '' Band'' albums zonder hem ook wel pijnlijk duidelijk.
Jericho vind ik een heel aardige plaat, maar de overige platen zijn geen schim meer van wat het was. De overige leden ( Danko, Hudson en Helm) zijn dan afhankelijk van andere schrijvers geworden, en dat helpt bepaald niet mee.

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Het valt natuurlijk wel te prijzen als een artiest zich volledig op de muziek richt en zich niet interesseert voor de zakelijke kant.

Levon is mijn favoriet uit The Band, maar Robertson trok inderdaad de kar.

avatar van bikkel2
5,0
Stijn_Slayer schreef:
Het valt natuurlijk wel te prijzen als een artiest zich volledig op de muziek richt en zich niet interesseert voor de zakelijke kant.

Levon is mijn favoriet uit The Band, maar Robertson trok inderdaad de kar.



Valt ook te prijzen, maar je valt uiteindelijk wel buiten de boot.

avatar van woutorrmusic
4,5
Erg interessant gesprek hierboven, dat wat mij betreft meer thuishoort op de 'The Band'-pagina, maar dat terzijde!

Die mysterieuze wolk van onduidelijkheid waarin dit album zweeft, maakt dit album voor mij ook zo aantrekkelijk en spannend, al is de muziek uiteraard ook niet mis. Naast het geklungel tussen Robertson en Scorsese aan de ene kant (zeer gewaardeerd door mij overigens) en Helm aan de andere kant, geniet ik altijd zeer van Young, die eruitziet, en acteert, alsof hij een paar weken niet geslapen heeft. Ook het optreden van Dylan tijdens dit concert vind ik opvallend, aangezien hij zich ('I Shall Be Released', het lijkt wel alsof Dylan iedereen moet 'releasen') erg nadrukkelijk meldt. Uiteraard weet ik ook dat Dylan één van de grootste, al dan niet de grootste, was, en dan zeker in de (muzikale) omgeving van The Band.

Conclusie: wel een aardig concert/album/dvd.

avatar van Ducoz
4,5
Deze is opnieuw uitgekomen in een fatpack editie. 4CDs met een hoop niet eerder uitgebrachte nummers. Er staan 54 nummers op.
Voor een prikkie te krijgen, zeer de moeite waard.

Zit in dezelfde reeks als de CSN(Y) Boxset en de Buffalo Springfield Box die in Oktober opnieuw gaat uitkomen.

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Er was toch allang een 4cd met zo'n beetje alles wat er gespeeld is? Welk niet eerder uitgebracht materiaal is er nog over? Die jams met Stephen Stills?

Of is die oude 4cd nu opnieuw uitgebracht?

avatar van Ducoz
4,5
Sowieso de oude 4CD, ik weet niet of het toen al uit is gekomen.. zal wel denk ik. Er staat echter onder *previously unreleased.
Wellicht voor de gene die de 4 CD nog niet hadden, ik zal is even wat onderzoek doen.

Edit: Inderdaad dezelfde tracks als in 2002 'nieuw' waren.

avatar van Ducoz
4,5
Er staan inderdaad ook jams op met Stills en Ronnie Wood + een waslijst aan artiesten die mee deden aan het concert.

avatar van Stalin
Video: The Band Live in Asbury Park, NJ. July 1976 – full hour 20 minute set

Link

avatar van Ernie
4,0
Af en toe schat Ernie zijn klassiekers niet naar waarde in.

Vind ik dit een goed album : jazeker maar het was nog niet tot me doorgedrongen hoe goed het eigenlijk is. Ik luister nu naar Further up on the road en het komt pas nu echt binnen. Heerlijke jam op het einde. Ik vermoed dat met meerdere draaibeurten deze The Last Waltz nog serieus zal stijgen in mijn achting. Disc 2 ligt nu juist op...

Gast
geplaatst: vandaag om 07:13 uur

geplaatst: vandaag om 07:13 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.