Dimmu Borgir - Death Cult Armageddon (2003)

Geslaagde cd, weer een erg lekkere mix van black metal en klassieke muziek. Het nummer Progenies of the Great Apocalypse vind ik echt machtig mooi.

Ik had zware vooroordelen jegens deze plaat, aangezien Dimmu sinds Stormblast niets fatsoenlijks meer in elkaar had weten te draaien, maar dit vind ik eigenlijk toch weer tof.
Het is groots en bombastisch zoals we onderhand gewend zijn; het grote positieve verschil is dat het eindelijk weer sfeer bevat en niet meer zo statisch en dichtgetimmerd klinkt als de voorgaande albums. Vooral van Puritanical blablabla kreeg ik jeuk. Dit luistert veel eh...ontspannender ofzo. Constructiegewijs zitten de nummer beter in elkaar, minder oppervlakkig en voorspelbaar.
En het gastoptreden van Abbath is natuurlijk ook fijn.

Als Dimmu deze trend voortzet hebben ze mijn zegen (weer).

hier word ik blij van

ik vind juist de 'dichtgetimmerde' nummers lekkerder, maar deze plaat is ook wel meer een ontspannen doorluisteraar, Progenies of the Great Apocalypse irriteerd mij juist meer dan dat het mooi is, het is nog op tv geweest met een nogal ongewone clip

3*

dit is weer eens echte black metal op de progenies of the great apocalypse na. sommige nummers hebben wel nu-metal invloeden, maar dat maakt niet bar veel uit. cataclysm children en lepers among us zijn 2 lkkre nummers om zo eens te luisteren. helaas staan er ook nummers op als heavenly perverse en blood hunger dictrine. gewoon zonde voor de rest van ut album

Een plaat waarbij ik een goed glas wijn kan drinken en er naar kan luisteren alsof het klassieke muziek is zo goed zit het in elkaar... Kortom hoogculturele kost.

verslavende plaat DIMMU BORGIR HEERST MOEHAHAHAHA

bennerd ik snap je verwaring

Wel aardig goed album.. Vredesbyrd blijf ik erg gaaf vinden.

Toegeven, ik moest er even aan wennen maar dit album is ondertussen zo ongeveer mijn meest favoriete DB schijf geworden.

Allereerst vind ik de toevoeging van een heel orkest een geniale zet. Waar ze op PEM al een strijkkwartet hadden ingeschakeld, gaan ze hier een stuk verder: het orkest maakt de muziek echt een heel stuk bombastischer. Silenoz verklaarde in een interview dat het dit wel een stuk lastiger maakt om de nummers live te spelen; daarom hebben ze het ook weggelaten op de nieuwe, ISD. Jammer, want ik vind dat dimmu borgir het juist van dit symfonische moet hebben; dat laat dit album goed zien.
Ten tweede staan er op dit album mijns inziens bijna alleen maar kwalitatief goede nummers, wat op elk ander Dimmu Borgir album wel anders is. Alleen 'heavenly perverse' doet wat af aan de rest van het album, maar dat mag een naam hebben. De Bathory cover vind ik trouwens wel waardeloos, maar aangezien dat nummer niet op elk album voorkomt tel ik deze niet mee.
De derde reden waarom dit album tot de top van Dimmu Borgir behoort is de inmiddels vertrokken Nicolas Barker. Hij knalt er op dit album goed op los: snoeihard en retesnel zijn hier de sleutelwoorden. Zijn geluid past uitstekend op een album wat vooral oorlog als thema heeft; soms waan je je gewoon op het slagveld naast afweergeschut wat hevig in de weer is om dood en verderf in de lucht te zaaien.

Verder wil ik kwijt dat ook de zang van Shagrath op dit album uitstekend is. Hoewel je toch duidelijk hoort dat bij elke release zijn stembanden meer geleden hebben , is zijn grunt op dit album divers en duidelijk, en hoor je de emotie in zijn stem goed. Op 'In Sorte Diaboli' bijvoorbeeld hoor je dit eigenlijk helemaal niet meer, daar zijn de vocalen juist monotoon en karakterloos.
Aan de productie hoef ik niet veel woorden vuil te maken: die is uitstekend. Alles klopt gewoon, van de gitaren tot het orkest tot de allesvernietigende drums. Maargoed, eigenlijk mag je ook niet anders verwachten van een band van dit soort kaliber.

Concluderend kan ik toch wel stellen dat ik het erg jammer vind dat Dimmu Borgir Nicholas Barker op straat heeft gezet. Niet dat ik Hellhammer een slechte drummer vind; integendeel. Maar het geluid wat Barker gaf aan Dimmu Borgir vond ik eigenlijk beter passen bij de muziek die ik van de heren verwacht. Zijn vertrek heeft Dimmu Borgir ook duidelijk geen goed gedaan: het nieuwe album is een aaneenschakeling van gaapmomenten. Mijn advies is dan ook: haal Barker terug, concentreer je meer op de muziek zelf in plaats van de optredens en schakel de volgende keer gewoon weer een orkest in. Dat er weer gauw zoiets uit het ijzige Noorwegen mag komen zoals Death Cult Armageddon!

4,5*

Behemoth

ps. Dit is mijn eerste post op MusicMeter, ik zou het erg waarderen als je aan- of opmerkingen hebt over de stukjes die ik schrijf.

Mooi bericht, Behemoth (prachtige band ook ). Alleen ben ik het er niet echt mee eens dat de Bathory-cover waardeloos is. Integendeel, het is een snoeihard nummer.

Dank je.

Over de bathory-cover: misschien is waardeloos inderdaad wat te sterk uitgedrukt. Maar ik vind hem gewoon niet bij de rest van de nummers passen, en het voegt ook niet echt iets toe. Hij lijkt ook teveel op het Bathory nummer zelf, het enige echte verschil is dat er onder dit nummer fatsoenlijke drums staan

Ik lees je stukje nu pas, en kan niet meer dan het er volledig mee eens zijn. Plus dat ik Heavenly Perverse zo slecht nog niet vind. Dit is epiëteit ten top. Ik snap mijn God niet waar dat lage gemiddelde vandaan komt.

Ik vind Heavenly Perverse beter dan Unorthodox Manifesto. Lekker album verder. 4.0*

Goed album. Mustis komt hier mooi tot zijn recht. Blood Hunger Doctrine en Progenies of the Great Apocalypse zijn echt geslaagd. Waarschijnlijk de beste van DB 'nieuwe tijd'. 4,5*

Ha! Ik ontdek net dat Progenies samen met Abbath van immortal is gemaakt! Geweldig. Ik vond Shagrath's stem al dicht erbij in de buurt komen. Goed zo, Abbath!

Nu moet ik ook eerlijk zeggen dat ik niets met deze band heb maar elke keer als ik die clip van Progenies of the Great Apocalypse zie dan lig ik onder de tafel van het lachen ongelofelijk wat een kitch.

Toch heeft deze band wel iets maar het is mij allemaal to much.

Ik heb helemaal niets met black metal of iets wat daarop lijkt, maar deze cd vond ik destijds wel aardig. De eerste paar tracks gaan er af en toe prima in, met name Progenies. Dat vind ik gewoon serieus een goed nummer.

Volgens mij is dit de foute albumcover, deze is van de speciale editie.

Correctie verstuurd, hoewel ik nergens echt nauwkeurige info over die covers kan vinden vertrouw ik op Wikipedia en CDuniverse
Blijft een lekker album overigens, op enkele ongeïnspireerde stukjes drumkabaal in Lepers Among Us en Unorthodox Manifesto na.

De hoes zoals die op dit moment boven is afgebeeld is de kartonnen omdoos. De cd zelf heeft een andere cover.
Dat bevat een vreemd gevormde toren op een berg van schedels en botten.

Dan was ik misschien te snel met mijn correctie, ik heb de cd nooit in bezit gehad en heb gewoon de normale cover op Wikipedia doorgestuurd. Heb je de normale editie of een speciale versie?

Ik weet niet of het een speciale versie is. Het is met de zojuist beschreven hoes. Er zit ook een sticker bij met het pentagram zoals dat hierboven is afgebeeld. Het zat dus in een kartonnen omdoosje zoals je dat vaker ziet bij Nuclear Blast releases. Dat omdoosje had ook dat pentagram, maar die heb ik niet meer.

Discogs verschaft helderheid: je hebt de normale editie en de cover die ik zojuist heb opgestuurd is van de Japanse versie (die overigens vreemd genoeg op Wikipedia als algemene cover staat).

Aha, mystery solved.

Sterk album van Dimmu Borgir, vooral vergeleken met de voorgangers. Sterke nummers, heerlijke sfeer. Alles klinkt lekker post-industrieel en kil. Niet zozeer satanistisch, maar eerder apocalyptisch.

Ik vind dat over-the-top gebeuren eigenlijk best goed gelukt. Het pakt, en houdt je vast. Strak spel en dito productie maken dit wel tot een erg goede cd. Pak eigenlijk alleen deze van de oudere dimmu's....

Dit blijft een goede plaat, samen met Spiritual Black Dimensions het beste van Dimmu Borgir wat mij betreft. Dit is gewoon hoge kwaliteit melodieuze/symfonische black. Als je niet van bombast houdt, moet je hier vooral ver bij uit de buurt blijven, maar ik ken geen bands die dit muzikale kunstje beter uitvoeren. Eens in het jaar ofzo pak ik nog een plaat van deze band uit de kast, en kan ik er goed van genieten.

Smerig? Dit is zo clean als black metal maar kan zijn. Blijft wel een sterke plaat verder, kleine klassieker.