Dimmu Borgir - Death Cult Armageddon (2003)

Dit album is het nooit geworden voor mij. De cd kocht ik praktisch op de dag dat hij uitkwam en in die tijd had ik slechts een handvol albums. Veel geluisterd, maar nooit een favoriet geworden. Ondanks het Praags Philharmonisch orkest, heb ik behalve bij The Progenies of the Great Apocalypse nergens nergens het gevoel naar een honderdkoppig orkest te luisteren. Progenies is overigens wel een briljant nummer. Ik vind het echt prachtig hoe het orkest en Shagrath hun eigen ding doen, maar samen heel episch klinken.

De rest van het album voelt op een of andere manier vrij mak aan. Het tempo ligt vaak laag, de productie vlamt niet echt. Vortex zingt op slechts twee nummers. Het mist echt de impact die Puritanical wel had. DCA ligt verder qua stijl wel aardig in het verlengde ervan en daardoor krijg ik vooral het gevoel dat dit het B-materiaal van de voorganger is. Het klinkt allemaal wel aardig en bekend in de oren, maar het heeft nauwelijks impact.

Tussenstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia
2. Enthrone Darkness Triumphant
3. Spiritual Black Dimensions
4. Death Cult Armageddon
5. Stormblast
6. For All Tid

Gestroomlijnde Dimmu met meer budget (groter orkest) en een sound die iets minder creatief aanvoelt. Nog steeds prima, maar Death Cult Armaggedon is wel een perfect voorbeeld van hoe een Nuclear Blast-band op dit moment klonk: wel hard, maar ook ergens een beetje vergelijkbaar met de rest. Heeft met Progenies Of The Great Apocalypse wel echt een monsterlijk goed lied en het klinkt allemaal ook echt wel fijn. Nog steeds te weinig Vortex op zang, maar ik geniet hier wel optimaal van hoe Shagrath klinkt. Die solo op Unorthodox Manifesto is ook prima, maar als geheel mist het wat dat het allemaal echt bijzonder maakt.

Tussenstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia
2. Spiritual Black Dimensions
3. Enthrone Darkness Triumphant
4. Death Cult Armaggedon
5. Stormblast
6. For All Tid