Q-Tip - The Renaissance (2008)

Vergeet Prozac, vergeet chocolade, vergeet alcohol, vergeet marihuana... Draai "The Renaissance" als je wil opbeuren en met een vrolijke noot door het leven stappen. Dit album bevat positieve vibes bij overvloed. Q-Tip beleeft veel plezier aan het produceren van hiphopbeats en rapt op zijn toch wat oudere dag nog erg graag en dat hoor je. Alles klinkt hier erg soulvol en warm, maar toch soms suggestief en abstract en ja simpel. Maar er gaat zoveel positieve energie van uit en melodisch klinkt het zo comfortabel en geruststellend. "The Renaissance" is het spreekwoordelijke zonnetje in huis.

Q-Tip is gewoon een steengoede producer. Als MC experimenteert hij veel en meestal voelt bij de beat erg goed aan, maar de Q-Tip uit zijn Tribe-periode vond ik als MC toch wel nog wat beter dan de MC Q-Tip anno 2008, maar nog steeds heeft hij een erg aangename flow en heeft hij ook vaak écht iets te zeggen. Maar vooral productioneel is het hier smullen.

Bijna elk nummer is een hoogtepunt. De twee "mindere" nummers vind ik "Johnny Is Dead" (hier rapt Q-tip niet zo aangenaam, vind ik) en "Dance On Glass" (vind ik tot nu toe te banaal klinken op één of andere manier). Verder gewoon een erg sterk, consistent en krachtig album. Een garantie op het verzadigen van de muzikale zintuigen waaraan een luisteraar letterlijk veel plezier aan kan beleven. Een ouderwets plezierig hiphop-album, maar toch in zekere zin wat vooruitstrevend. Kortom, een ietwat nieuwe innovatieve interpretatie van het Native Tongues-geluid en -ideologie van weleer.

4,5*