The Heads - Everybody Knows We Got Nowhere (2000)
mijn stem
18 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Sweet Nothing
-
Legavaan Satellite (5:49)
-
Thumbs (2:05)
-
Fuego (3:12)
-
Kraut Byrds (1:14)
-
Could Be… (4:01)
-
#'75 (6:20)
-
Wobble (2:16)
-
Barcoded (2:16)
-
Song No 1 (3:17)
-
My My (2:44)
-
Stab Railroad (4:49)
-
Chrome Plated (1:52)
-
Motorjam (8:36)
-
Dirty Water (5:46)
-
Pill Jam (6:26)
-
Long Gone (12:42)
-
Delwyn's Conkers [Mark Radcliffe Session] * (3:12)
-
Gnu [Mark Radcliffe Session] * (5:02)
-
Could Be [John Peel Session] * (3:25)
-
Legavaan Satellite [John Peel Session] * (5:20)
-
You Can Lean Back Sometimes [John Peel Session] * (5:05)
-
Post Relaxation [John Peel Session] * (7:16)
-
Demonizer 48 / 48 * (4:25)
-
Snakepit [Man's Ruin Version] * (7:25)
-
Dirty Water [Man's Ruin Version] * (8:38)
-
Mao Tinitus [Man's Ruin Version] * (9:17)
-
Legavaan Satellite [Man's Ruin Version] * (9:30)
-
You Can Lean Back Sometimes [Man's Ruin Version] * (9:46)
-
Widowmaker [Live] *
-
Legavaan Satellite [Live] *
-
Demonizer 48 / 48 [Live] *
-
Steamroller [Live] *
-
Fuego [Live] *
-
False Heavy [Live] *
-
Spliff Riff [Live] *
-
Move Yr Spacecar [Demo] * (9:15)
-
Bag It (Slack Babbath) [Demo] * (12:58)
-
Kraut Byrds [Demo] * (9:33)
-
Hey, Hey [Demo] * (3:59)
-
Canned Pt3 [Demo] * (5:05)
-
F@zz [Demo] * (3:19)
-
Move Yr Spacecar Dub / Long Goner [Demo] * (24:35)
toon 26 bonustracks
totale tijdsduur:
1:13:25
(3:40:30)
0
geplaatst: 30 december 2008, 16:22 uur
Knaller van een album waar de foute LSD van afdruipt!!! Heerlijk!
0
geplaatst: 16 april 2018, 23:16 uur
Dit is echt een verzengende psychedelische rocktrip. Kan niet wachten om ze komende zaterdag voor het eerst live te zien!
1
geplaatst: 17 april 2018, 09:48 uur
Don Cappuccino schreef:
Dit is echt een verzengende psychedelische rocktrip. Kan niet wachten om ze komende zaterdag voor het eerst live te zien!
...aaah Roadburn, ik heb The Heads al vaak live gezien en het was altijd geweldig.Dit is echt een verzengende psychedelische rocktrip. Kan niet wachten om ze komende zaterdag voor het eerst live te zien!
Veel plezier op RB!
Dit album is inderdaad vrij legendarisch te noemen, helaas kakt het wel een beetje in halverwege. Ik heb dan ook iets meer met voorganger Relaxing With..
0
geplaatst: 1 september 2018, 04:50 uur
Tim krabt Bé schreef:
Helaas moeilijk te vinden....
Helaas moeilijk te vinden....
Opnieuw verkrijgbaar
Hier bijvoorbeeld: THE HEADS – Everybody Knows We Got Nowhere – STICKMAN RECORDS - stickman-records.com
0
geplaatst: 10 oktober 2019, 14:07 uur
"Verzengende psychedelische rock", zo wordt dit album hierboven aangeprezen, en als ik op het internet een beetje rondkijk lijkt deze band een kleine cultstatus te hebben vergaard om hun "hyperpsychedelica". Ik kan me vaak wel in de verte vinden in de beschrijvingen op de albumpagina, maar in dit geval heb ik me serieus afgevraagd of ik naar het foute album aan het luisteren was. Het geluid van Everybody Knows We Got Nowhere associeer ik in de verste verte niet met de kleurrijke naakte mevrouw op de hoes. Als ik het fatsoenlijk onder woorden moest brengen zou ik zeggen dat de hallucinaties die ik van deze plaat krijg eerder in de buurt komen van dat ik opgesloten ben in een menigte voor een eindeloze (maar echt, eindeloze) jamsessie van wat uitgebluste vijftigers op een lokale kermis in Waddinxveen. Zanger Paul Allen klinkt ongeveer even gepassioneerd als mijn lokale gothic-cassière, drummer Wayne Maskell doet zijn best om geen inspirerend ritme uit zijn drumstel te laten ontsnappen en dan komen nog de gitaarsolo's.
God, de gitaarsolo's. Ik sta op deze site volgens mij niet bekend om mijn voorliefde voor gitaarsolo's, en dat wordt hier nog even bevestigd: het vormeloze, ongeïnspireerde en ronduit irritante gitaargemasturbeer dat gitarist Price laat horen op Dirty Water staat vrij dichtbij het precieze tegenovergestelde van wat ik persoonlijk waardeer in muziek. Jammer genoeg bestaat dit album dan wel voor 80% uit gitaarsolo's. De andere twintig procent wordt opgevuld met melodieën die ik ben vergeten zodra ze afgelopen zijn, een compleet gebrek aan dynamiek en een holle productie die deze twee factoren benadrukt. Misschien is het oneerlijk om dit met een laag cijfer te belonen omdat het simpelweg m'n genre niet is (al waardeer ik best wat psychedelica en noiserock, wat de labels zijn waarmee dit op RYM wordt beschreven). Desalniettemin heb ik zo mijn best moeten doen om me door drie luisterbeurten van dit album heen te worstelen dat het me wel het enige correcte lijkt.
God, de gitaarsolo's. Ik sta op deze site volgens mij niet bekend om mijn voorliefde voor gitaarsolo's, en dat wordt hier nog even bevestigd: het vormeloze, ongeïnspireerde en ronduit irritante gitaargemasturbeer dat gitarist Price laat horen op Dirty Water staat vrij dichtbij het precieze tegenovergestelde van wat ik persoonlijk waardeer in muziek. Jammer genoeg bestaat dit album dan wel voor 80% uit gitaarsolo's. De andere twintig procent wordt opgevuld met melodieën die ik ben vergeten zodra ze afgelopen zijn, een compleet gebrek aan dynamiek en een holle productie die deze twee factoren benadrukt. Misschien is het oneerlijk om dit met een laag cijfer te belonen omdat het simpelweg m'n genre niet is (al waardeer ik best wat psychedelica en noiserock, wat de labels zijn waarmee dit op RYM wordt beschreven). Desalniettemin heb ik zo mijn best moeten doen om me door drie luisterbeurten van dit album heen te worstelen dat het me wel het enige correcte lijkt.
2
geplaatst: 10 oktober 2019, 16:14 uur
hoi123 schreef:
"Verzengende psychedelische rock", zo wordt dit album hierboven aangeprezen, en als ik op het internet een beetje rondkijk lijkt deze band een kleine cultstatus te hebben vergaard om hun "hyperpsychedelica". Ik kan me vaak wel in de verte vinden in de beschrijvingen op de albumpagina, maar in dit geval heb ik me serieus afgevraagd of ik naar het foute album aan het luisteren was. Het geluid van Everybody Knows We Got Nowhere associeer ik in de verste verte niet met de kleurrijke naakte mevrouw op de hoes. Als ik het fatsoenlijk onder woorden moest brengen zou ik zeggen dat de hallucinaties die ik van deze plaat krijg eerder in de buurt komen van dat ik opgesloten ben in een menigte voor een eindeloze (maar echt, eindeloze) jamsessie van wat uitgebluste vijftigers op een lokale kermis in Waddinxveen. Zanger Paul Allen klinkt ongeveer even gepassioneerd als mijn lokale gothic-cassière, drummer Wayne Maskell doet zijn best om geen inspirerend ritme uit zijn drumstel te laten ontsnappen en dan komen nog de gitaarsolo's.
God, de gitaarsolo's. Ik sta op deze site volgens mij niet bekend om mijn voorliefde voor gitaarsolo's, en die wordt hier nog even bevestigd: het vormeloze, ongeïnspireerde en ronduit irritante gitaargemasturbeer dat gitarist Price laat horen op Dirty Water staat vrij dichtbij het precieze tegenovergestelde van wat ik persoonlijk waardeer in muziek. Jammer genoeg bestaat dit album dan wel voor 80% uit gitaarsolo's. De andere twintig procent wordt opgevuld met melodieën die ik ben vergeten zodra ze afgelopen zijn, een compleet gebrek aan dynamiek en een holle productie die deze twee factoren benadrukt. Misschien is het oneerlijk om dit met een laag cijfer te belonen omdat het simpelweg m'n genre niet is (al waardeer ik best wat psychedelica en noiserock, wat de labels zijn waarmee dit op RYM wordt beschreven). Desalniettemin heb ik zo mijn best moeten doen om me door drie luisterbeurten van dit album heen te worstelen dat het me wel het enige correcte lijkt.
"Verzengende psychedelische rock", zo wordt dit album hierboven aangeprezen, en als ik op het internet een beetje rondkijk lijkt deze band een kleine cultstatus te hebben vergaard om hun "hyperpsychedelica". Ik kan me vaak wel in de verte vinden in de beschrijvingen op de albumpagina, maar in dit geval heb ik me serieus afgevraagd of ik naar het foute album aan het luisteren was. Het geluid van Everybody Knows We Got Nowhere associeer ik in de verste verte niet met de kleurrijke naakte mevrouw op de hoes. Als ik het fatsoenlijk onder woorden moest brengen zou ik zeggen dat de hallucinaties die ik van deze plaat krijg eerder in de buurt komen van dat ik opgesloten ben in een menigte voor een eindeloze (maar echt, eindeloze) jamsessie van wat uitgebluste vijftigers op een lokale kermis in Waddinxveen. Zanger Paul Allen klinkt ongeveer even gepassioneerd als mijn lokale gothic-cassière, drummer Wayne Maskell doet zijn best om geen inspirerend ritme uit zijn drumstel te laten ontsnappen en dan komen nog de gitaarsolo's.
God, de gitaarsolo's. Ik sta op deze site volgens mij niet bekend om mijn voorliefde voor gitaarsolo's, en die wordt hier nog even bevestigd: het vormeloze, ongeïnspireerde en ronduit irritante gitaargemasturbeer dat gitarist Price laat horen op Dirty Water staat vrij dichtbij het precieze tegenovergestelde van wat ik persoonlijk waardeer in muziek. Jammer genoeg bestaat dit album dan wel voor 80% uit gitaarsolo's. De andere twintig procent wordt opgevuld met melodieën die ik ben vergeten zodra ze afgelopen zijn, een compleet gebrek aan dynamiek en een holle productie die deze twee factoren benadrukt. Misschien is het oneerlijk om dit met een laag cijfer te belonen omdat het simpelweg m'n genre niet is (al waardeer ik best wat psychedelica en noiserock, wat de labels zijn waarmee dit op RYM wordt beschreven). Desalniettemin heb ik zo mijn best moeten doen om me door drie luisterbeurten van dit album heen te worstelen dat het me wel het enige correcte lijkt.
Als jij de muziek op dit album associeert met een jamsessie van wat uitgebluste vijftigers op een lokale kermis in Waddinxveen, dan verhuis ik subiet naar Waddinxveen. Als je ooit The Heads live hebt meegemaakt dan piep je waarschijnlijk wel anders, snoeihard, vet psychedelisch en uitermate boeiend. Je recensie is wel grappig dat mag ook gezegd worden.
1
geplaatst: 20 december 2023, 18:22 uur
Grappig? Ik denk eerlijk gezegd lachwekkend. Kan natuurlijk zijn dat het je ding niet is, maar hou het dan daarbij, ipv quasi grappige teksten te schrijven die volledig mank gaan in vergelijking met de muziek. En inderdaad, had je ze ooit live gezien, dan had je deze tekst nooit geschreven. Waddinxveen here I come…
0
geplaatst: 20 december 2023, 19:14 uur
To be fair, ik schreef dit stukje destijds vanwege het Super Tip-Topper-topic, waar het de gewoonte is om de tips die je krijgt te voorzien van een uitgebreide uitleg over waarom het wel/niet je ding is. En ik kan het ook wel eens waarderen om te horen waarom mensen de albums die ik goed vind juist niet waarderen, jij niet?
0
Mssr Renard
geplaatst: 20 december 2023, 19:16 uur
De hoes doet erg ouderwets aan, maar ook weer nieuwerwets. Is dit een stoner-band? Ik raak wel geïntrigeerd, al ben ik al een tijdje niet echt veel meer naar stoner aan het luisteren.
1
geplaatst: 21 december 2023, 08:57 uur
Noise/stoner/psych, call it what you want. Het is vooral dat je deze muziek moet ondergaan. hoi123, uiteraard kan ik meningen waarderen en we hoeven het niet met elkaar eens te zijn, maar in jouw stukje degradeer je in mijn ogen de muzikanten tot een kermisattractie, tot karikaturen. En dat vind ik dan weer minder. Wees dan inhoudelijk. Maar no hard feelings, ik begrijp dat deze noise niet aan jou besteed is. In dit genre is het misschien wel mijn favoriete plaat. Ieder zijn ding.
* denotes required fields.
* denotes required fields.