Badly Drawn Boy - The Hour of Bewilderbeast (2000)

Grijsgedraaid in de beginjaren en briljant gevonden. Nu, een dikke 15 jaar later blijft ie mijns inziens fier overeind. Het zijn nog steeds allemaal ontzettend uitnodigende en toegankelijke en lieve liedjes. Ik ben normaal gesproken niet zo van de 'liedjes' liedjes maar deze valt toch echt de goede kant op. Ieder nummer heeft wel iets waarvan ik denk: "Oh ja, dit vind ik ook een lekker(e) begin/refrein/ritme/melodie."Heel fijn dit, nog steeds!

Ik heb best de nodige albums van deze flierefluiter in de kast staan maar deze nog niet terwijl ik Disillusion dus echt wel een geweldige single vind. Nou ja, even op het verder niet bestaand verlanglijstje zetten dan maar

Zeker aanschaffen, veruit z'n beste en meest geïnspireerde album, zeer divers en nog altijd fris klinkend. "Once Around the Block" was ook een sterke single. Heeft recent het hele album live gespeeld (tour) en dat heeft hem weer een beetje in de spotlights gezet, zeker hier in de UK, waar ie wat ondergesneeuwd was geraakt de afgelopen 10 jaar.

Raar dat je deze dan juist niet hebt. Dit is het album waar het om gaat. De rest is leuk en aardig, maar dit is het enige essentiële album van de beste man. Zoals hierboven al gezegd: blind aanschaffen!

Ach wat is raar
Het begon voor mij in 2002 met het Fish album en de Boy soundtrack. Toen het meer bij de nieuwe albums gehouden (bv het UK pasport album) ipv terug gekeken. Daarna ook wel een beetje uit beeld verdwenen moet ik eerlijk bekennen.

Bij mij ook hoor. Tis geen blijvertje gebleken maar dit album kan ik nog altijd draaien. Silent Sigh Dat op de score van About A Boy verscheen vond ik trouwens ook een pareltje.

Fijne plaat!

Ik heb overigens de 2cd 34 track versie

Aardig, maar zeker geen top. ik verlaag ook naar 3*. De zang klinkt te vaak nogal ongeïnspireerd. Zo van..heb ik hier wel zin in. Niet te vaak naar luisteren want anders gaat het vervelen. Stone on the Water is mijn favo op het album.

Dit album - na jaren - maar weer eens beluisterd. En ik moet zeggen: dit debuutalbum van Badley Drawn Boy klinkt nog altijd fris en ook nog altijd spannend. Op het album komen veel verschillende stijlen langs, met een accent op melodieuze folkrock. Maar luister eens naar de spannende overgang van het experimentele Body Rap naar het welhaast jazzy Once Around the Block. Of de disco van Disillusion.

Maar ondanks dit amalgaam aan stijlen weet hij er een coherent geheel van te maken. Dat doet hij door veel nummers in elkaar te laten overlopen, en door in de popmuziek minder gangbare instrumenten en hier en daar wat gekke geluiden te gebruiken. En ik moet zeggen: het is dus geen trucje, want na al die jaren werkt het nog altijd.

Niet alleen ik was destijds erg enthousiast over dit album. Het werd behoorlijk omarmd door muziekrecensenten en de liefhebbers van serieuze popmuziek. Helaas verkocht het voor geen meter. In zijn drang naar succes schoof hij op: de spannende dingen verdwenen en beperkte zich tot melodieuze folkrock.

Ik vind het grootste deel van de daarop volgende albums een stuk minder, op twee uitzonderingen na: One Plus One Is One heeft over de gehele linie een meer dan acceptabel niveau. Het daarop volgende Born in the U.K. is naar mijn mening weer een (voorlopig laatste?) hoogtepunt.

Badly Drawn Boy’s debuut is een eigenzinnig lo-fi tapijt van melancholie, humor en 'wat-als-we-dit-eens-proberen' energie – een album dat even onnavolgbaar is als de pseudoniem van Damon Gough zelf.

Dit is een plaat die genres als suggestie behandelt. Van de dromerige folk van 'The Shining' tot de speelse elektronische steken in 'Once Around the Block', Gough weeft een lappendeken van invloeden zonder zichzelf ooit te verloochenen. Het voelt alsof hij een opnameapparaat heeft meegenomen naar een verlaten speeltuin, een lege kroeg en zijn zolderkamer, en vervolgens alles heeft samengeplakt met ducktape en een vlaag optimisme. Zelfs de instrumentale interludes klinken als verdwaalde soundtrackstukjes voor een film die nog niet bestaat.

Hoewel het album nooit de megastatus van Kid A of Parachutes bereikte, ademt dit album de geest van de vroege jaren 2000-indiescène. Artiesten als The Shins, Bright Eyes en Spinvis lijken schatplichtig aan Gough’s vermogen om kwetsbaarheid te vermengen met experiment. Zijn ongepolijste productie en verhalende lyriek legden de basis voor een soort 'mijn-dagboek-in-een-microfoon'-instelling.

Daarnaast schittert Badly Drawn Boy als songschrijver. 'Disillusion' is een onaf meesterwerkje van bescheiden grandeur, met een refrein dat aanvoelt als een warme deken. 'Epitaph' combineert een ragfijne pianomelodie met een songtekst zo eerlijk dat het pijn doet, terwijl 'Magic in the Air' bewijst dat een simpele akoestische riff de hele wereld kan dragen. Toegegeven, sommige tracks doen wat fragmentarisch aan ('Bewilderbeast', 'Body Rap'), maar zelfs de wat mindere nummers passen naadloos bij de charme van het album.

The Hour of Bewilderbeast is een album dat perfect is met al zijn ovolmaaktheden. 5*