Badly Drawn Boy - The Hour of Bewilderbeast (2000)

Briljant. 5*

Er staan zeker briljante songs op deze cd, maar ik kan het etiket briljant nu ook weer niet op de hele cd plakken.
Ik krijg altijd een beetje het gevoel dat Badly Drawn Boy wat overschat is. Alhoewel het wel een enorm mooi debuut was, dat wel.
Nog maar eens naar luisteren

Geniaal. 5*

Lekker album is dit. Werd hierover getipt.

De eerste paar nummers die ik hoorde (en luister altijd op random) vond ik inderdaad best leuk, maar als ik zo naar het gehele album luister vind ik het niet slecht, maar is het gewoon niet zo mijn ding. Bij de tips die ik gekregen had vind ik deze cd het minst. Zal hier dan ook niet op stemmen, omdat het gewoon niet mijn ding is.

Prachtige plaat en Camping next to rock is een schitterend nummer!

Stem verhoogd naar 4,5*

Wat een verhelderende commentaren hier zeg, ik snap nu precies wat er zo geniaal aan is .

Een leuk album met aardige liedjes en een enkele uitschieter naar boven. Vooral de single Disillusion vind ik een erg mooi nummer. Het geheel luistert lekker weg maar het geniale hoor ik er toch echt niet in.

Genialiteit ten top!
van 4 naar 5 sterren voor dit meesterwerk!

Ik kocht eerst het album van de film ABOUT A BOY, wat ik zéér goed vind.
Deze heb ik gecopieerd van de bieb. Zit het nu na lang niet te hebben beluisterd - wegens te druk leven en te veel cd's in huis - opnieuw te ontdekken en het bevalt me zeer;
Mer er geheel over uitspreken is voor later, maar het zal een hoge kwotering meekrijgen denk ik...

The Shining, Magic in the air en Disillusion zijn alleen de aanschaf van dit album al waard.

Het is iets van die strekking geworden. Ook bij mij dus.

4.5 sterren en much respect !

****1/2

Heerlijk album dit.
Dit is mijn 2de kennismaking met BDB , waar de 1ste al zeer positief was overtreft deze een beetje mijn verwachting.
Van het album "born in the U.K" vondt ik juist het 2de gedeelte erg sterk , op deze cd is de kwaliteit een stuk constanter.
Ook vindt ik trouwens dat deze twee albums niet met elkaar te vergelijken zijn , echt een heel andere sound. Muzikaal zit het ook wat beter in elkaar.
"Stone on the water" , "Everybody's stalking" en "cause a rockslide" bevallen me op het moment erg goed.
Bij de laatstgenoemde moet ik een beetje aan Arcade Fire denken , dat doet vooral dat opzwepende ritme denk ik.
Overigens kon ik dit album niet meteen op waarde schatten daar had ie toch echt wat meer luisterbeurten voor nodig.
Al met al goed voor 4 sterren. (voor nu althans)

Ik (eigenlijk het meest vertrouwd met electronische muziek) had even de behoefte aan iets anders. Buiten 'Disillusion' om, een van m'n favoriete niet-electronische tracks, had ik nog nooit iets gehoord van de cd waar dat nummer vandaan komt. Ik heb me er nu eens aan gewaagd.

'Everybody's stalking' en 'Once around the block' vielen na een paar keer luisteren al op hun plaats. Erg goede nummers. Voor de rest vermoed ik dat er nog wel wat groeiertjes tussen zitten. Ik krijg best een fijn gevoel van het geheel. Het klinkt leuk en intelligent (zonder dat het te pretentieus wordt) tegelijkertijd.

1 ding mist er echter op dit album. Het lekker doorgesnoven klinkende stukje dat aan het einde van de single-versie van Disillusion zit.

Stone on the Water. .

Vooruit dan maar, ik zal mijn mening toedichten over het waarom dat ik dit een vijfsterren-plaat vind.


Het was tijdens de millenniumwisseling en critici declareerden voor de zoveelste maal de dood van popmuziek, waarschijnlijk vanuit een fin de siècle onderbuikgevoel, maar ze zijn wel vaker geneigd om ons wijs te maken dat het een en ander weer aan het stuiptrekken is, of dat het slecht weer gaat worden terwijl de zon schijnt.
Het was 2000 en ik zat nog niet aan de digitale pindakaas, helaas moest ik me beroepen op de vakkundige (ahum) kennis van popcritici in hun hippe modebladen als Oor en consoorten.

Nu kunnen we goed met elkaar overweg, ondanks de haat-liefde verhouding die zich in de loop der jaren heeft opgebouwd, soms zou ik in een guitige bui meteen piëdestals voor hen metselen, een andere keer sta ik al klaar om deskundige nekschoten uit te voeren maar als het om deze plaat gaat zijn we weer dikke vrienden.
Ja, er was weer crisis, en ja er was weer bloedarmoede, Im Westen nichts Neues under der Sonne…
Tot de brave heren deze potsdragende troubadour naar voren schoven (lees : hypen, maar dat zou ik enkel schrijven wanneer mijn mening haaks tegenover die van hen stond.)

Iemand die met zijn gevoosde klankentapijten de middelmatici in popmuziekland ging pareren met een eigenzinnig lapjesdeken waarop hij schone muziekjes in elkaar had geweven met een naald die altijd even scherp staat maar soms al eens averechts durft te prikken of wat steken durft over te slaan om hybride breiwerkjes te boetseren, maar hé, dat was de charme van deze plaat dan ook.
De gebruikelijke thema’s hebben allemaal hun zitje gekregen in dit eenmanstheater, wat zouden we immers doen zonder de smarten en de geneugten van popartiesten om weer de schaamteloze voyeur te kunnen uithangen? Popmuziek is immers uitgevonden door vrouwen die midden in de nacht met koffers en huisraad vertrokken en de gedupeerde achter lieten zonder afscheidsbriefje, al is de oorsprong van popmuziek onderwerp tot exegese.

Maar dat beeld heb ik dus voor de schone ogen : Iemand die alleen wakker wordt, cello’s kondigen tegelikjertijd de komst van de ochtendzon aan en het vertrek van die weerbarstige trut (niet dat ik trut als equivalent van vrouw wil gebruiken, eerder een degradatie in dit geval)
Er rest enkel nog een raam om door te kijken en een beslissing te nemen. (springen of de wereld intrekken, m.a.w. de juiste manier van vluchten bepalen)

Badly drawn boy is geen muts en kiest dan ook om de wereld in te trekken, dit resulteert in een lange rit langs oude monumenten waarbij het rifje van everybody’s stalking als brandstof voor motor en gemoedstoestand dient.
Maar hier begint de reis past, weerbarstig als het wegennetwerk voor zelfverklaarde verliezers is slingert het naar alle mogelijke windrichtingen , zo speelt een elegie (Bewilder) van de eigen ondergang een intro voor een drieluik (Fall in a River, camping..,Stone..) dat veel weg heeft van een eenzame tocht door de bossen, een zoektocht naar het introverte, naar de innerlijke dichtbegroeiing van de ziel om de houtblokjes ervan te sprokkelen. Kamperen als metafoor voor het vinden van je eigen essentie, Feng Shui aanhangers zouden het niet beter kunnen uitvinden.

Vanaf Another Pearl krijgt de plaat weer een stel nieuwe kloten, het introverte ruimt plaats voor het extraverte waarbij de stemmingen in de volgende nummers weerbarstiger dan ooit zullen worden, de muziek ‘flipperkast’ zich een weg door de plaat, van dodelijk dansbare jazz(once around the Block) tot romantisch melancholische dagdromerij (magic in the air) , tot claustrofobische rock die overgaat in apathisch aandoende spookhuismuziek (Cause A Rockslide)

Badly Drawn Boy pist tegen de wind in, maar krijgt er gelukkig geen spleetogen van zoals het oude spreekwoord luidt, enkel illusies worden weggespoeld met onverwachte regenbuien maar de moraal is dat het sterke hart zal triomferen. Een spier die zelden gespaard wordt dient dan ook immer hard te zijn.

Disillusion is disco die zijn best doet om niet vrolijk over te komen, want vrolijkheid zou misschien passen in Disneyfilms, maar niet op deze plaat. ‘I didn’t mean to fall in love’ Zo krijgt deze disco zonder glitters zijn bestaansrecht, of had u hem liever met plateauzolen over de neongekleurde vloeren zien schuiven, nee toch?

Soms lijkt het wel of hij plezier schept uit dit tragedie, say it again zet de traditie verder met een vals luchtig melodietje dat me meteen sarcasme! doet roepen, uitgelaten blazers ondersteunen mijn vermoeden gelukkig, iemand vals betichten is immers niet netjes.
De plaat wordt beëindigd met zingende vogeltjes en B.D.B. die please don’t leave me wanting more’ tegen een klaagmuur prevelt. Natuurlijk moet de plot van deze reis in mineur eindigen, anders zouden we het ons er al te makkelijk van afbrengen. Wat achterblijft is zowel hoop als wanhoop, de compromis die het leven in stand houdt.

Ja, de critici hadden het nog eens bij het rechte eind, maar dat is natuurlijk zo subjectief als dat het groot is, anderen zullen klaar staan om hen nekschoten toe te dienen, ik bied hen dan ook verschuiling achter mijn piedestal aan, al was het maar voor deze plaat. Zo eerlijk ben ik dan ook wel in mijn oordeel, net als de plaat, die eerlijk is in zijn zelfrelativering en miserie, maar hé, compromissen weet u nog?

Toch nog wat vaker geprobeerd en moet er toch aardig op terugkomen. Als geheel zit het namelijk erg sterk in elkaar. Het is voor mij dus een groeiertje.

Ik denk dat ik deze cd ook maar eens in mijn top 10 moet gaan zetten. Dit is niet een zo'n klein beetje mooi, dit is fantastisch. Het sfeertje op deze cd is even ongrijpbaar als Badly drawn boy zelf is. Het blijft uiteindelijk een beetje een vagerik die heerlijke popnummer componeert.

Het eerste woord dat mij te binnen schieten als ik aan deze cd moet denken is ongereptheid. Hierop hoor je geen voorgeprogrammeerde ritmes, geen standaard melodietjes, maar alles lijkt zo natuurlijk in elkaar te passen alsof dit ook wel de enige denkbare compositie mogelijk was; het glijdt werkelijk uit je speakers.

Ik krijg ook een onbestemde levenslust als ik goed naar deze cd luister. Deze cd is misschien wel een vertaling van het leven in een stad op muziek. De dynamiek (het bruisen, bewegen en leven in de straten), de rustpunten (even om dat hoekje kijken, even dat stille steegje inlopen) en de euforie (we leven en we doen het goed). Ik krijg in ieder geval enorm goede zin van dit album.

Muzikaal is het misschien niet altijd even 'hoogstaand', zo je daarover kunt spreken. Maar de nummers zitten wel verdomd lekker in elkaar ,wat voor mij een bepaalde verslavingsgraad met zich mee brengt. Ik kan deze plaat opzetten wanneer ik opsta, wanneer ik een stuk ga lopen of 's avonds, wanneer de wereld weer wat tot rust komt.

Nu ik hier zo aan het uitwijden ben over deze plaat, krijg ik weer het verlangen hem meteen weer opnieuw op te zetten, waar ik maar eens gehoor aan ga geven. Want er zijn weinig platen die mij een zodanig gevoel geven van totale vrijheid, als dit topstuk.

/edit: Dan vergeet ik bijna nog om te melden dat ik vind dat de recensie van stevie een prima gedetailleerd beeld geeft van de genialiteit van de nummers op zichzelf

Goed omschreven.

Wat betreft m'n vorige post: Ik heb hem een aantal weken terug daadwerkelijk gekocht. Naast 4 duidelijke uitschieters (1, 2, 9 en vooral 16) is het - inderdaad - gewoon een prettig wegglijdend geheel wat inderdaad groeit als je het vaker hoort.

En dat éne stukje blijkt wel gewoon op de cd aanwezig. Gelukkig.

"Een wat meer gepolijste versie van de vroege Beck" is wat ik als eerste dacht toen ik dit hoorde, en die associatie heb ik nog steeds. Driekwart van de plaat zo'n zelfde rommelige kampvuursfeerstje, maar de paar (met behulp van The Doves) mooi afgewerkte nummers die verdeeld over de plaat staan weet het album toch iets extra's te geven.

Op de 1 of andere manier word ik altijd een beetje depri van dit album, er zitten iets teveel bizarre tegenstructuren in of zo.
En van die rare theatrale dingen als Camping Next to Water. wtf, wie verzint zo'n liedje.

Bij deze cd heb ik elke keer het idee naar een mini popmusical te luisteren. Onverwachte wendingen in de melodieën. Instrumentaal perfect! En de plaat blijft van de eerste noot tot de laatste noot spannend. Ik vind hem in ieder geval de beste, al is het de eerste. Voor niet kenners is dit de ultieme kennismaking met Badly Drawn Boy en het gaat je gegarandeerd naar meer smaken

niet slecht maar toch vind ik nog steeds zijn voorganger BABY BIRD (waar hij de template van heeft gebruikt) veel veel beter

Deze is hier net van de week op de mat geploft, dus ik ben benieuwd. De eerste kennismaking viel alvast niet mee, maar ik ben gek op groeibriljantjes en geef niet zo snel op........

Ik kwam voor het eerst met Badly Drawn Boy in aanraking toen ik hem live in Paradiso zag optreden. Zo stoned dat hij niet meer recht uit zijn bloeddoorlopen ogen kon kijken, hij vergat dikwijls zijn tekst en midden in een nummer was hij opeens ook nog tien minuten midden in een nummer van het podium verdwenen, zijn begeleidingsband vertwijfeld achter latend.
Ik had dus geen hoge pet op van deze meneer. Enige tijd later kreeg ik echter Hour Of Bewilderbeast te horen en toen begreep ik waarom dit optreden in een mum van tijd was uitverkocht.
Een warme sound, stampvol verschillende instrumenten (die overigens allemaal door Badly Drawn Boy zelf worden gespeeld) maakten dit album tot een waar avontuur, vanaf het begin tot het eind.
Het is ook typisch zo’n album (denk aan Boards Of Canada of Mezzanine van Massive Attack) wat zijn geheimen maar mondjesmaat prijsgeeft. De reis heb ik echter met veel plezier afgelegd en het blijft een dijk van een album.

Zou ik deze cd in de winkel tegen zijn gekomen, dan zou ik niet door hebben gehad dat ik zo een goede cd in handen had.

Zowel de artiestnaam, als de titel van het album, als de cover vind ik persoonlijk lelijk en een verkeerde indruk geven.

Verder goed album!

Goed dat je Badly Drawn Boy weer even onder mijn aandacht hebt gebracht. Ik ga deze en de andere die ik ook heb weer herbeluisteren, want da's alweer een hele tijd geleden en ik heb deze natuurlijk geen 5 sterren voor niks gegeven. So, thanx voor de tip, Manuel.

Heerlijk in het gehoorliggende CD waar na 2 luisterbeurten nog meer potentie in zit.

Zo zeg, wat wordt 'Pissing in the Wind' vals gezongen! Verder wel een aardig album, maar ook niet meer dan dat. Ik zal het denk ik snel vergeten. Het voegt niet veel toe aan de enorme hoeveelheid indie-muziek die er is.

3*

Vindt het toch wel wat tegenvallen een mix van alles en nog wat maar kan er niet echt veel mee, ook zijn stem klinkt wat kleurloos. Daarnaast is de tijdsduur een hekel punt, als het al wat moeite kost om de aandacht erbij te houden.

Net als bij "Born in the UK" en "Have You Fed the Fish?" van Badly Drawn Boy kom ik ook bij "The Hour of the Bewilderbeast" tot dezelfde conclusie: dit album bevat zoveel verschillende stijlen, richtingen en invloeden dat ik de coherentie en consistentie niet kan ontdekken. Daarnaast vind ik de stem te vlak. Ook de kleine korte intermezzo's tussen sommige nummers gaan me eerder tegenstaan dan dat het iets toevoegt. Af en toe hoor ik een prima liedje voorbijkomen, maar over het geheel moet ik toch concluderen dat Bad Drawn Boy gewoon niet in mijn straatje past.

Past wel in mijn straatje na eerste luisterbeurt. Nu alleen nog even de juiste parkeerplek vinden.