Boston - Corporate America (2002)
mijn stem
48 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Artemis
-
I Had a Good Time (4:16)
-
Stare Out Your Window (3:20)
-
Corporate America (4:37)
-
With You (3:28)
-
Someone (4:10)
-
Turn It Off (4:38)
-
Cryin' (5:20)
-
Didnt Mean to Fall in Love (5:14)
-
You Gave Up on Love (4:23)
-
Livin' for You (5:08)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 12 mei 2007, 20:09 uur
De albums worden met de jaren een stuk minder. Dit is naar mijn mening hun slechtste album. In 2010 komt misschien weer een nieuw album want dan zijn de 8 jaar weer om. Ik hoop dat Tom dan een betere sound kan produceren. Want het succes van 'Boston' en 'Don't Look Back' hebben ze nooit meer kunnen evenaren.
0
geplaatst: 16 juli 2007, 09:49 uur
Ronduit een zeer middelmatig album van Boston. Erg commercieel, en inspiratieloze AOR, en heel erg op de amerikaanse markt gericht.
0
geplaatst: 8 november 2008, 22:11 uur
Het zal mij benieuwen of Boston überhaupt nog een plaat zal uitbrengen sinds leadzanger Brad Delp het tijdelijke met het eeuwige heeft verwisseld. Maar onmogelijk is natuurlijk niets en Scholz staat bekend om zijn overdreven perfectionisme voordat hij iets vrijgeeft. Dit album valt idd tegen. Vlak geproduceerde kabbel-AOR waarin muzikale hoogstandjes ver te zoeken zijn en tevens de vrouwelijke bassiste zowaar nog een nummer zingt. Dan was Walk On (overigens zonder Delp) toch beslist een klasse beter.
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 10 november 2008, 09:58 uur
Over twee jaar is deze plaat acht jaar oud en zal er wel weer een nieuwe Boston verschijnen, in welke vorm dan ook.
0
geplaatst: 10 november 2008, 10:15 uur
Momenteel heeft men er in het thuisland een behoorlijke zomertoer opzitten dus ik denk dat je best eens gelijk zou kunnen hebben. En zoals bekend deed het Delploze ''Walk On'' album het beslist niet slecht. Hopelijk gaat men weer wat meer vuurwerk produceren want deze laatste plaat smaakt werkelijk naar niks.
0
geplaatst: 18 februari 2012, 20:48 uur
In mijn ogen toch wel de minste Boston plaat. Het kabbelt voort zonder echte uitschieters. Is ook tevens hun laatste album. Jammer hun eerste platen waren toch wel geweldig!
0
Ozric Spacefolk
geplaatst: 10 juli 2012, 11:00 uur
Dit is wel een heel erg slechte plaat.
Het lijkt wel demomateriaal.
Wat zijn dat voor infantiele drumpartijen?
En die zang? Lijkt wel een boyband.
Hoe is dit mogelijk?
Het lijkt wel demomateriaal.
Wat zijn dat voor infantiele drumpartijen?
En die zang? Lijkt wel een boyband.
Hoe is dit mogelijk?
0
geplaatst: 20 september 2012, 11:46 uur
Dit zijn wel hele lage waarderingen hier. Lekker plaatje met de typische Boston sound en de laatste 2 dagen veel gedraaid hier. Niets mis mee wat mij betreft. Enige minpuntje is inderdaad dat er gebruik wordt gemaakt van een drummachine, dat had net iets beter gekund.
0
geplaatst: 20 september 2012, 11:51 uur
Het zal de Boston wel niet zijn zoals de meesten het graag willen horen en ik eigenlijk ook. Maar ik zal em na jaren weer eens onder het stof vandaan trekken, wie weet wordt het nog wat...
0
geplaatst: 5 januari 2013, 23:17 uur
Ik had kunnen weten. Na de nodige commentaren hierboven over deze Boston gedacht van:
Het valt misschien nog wel mee. Nee dus........Vreselijke cd.
Het valt misschien nog wel mee. Nee dus........Vreselijke cd.
0
geplaatst: 30 januari 2016, 16:15 uur
Ik vind het eigenlijk helemaal geen slecht album. Nummers als Turn It Off, Cryin' en het titelnummer Corporate America klinken naar mijn mening prima. Ook het openingsnummer mag er zijn.
0
geplaatst: 16 augustus 2016, 23:22 uur
De eerste vier Boston CD"s zijn van hoog niveau maar dit is gewoon een zouteloze drollen CD .dit is compleet waardeloos
0
geplaatst: 16 mei 2018, 22:42 uur
Ik vind dit echt een top album van Boston!
Alle Boston albums zijn TOP by the way.
Corporate America staat niet op de streaming diensten wat ik niet begrijp.
Heb het zelf maar ge-upload naar Google Play Music, dan heb ik het toch overal onder de knop.
Keep on rocking!
Alle Boston albums zijn TOP by the way.
Corporate America staat niet op de streaming diensten wat ik niet begrijp.
Heb het zelf maar ge-upload naar Google Play Music, dan heb ik het toch overal onder de knop.
Keep on rocking!
0
geplaatst: 29 december 2019, 16:08 uur
Dat dit album niet op bv. Spotify te vinden is, heeft naar verluidt te maken met o.a. de lyrics van de titeltrack, die, zoals de titel al aangeeft, de bedrijfsmachine genaamd Amerika aanklagen. Nu vind ik deze niet zo erg expliciet, als dat de reden is, zouden hele discografieën van Spotify gehaald moeten worden.
Dit is het laatste album met Brad Delp, die na Walk On spoedig terugkeerde. In 2007 zou hij helaas zelfmoord plegen. Naast Delp horen we nog een aantal andere vocalisten, waarvan geen enkele me echt weet te overtuigen. Het moet dus vooral van Delp en Scholz zelf komen.
En dan lijkt de fut er toch wat uit. Boston is een band die zichzelf veelal herhaalt, en dat hoeft niet per se slecht te zijn, maar deze plaat heeft het gewoon niet in mijn optiek. Fletse rockers worden afgewisseld met melige ballads. Lyricaal mag het dan heel af en toe behoorlijk pittig zijn, dat weegt niet op tegen de ondermaatse muzikale omkadering.
2 sterren
Dit is het laatste album met Brad Delp, die na Walk On spoedig terugkeerde. In 2007 zou hij helaas zelfmoord plegen. Naast Delp horen we nog een aantal andere vocalisten, waarvan geen enkele me echt weet te overtuigen. Het moet dus vooral van Delp en Scholz zelf komen.
En dan lijkt de fut er toch wat uit. Boston is een band die zichzelf veelal herhaalt, en dat hoeft niet per se slecht te zijn, maar deze plaat heeft het gewoon niet in mijn optiek. Fletse rockers worden afgewisseld met melige ballads. Lyricaal mag het dan heel af en toe behoorlijk pittig zijn, dat weegt niet op tegen de ondermaatse muzikale omkadering.
2 sterren
0
AOR_Lover
geplaatst: 14 februari 2020, 14:25 uur
Rinus schreef:
Ronduit een zeer middelmatig album van Boston. Erg commercieel, en inspiratieloze AOR, en heel erg op de amerikaanse markt gericht.
Ronduit een zeer middelmatig album van Boston. Erg commercieel, en inspiratieloze AOR, en heel erg op de amerikaanse markt gericht.
Op de Amerikaanse markt is je euro een dollar waard. Kom er graag rondneuzen hoor.
2
geplaatst: 20 april 2020, 14:00 uur
Ook al moet ik toegeven dat dit album geen hoog Boston gehalte heeft, is hij voor mij toch geslaagd.
Desondanks: een veel te hoog boyband gehalte op sommige momenten, en de productie is niet veel soeps. Ik hoop dat als Scholz nog een album maakt, dat hij iemand voor de productie aanneemt. En nog veel belangrijker: iemand die alles drumt.
Corporate America is de grote redding van dit album. Wat een nummer! Wat een boodschap! Ik krijg er steeds kippenvel van.
Samen met Didn't Mean to Fall in Love mijn favorieten. Niet dat Didn't Mean... zo'n speciale boodschap heeft, maar het klinkt gewoon ongelofelijk lekker als popnummer.
Onlangs deze ook op cd gevonden, na een lange zoektocht. Blij dat m'n cd collectie volledig is nu!
Desondanks: een veel te hoog boyband gehalte op sommige momenten, en de productie is niet veel soeps. Ik hoop dat als Scholz nog een album maakt, dat hij iemand voor de productie aanneemt. En nog veel belangrijker: iemand die alles drumt.
Corporate America is de grote redding van dit album. Wat een nummer! Wat een boodschap! Ik krijg er steeds kippenvel van.
Samen met Didn't Mean to Fall in Love mijn favorieten. Niet dat Didn't Mean... zo'n speciale boodschap heeft, maar het klinkt gewoon ongelofelijk lekker als popnummer.
Onlangs deze ook op cd gevonden, na een lange zoektocht. Blij dat m'n cd collectie volledig is nu!
0
Leonidas5
geplaatst: 27 mei 2022, 23:32 uur
Mee eens. Corporate America is een wereldnummer met een zalige riff en een versnelling in de chorus zoals alleen Scholz dat kan op deze planeet. Hemels! Daarom toch 3 sterren!
2
geplaatst: 15 februari 2024, 15:09 uur
Dit is het enige Boston album dat ik mis op cd.
Ik had het album wel al een keer eerder bij een streamingdienst beluisterd, maar daarna verder niet veel aandacht gegeven…. Tot vandaag en dan maar drie keer achter elkaar op de ear pods.
En ik moet zeggen het viel mij niet tegen, nadat ik al de reacties hierboven tot mij had genomen, was de nieuwsgierigheid goed gewekt. Dus vanmiddag op het atelier dit album wederom een kans gegeven.
Boston ken ik natuurlijk al vanaf hun prille begin in 1976 toen More Then A Feeling echt wekenlang door mijn hoofd speelde, nog steeds een van mijn favoriete rock nummers of all time, Ook het tweede album Don't Look Back kon ik zeer waarderen en kreeg uren airplay in huize Roxy6..
De albums die volgden vond ik wat schraal afsteken bij de eerste twee, maar desalniettemin zeer genietbaar.
Boston voor mij was vanaf dag 1 toch vooral het compositorisch talent van Tom Scholz in combinatie met de onovertroffen stem van Brad Delp, die ik op gelijke hoogte vind staan als Ian Gillan en Robert Plant in hun hoogtij dagen, dat wilde ik vast even kwijt..... Brad, die helaas al lang niet meer onder ons is, is hier op vijf van de tien nummers te horen. (Snif).
Dan nu dit moeilijk te vinden album, het is natuurlijk op en top Amerikaans, laat dat duidelijk zijn. Maar ik ben toch wel enthousiast geworden zeker nu het voor de derde keer mijn oren binnen dendert...
Ik moest echt wennen aan de andere stemmen en mis Brad Delp in iedere song die door een ander wordt gezongen. (Een van de redenen dat ik Queen in het post-Mercury tijdperk niet meer met andere zangers kan-wil horen). En ik vind het drumwerk hier ook duidelijk minder dan op eerdere albums.
De opener I Had a Good Time is Boston Old School, met lekkere gitaar riffs en een geweldig zingende Brad Delp, niets op aan te merken dit nummer, een dikke 10.
Stare Out Your Window track twee begint akoestisch, waarna al snel de elektrische gitaren het overnemen, het nummer wordt gezongen dor Fran Cosmo, een mij onbekende zanger. fraaie koorzang in het refrein (Scholz kan het nog steeds goede songs schrijven) een goede voldoende.
De titeltrack Corporate America is echt van grote klasse, die opent rete-geraffineerd, met een gedreven ritme en wordt gezongen door Delp en Cosmo. Hier ook het typische Boston gitaargeweld in het refrein. Dit nummer alleen is de aanschaf al waard van dit vet ondergewaardeerde album. Wat een song mensen! een triple 10!
Een nummer wat voor mij direct na More Then A Feeling als second best komt.
Alles klopt hier naar mijn idee en wat een enorme gitaar wall tegen het einde....
With You gezongen door een dame Kimberley Dahme, voor het eerst in mijn Boston geschiedenis dat ik een Scholz compositie zo vertolkt hoor worden, zeker niet slecht, Dahme beschikt over een prachtige stem die ze ook goed gebruikt, enkel de sound en sfeer verwacht ik hier niet maar eerder op een Shania Twain album, echter ook hiervoor een goede voldoende.
Someone Hier neemt Brad Delp het stokje -gelukkig want we luisteren hier tenslotte naar Boston- weer over. Het is weer Boston Grand Cru, mooie song, uptempo met rustige ballad momenten erin. Fraai refrein en wederom schitterende gitaarpartijen, een groeisong. dikke 9.
Turn It Off Wordt gezongen door Fran Cosmo, rustig begin tot de gitaren alle ruimte weer in nemen, hier hoor je goed wat een andere stem doet in een typische Boston nummer, zeker niet slecht maar ook zeker wennen.... Hij heeft absoluut een goede stem, maar niet zo onderscheidend als Delp, een 7-en half. ook door de lekkere bass....
Cryin' wordt ook door Cosmo gezongen, mooi vol nummer en qua sfeer heel anders dan het voorgaande nummer. Ik vind de productie hier echter wat vlak, maar met de compositie an sich is niet veel mis. Veel akoestische gitaarwerk aangevuld met de elektrische broers...
Didnt Mean to Fall in Love Het nummer begint met het geluid van een overgaande telefoon, gevolgd door een schitterend intro waarover Delp zingt en zo al zijn onmiskenbare signatuur afgeeft. Een onvervalste Boston Classic met ook Spaanse gitaar stukken erin verweven en ook hier weer het onvergetelijk mooie gitaargeluid waar de band patent op heeft. Fraai koorwerk en een melodielijn waar menige groep een moord voor zou doen, ook hier een dikke 10.
You Gave Up on Love vier lead vocals: Tom Scholz, Dahme, Beth Cohen, Charlie Farren op dit nummer maar helaas Niet Brad Delp, Begint lekker zwaar met een bass, waarna gas terug genomen wordt...en de zang wordt ingezet, om al snel in een onvervalst Boston refrein los te barsten, heren aangevuld met wederom een zangeres Beth Cohen, ook hier hoor ik in de compositie echt Boston old school, daarom een 9.
Livin' for You sluit dit album af, een live track gezongen door Delp en Cosmo, dat we natuurlijk kennen van het album Walk On. Erg lekker!!! En een fraaie afsluiter.
Het moge duidelijk zijn dat ik -als ijsbeer op een schot- mij niet verhoud tot het merendeel van de recensie schrijvers hier. Want ik vind het wel degelijk al met al een fijn album, wat ik nog zeker vaak zal draaien.
Ik had het album wel al een keer eerder bij een streamingdienst beluisterd, maar daarna verder niet veel aandacht gegeven…. Tot vandaag en dan maar drie keer achter elkaar op de ear pods.
En ik moet zeggen het viel mij niet tegen, nadat ik al de reacties hierboven tot mij had genomen, was de nieuwsgierigheid goed gewekt. Dus vanmiddag op het atelier dit album wederom een kans gegeven.
Boston ken ik natuurlijk al vanaf hun prille begin in 1976 toen More Then A Feeling echt wekenlang door mijn hoofd speelde, nog steeds een van mijn favoriete rock nummers of all time, Ook het tweede album Don't Look Back kon ik zeer waarderen en kreeg uren airplay in huize Roxy6..
De albums die volgden vond ik wat schraal afsteken bij de eerste twee, maar desalniettemin zeer genietbaar.
Boston voor mij was vanaf dag 1 toch vooral het compositorisch talent van Tom Scholz in combinatie met de onovertroffen stem van Brad Delp, die ik op gelijke hoogte vind staan als Ian Gillan en Robert Plant in hun hoogtij dagen, dat wilde ik vast even kwijt..... Brad, die helaas al lang niet meer onder ons is, is hier op vijf van de tien nummers te horen. (Snif).
Dan nu dit moeilijk te vinden album, het is natuurlijk op en top Amerikaans, laat dat duidelijk zijn. Maar ik ben toch wel enthousiast geworden zeker nu het voor de derde keer mijn oren binnen dendert...
Ik moest echt wennen aan de andere stemmen en mis Brad Delp in iedere song die door een ander wordt gezongen. (Een van de redenen dat ik Queen in het post-Mercury tijdperk niet meer met andere zangers kan-wil horen). En ik vind het drumwerk hier ook duidelijk minder dan op eerdere albums.
De opener I Had a Good Time is Boston Old School, met lekkere gitaar riffs en een geweldig zingende Brad Delp, niets op aan te merken dit nummer, een dikke 10.
Stare Out Your Window track twee begint akoestisch, waarna al snel de elektrische gitaren het overnemen, het nummer wordt gezongen dor Fran Cosmo, een mij onbekende zanger. fraaie koorzang in het refrein (Scholz kan het nog steeds goede songs schrijven) een goede voldoende.
De titeltrack Corporate America is echt van grote klasse, die opent rete-geraffineerd, met een gedreven ritme en wordt gezongen door Delp en Cosmo. Hier ook het typische Boston gitaargeweld in het refrein. Dit nummer alleen is de aanschaf al waard van dit vet ondergewaardeerde album. Wat een song mensen! een triple 10!
Een nummer wat voor mij direct na More Then A Feeling als second best komt.
Alles klopt hier naar mijn idee en wat een enorme gitaar wall tegen het einde....
With You gezongen door een dame Kimberley Dahme, voor het eerst in mijn Boston geschiedenis dat ik een Scholz compositie zo vertolkt hoor worden, zeker niet slecht, Dahme beschikt over een prachtige stem die ze ook goed gebruikt, enkel de sound en sfeer verwacht ik hier niet maar eerder op een Shania Twain album, echter ook hiervoor een goede voldoende.
Someone Hier neemt Brad Delp het stokje -gelukkig want we luisteren hier tenslotte naar Boston- weer over. Het is weer Boston Grand Cru, mooie song, uptempo met rustige ballad momenten erin. Fraai refrein en wederom schitterende gitaarpartijen, een groeisong. dikke 9.
Turn It Off Wordt gezongen door Fran Cosmo, rustig begin tot de gitaren alle ruimte weer in nemen, hier hoor je goed wat een andere stem doet in een typische Boston nummer, zeker niet slecht maar ook zeker wennen.... Hij heeft absoluut een goede stem, maar niet zo onderscheidend als Delp, een 7-en half. ook door de lekkere bass....
Cryin' wordt ook door Cosmo gezongen, mooi vol nummer en qua sfeer heel anders dan het voorgaande nummer. Ik vind de productie hier echter wat vlak, maar met de compositie an sich is niet veel mis. Veel akoestische gitaarwerk aangevuld met de elektrische broers...
Didnt Mean to Fall in Love Het nummer begint met het geluid van een overgaande telefoon, gevolgd door een schitterend intro waarover Delp zingt en zo al zijn onmiskenbare signatuur afgeeft. Een onvervalste Boston Classic met ook Spaanse gitaar stukken erin verweven en ook hier weer het onvergetelijk mooie gitaargeluid waar de band patent op heeft. Fraai koorwerk en een melodielijn waar menige groep een moord voor zou doen, ook hier een dikke 10.
You Gave Up on Love vier lead vocals: Tom Scholz, Dahme, Beth Cohen, Charlie Farren op dit nummer maar helaas Niet Brad Delp, Begint lekker zwaar met een bass, waarna gas terug genomen wordt...en de zang wordt ingezet, om al snel in een onvervalst Boston refrein los te barsten, heren aangevuld met wederom een zangeres Beth Cohen, ook hier hoor ik in de compositie echt Boston old school, daarom een 9.
Livin' for You sluit dit album af, een live track gezongen door Delp en Cosmo, dat we natuurlijk kennen van het album Walk On. Erg lekker!!! En een fraaie afsluiter.
Het moge duidelijk zijn dat ik -als ijsbeer op een schot- mij niet verhoud tot het merendeel van de recensie schrijvers hier. Want ik vind het wel degelijk al met al een fijn album, wat ik nog zeker vaak zal draaien.
1
geplaatst: 16 februari 2024, 09:45 uur
Er werd mij vriendelijk attent gemaakt op het feit dat Fran Cosmo de meeste lead vocals op Walk On heeft ingezongen. (dank Niels!) Nu gebied de eerlijkheid mij te zeggen dat ik dit album het minst gedraaid heb van Boston. dat ga ik de komende tijd inhalen....
2
geplaatst: 10 januari 2025, 18:29 uur
Die track is echt waanzinnig ja!
Ik ben al lang op zoek naar dit album op cd….
Ik ben al lang op zoek naar dit album op cd….
2
geplaatst: 24 augustus 2025, 10:00 uur
Lees de reactie van Rudi S bij Greatest Hits of #7 :AOR (Arena Rock)
Vandaag 09:09!!!!
2
geplaatst: 24 augustus 2025, 19:38 uur
Dank je Von Helsing, super!
Heb deze gelijk aangeschaft, na heel erg lang zoeken.
Pittig bedrag voor een cd, maar nu is mijn Boston collectie compleet. blij mee!
Heb deze gelijk aangeschaft, na heel erg lang zoeken.
Pittig bedrag voor een cd, maar nu is mijn Boston collectie compleet. blij mee!
0
geplaatst: 24 augustus 2025, 19:56 uur
Nog even een algemene vraag:
Waarom staat deze Boston - 1976 Live In Cleveland (CD), niet hier op de Musicmeter?
deze zag ik toevallig bij BC staan.
Waarom staat deze Boston - 1976 Live In Cleveland (CD), niet hier op de Musicmeter?
deze zag ik toevallig bij BC staan.
1
geplaatst: 24 augustus 2025, 20:58 uur
Roxy6 schreef:
Nog even een algemene vraag:
Waarom staat deze Boston - 1976 Live In Cleveland (CD), niet hier op de Musicmeter?
Nog even een algemene vraag:
Waarom staat deze Boston - 1976 Live In Cleveland (CD), niet hier op de Musicmeter?
Ik kan verkeerd zijn maar volgens mij omdat het een soort veredelde bootleg is.
Uitgegeven door meer dan 10 uitgevers, artwork dat telkens in 10min gemaakt lijkt te zijn, vaak niet eens met het officiële logo... Allemaal tekenen aan de wand voor mij.
1
geplaatst: 24 augustus 2025, 23:11 uur
Roxy6 schreef:
Dit is het enige Boston album dat ik mis op cd.
Ik had het album wel al een keer eerder bij een streamingdienst beluisterd, maar daarna verder niet veel aandacht gegeven…. Tot vandaag en dan maar drie keer achter elkaar op de ear pods.
En ik moet zeggen het viel mij niet tegen, nadat ik al de reacties hierboven tot mij had genomen, was de nieuwsgierigheid goed gewekt. Dus vanmiddag op het atelier dit album wederom een kans gegeven.
Boston ken ik natuurlijk al vanaf hun prille begin in 1976 toen More Then A Feeling echt wekenlang door mijn hoofd speelde, nog steeds een van mijn favoriete rock nummers of all time, Ook het tweede album Don't Look Back kon ik zeer waarderen en kreeg uren airplay in huize Roxy6..
De albums die volgden vond ik wat schraal afsteken bij de eerste twee, maar desalniettemin zeer genietbaar.
Boston voor mij was vanaf dag 1 toch vooral het compositorisch talent van Tom Scholz in combinatie met de onovertroffen stem van Brad Delp, die ik op gelijke hoogte vind staan als Ian Gillan en Robert Plant in hun hoogtij dagen, dat wilde ik vast even kwijt..... Brad, die helaas al lang niet meer onder ons is, is hier op vijf van de tien nummers te horen. (Snif).
Dan nu dit moeilijk te vinden album, het is natuurlijk op en top Amerikaans, laat dat duidelijk zijn. Maar ik ben toch wel enthousiast geworden zeker nu het voor de derde keer mijn oren binnen dendert...
Ik moest echt wennen aan de andere stemmen en mis Brad Delp in iedere song die door een ander wordt gezongen. (Een van de redenen dat ik Queen in het post-Mercury tijdperk niet meer met andere zangers kan-wil horen). En ik vind het drumwerk hier ook duidelijk minder dan op eerdere albums.
De opener I Had a Good Time is Boston Old School, met lekkere gitaar riffs en een geweldig zingende Brad Delp, niets op aan te merken dit nummer, een dikke 10.
Stare Out Your Window track twee begint akoestisch, waarna al snel de elektrische gitaren het overnemen, het nummer wordt gezongen dor Fran Cosmo, een mij onbekende zanger. fraaie koorzang in het refrein (Scholz kan het nog steeds goede songs schrijven) een goede voldoende.
De titeltrack Corporate America is echt van grote klasse, die opent rete-geraffineerd, met een gedreven ritme en wordt gezongen door Delp en Cosmo. Hier ook het typische Boston gitaargeweld in het refrein. Dit nummer alleen is de aanschaf al waard van dit vet ondergewaardeerde album. Wat een song mensen! een triple 10!
Een nummer wat voor mij direct na More Then A Feeling als second best komt.
Alles klopt hier naar mijn idee en wat een enorme gitaar wall tegen het einde....
With You gezongen door een dame Kimberley Dahme, voor het eerst in mijn Boston geschiedenis dat ik een Scholz compositie zo vertolkt hoor worden, zeker niet slecht, Dahme beschikt over een prachtige stem die ze ook goed gebruikt, enkel de sound en sfeer verwacht ik hier niet maar eerder op een Shania Twain album, echter ook hiervoor een goede voldoende.
Someone Hier neemt Brad Delp het stokje -gelukkig want we luisteren hier tenslotte naar Boston- weer over. Het is weer Boston Grand Cru, mooie song, uptempo met rustige ballad momenten erin. Fraai refrein en wederom schitterende gitaarpartijen, een groeisong. dikke 9.
Turn It Off Wordt gezongen door Fran Cosmo, rustig begin tot de gitaren alle ruimte weer in nemen, hier hoor je goed wat een andere stem doet in een typische Boston nummer, zeker niet slecht maar ook zeker wennen.... Hij heeft absoluut een goede stem, maar niet zo onderscheidend als Delp, een 7-en half. ook door de lekkere bass....
Cryin' wordt ook door Cosmo gezongen, mooi vol nummer en qua sfeer heel anders dan het voorgaande nummer. Ik vind de productie hier echter wat vlak, maar met de compositie an sich is niet veel mis. Veel akoestische gitaarwerk aangevuld met de elektrische broers...
Didnt Mean to Fall in Love Het nummer begint met het geluid van een overgaande telefoon, gevolgd door een schitterend intro waarover Delp zingt en zo al zijn onmiskenbare signatuur afgeeft. Een onvervalste Boston Classic met ook Spaanse gitaar stukken erin verweven en ook hier weer het onvergetelijk mooie gitaargeluid waar de band patent op heeft. Fraai koorwerk en een melodielijn waar menige groep een moord voor zou doen, ook hier een dikke 10.
You Gave Up on Love vier lead vocals: Tom Scholz, Dahme, Beth Cohen, Charlie Farren op dit nummer maar helaas Niet Brad Delp, Begint lekker zwaar met een bass, waarna gas terug genomen wordt...en de zang wordt ingezet, om al snel in een onvervalst Boston refrein los te barsten, heren aangevuld met wederom een zangeres Beth Cohen, ook hier hoor ik in de compositie echt Boston old school, daarom een 9.
Livin' for You sluit dit album af, een live track gezongen door Delp en Cosmo, dat we natuurlijk kennen van het album Walk On. Erg lekker!!! En een fraaie afsluiter.
Het moge duidelijk zijn dat ik -als ijsbeer op een schot- mij niet verhoud tot het merendeel van de recensie schrijvers hier. Want ik vind het wel degelijk al met al een fijn album, wat ik nog zeker vaak zal draaien.
Dit is het enige Boston album dat ik mis op cd.
Ik had het album wel al een keer eerder bij een streamingdienst beluisterd, maar daarna verder niet veel aandacht gegeven…. Tot vandaag en dan maar drie keer achter elkaar op de ear pods.
En ik moet zeggen het viel mij niet tegen, nadat ik al de reacties hierboven tot mij had genomen, was de nieuwsgierigheid goed gewekt. Dus vanmiddag op het atelier dit album wederom een kans gegeven.
Boston ken ik natuurlijk al vanaf hun prille begin in 1976 toen More Then A Feeling echt wekenlang door mijn hoofd speelde, nog steeds een van mijn favoriete rock nummers of all time, Ook het tweede album Don't Look Back kon ik zeer waarderen en kreeg uren airplay in huize Roxy6..
De albums die volgden vond ik wat schraal afsteken bij de eerste twee, maar desalniettemin zeer genietbaar.
Boston voor mij was vanaf dag 1 toch vooral het compositorisch talent van Tom Scholz in combinatie met de onovertroffen stem van Brad Delp, die ik op gelijke hoogte vind staan als Ian Gillan en Robert Plant in hun hoogtij dagen, dat wilde ik vast even kwijt..... Brad, die helaas al lang niet meer onder ons is, is hier op vijf van de tien nummers te horen. (Snif).
Dan nu dit moeilijk te vinden album, het is natuurlijk op en top Amerikaans, laat dat duidelijk zijn. Maar ik ben toch wel enthousiast geworden zeker nu het voor de derde keer mijn oren binnen dendert...
Ik moest echt wennen aan de andere stemmen en mis Brad Delp in iedere song die door een ander wordt gezongen. (Een van de redenen dat ik Queen in het post-Mercury tijdperk niet meer met andere zangers kan-wil horen). En ik vind het drumwerk hier ook duidelijk minder dan op eerdere albums.
De opener I Had a Good Time is Boston Old School, met lekkere gitaar riffs en een geweldig zingende Brad Delp, niets op aan te merken dit nummer, een dikke 10.
Stare Out Your Window track twee begint akoestisch, waarna al snel de elektrische gitaren het overnemen, het nummer wordt gezongen dor Fran Cosmo, een mij onbekende zanger. fraaie koorzang in het refrein (Scholz kan het nog steeds goede songs schrijven) een goede voldoende.
De titeltrack Corporate America is echt van grote klasse, die opent rete-geraffineerd, met een gedreven ritme en wordt gezongen door Delp en Cosmo. Hier ook het typische Boston gitaargeweld in het refrein. Dit nummer alleen is de aanschaf al waard van dit vet ondergewaardeerde album. Wat een song mensen! een triple 10!
Een nummer wat voor mij direct na More Then A Feeling als second best komt.
Alles klopt hier naar mijn idee en wat een enorme gitaar wall tegen het einde....
With You gezongen door een dame Kimberley Dahme, voor het eerst in mijn Boston geschiedenis dat ik een Scholz compositie zo vertolkt hoor worden, zeker niet slecht, Dahme beschikt over een prachtige stem die ze ook goed gebruikt, enkel de sound en sfeer verwacht ik hier niet maar eerder op een Shania Twain album, echter ook hiervoor een goede voldoende.
Someone Hier neemt Brad Delp het stokje -gelukkig want we luisteren hier tenslotte naar Boston- weer over. Het is weer Boston Grand Cru, mooie song, uptempo met rustige ballad momenten erin. Fraai refrein en wederom schitterende gitaarpartijen, een groeisong. dikke 9.
Turn It Off Wordt gezongen door Fran Cosmo, rustig begin tot de gitaren alle ruimte weer in nemen, hier hoor je goed wat een andere stem doet in een typische Boston nummer, zeker niet slecht maar ook zeker wennen.... Hij heeft absoluut een goede stem, maar niet zo onderscheidend als Delp, een 7-en half. ook door de lekkere bass....
Cryin' wordt ook door Cosmo gezongen, mooi vol nummer en qua sfeer heel anders dan het voorgaande nummer. Ik vind de productie hier echter wat vlak, maar met de compositie an sich is niet veel mis. Veel akoestische gitaarwerk aangevuld met de elektrische broers...
Didnt Mean to Fall in Love Het nummer begint met het geluid van een overgaande telefoon, gevolgd door een schitterend intro waarover Delp zingt en zo al zijn onmiskenbare signatuur afgeeft. Een onvervalste Boston Classic met ook Spaanse gitaar stukken erin verweven en ook hier weer het onvergetelijk mooie gitaargeluid waar de band patent op heeft. Fraai koorwerk en een melodielijn waar menige groep een moord voor zou doen, ook hier een dikke 10.
You Gave Up on Love vier lead vocals: Tom Scholz, Dahme, Beth Cohen, Charlie Farren op dit nummer maar helaas Niet Brad Delp, Begint lekker zwaar met een bass, waarna gas terug genomen wordt...en de zang wordt ingezet, om al snel in een onvervalst Boston refrein los te barsten, heren aangevuld met wederom een zangeres Beth Cohen, ook hier hoor ik in de compositie echt Boston old school, daarom een 9.
Livin' for You sluit dit album af, een live track gezongen door Delp en Cosmo, dat we natuurlijk kennen van het album Walk On. Erg lekker!!! En een fraaie afsluiter.
Het moge duidelijk zijn dat ik -als ijsbeer op een schot- mij niet verhoud tot het merendeel van de recensie schrijvers hier. Want ik vind het wel degelijk al met al een fijn album, wat ik nog zeker vaak zal draaien.
De negatieve reacties op dit album overheersen, ten onrechte overigens. Maar het is altijd weer een mening en de ene mening is de andere niet. En JA!!! okay toegegeven de eerste 2 albums luisterden lekker weg na 1 draaibeurt. Dit album heeft overigens meerdere draaibeurten nodig wil de muzikale puzzelstukjes op z'n plaats vallen. Ook is het HOE!!!!! je naar dit album luistert, als je een muziek instrument bespeeld -in mijn geval gitaar en in mindere mate piano- luister je er op een hele andere manier naar. Boston heeft slechts 2 kenmerken : 1 de sound waar gitarist en geluids perfecticus Tom Scholz al sinds het begin verantwoordelijk voor is. Die typische Boston sound is gecreëerd door een Rockman en een powersoak. Een Rockman heb ik overigens niet maar ik sluit niet uit dat ik die ooit eens aanschaf in de toekomst. En 2 de gouden keel van de helaas legendarische Brad Delph. Dat al opviel tijdens de eerste albums. De nadruk wordt vaak gelegd op More than a feeling, maar Don't look back -wat ik eigenlijk qua vocaal beter vind- komt Brad Delph helemaal tot z'n recht. In combinatie met die gitaar akkoorden en gitaarrifs. Corporate America is een heel ander album en niet te vergelijken met hun debuut en Don't look back uit de seventies. En JA!!! ik was onaangenaam verrast op die bewuste 10 maart 2007. Het plotselinge overlijden van Brad Delph, en ook op de manier waarop. Koolmonoxide vergiftiging volgens de media. Hij heeft zich opgesloten in de badkamer waar hij vervolgens een barbeque aan stak. In de badkuip ging liggen en het leven liet. In en in triest, achter elke zelfmoord gaat altijd een vreselijke tragedie aan vooraf, dit terzijde, Brad Delph neemt op dit album niet alle vocalen voor z'n rekening. Hij wordt bijgestaan door Fran Cosmo en Kimberly Dahme. En die 2 zijn echt van toegevoegde waarde. Met name Kimberly Dahme, ook solo staat zij moeiteloos haar mannetje. With you is wat jij zegt prachtig gezongen waarbij ze ook nog eens gitaar speelt en veel gevoel in dat nummer legt. De vergelijking met Shania Twain daar ben ik het niet mee eens, los van haar prachtige verschijning overigens vind ik haar stem veel minder gevoelig en bij vlagen zelfs irritant. Shania Twain staat voor Country in de zero's, nou naar mijn mening is die country in de zero's al grotendeels verdampt zeker als je het vergelijkt met Crystal Gayle over een prachtige stem gesproken, anyway voor zover de country. Ook op het hele goeie titelnummer geeft ze naast Delph en Cosmo haar vocale bijdrage. Ik maak met Kimberly Dahme de overigens gewaagde vergelijking met de legendarische Christine mc Vie van Fleetwood Mac. Ook zij stond solo moeiteloos haar mannetje en legde veel gevoel in haar vocalen. Kortom Kimberly Dahme is een verrijking in de line up, waarin er volgens mij er nog maar 2 van over zijn, als het gaat om de line up van het eerste uur. Anyway dit album luistert na een tig aantal draaibeurten lekker weg. Het begint goed, en het eindigt met de live uitvoering van Livin'for you. Livin'for you is afkomstig van de overigens goeie voorganger Walk on uit 1994. Het constante niveau word op dit album wel vol gehouden. De productie van Cryin' wat vlak mhmmmm!!!!! het gitaar maar ook het baswerk compenseert het wel ruimschoots naar mijn mening. tot slot de vergelijking die jij maakt van Brad Delph met zangers als Ian Gillan en Robert Plant. Daar sluit ik mij helemaal bij aan ik voeg er nog 4 zangers aan toe Christopher Cross, Johnny'guitar' Watson, Ronnie James Dio en Freddy Mercury. Stemmen en sommige legendarische stemmen die een lust zijn voor het oor. Dit album krijgt van mij eveneens een 5.0. Krikt het veel te lage gemiddelde van 2.97 ook nog eens op!!! Overigens blijft het merkwaardig dat dit album zeer beperkt verkrijgbaar is en jij de volle mep moet betalen. Maar daar zal de management en de band wel z'n redenen voor hebben.
0
geplaatst: 25 augustus 2025, 09:02 uur
Mooi verhaal Satriani/Vai, maar het maakt mij tevens duidelijk dat muziekbeleving een uitermate subjectieve beleving is. Wij zijn het wat betreft Boston vrijwel volledig met elkaar eens!
Ik heb naar aanleidingen van reactie hierboven ook wat veldwerk verricht gisteren, het feit dat dit album zo moeilijk te vinden is (ja voor absolute hoofdprijzen op Discoggs) ligt aan de ruzie die Tom Scholz had met de platenmaatschappij, dat heeft ertoe geleid dat Scholz alle fysieke albums (LP en CD) uit de handel haalde en ook het album weghaalde bij streamingdiensten. Doordat het album al was gereleased waren er al de nodige exemplaren in omloop en ook hadden mensen het album al gestreamd en opgeslagen, ook vie Youtube is het -gelukkig- voor fans nog te beluisteren.
Ik hoop nog steeds dat Scholz nog een keer met nieuw Boston werk zal komen, een stille hoop want hij is tenslotte ook al 78 jaar.
Wat betreft Shania Twain, ik vermoed -correct me if I'm wrong- dat je niet veel van haar werk kent, maar het was meer een sfeervergelijking. Ik ben niet per definitie een Twain topfan, maar heb wel bewondering voor hoe zij naar diverse grote tegenslagen toch steeds opkrabbelt en zij heeft een goede stem.
Ik deel je bewondering voor de helaas ook te vroeg ontvallen Christine McVie, de andere -veel sympathiekere zangeres van Fleetrwoods Mac- ik was altijd gecharmeerd van Stevie Nicks totdat ze een bom legde onder de band en Lyndsay Buckinham liet ontslaan. sindsdien irriteer ik mij aan haar 'chaggerijnige' stem.
Er zijn heel veel sfeerbepalend goede stemmen, wat betreft de dames heb ik een grote zwak voor:
Deborah Harry, Kate Bush, Annie Lennox, Alison Moyet, MARINA, PAt benatar, Chryssie Hynde, Patti Smith o.a
Wat betreft de heren ligt het ook aan het genre, binnen de Rockmuziek: Brad Delph, Ian Gillan, Matt Bellamy, maar ik ben ook zwaar onder de indruk van Bryan Ferry, Bowie, Peter Gabriel, Matt Berninger, George Michael, Morrissey en veel anderen…
Ook dat maakt een muzikale ervaring een subjectieve ervaring.
Ik heb naar aanleidingen van reactie hierboven ook wat veldwerk verricht gisteren, het feit dat dit album zo moeilijk te vinden is (ja voor absolute hoofdprijzen op Discoggs) ligt aan de ruzie die Tom Scholz had met de platenmaatschappij, dat heeft ertoe geleid dat Scholz alle fysieke albums (LP en CD) uit de handel haalde en ook het album weghaalde bij streamingdiensten. Doordat het album al was gereleased waren er al de nodige exemplaren in omloop en ook hadden mensen het album al gestreamd en opgeslagen, ook vie Youtube is het -gelukkig- voor fans nog te beluisteren.
Ik hoop nog steeds dat Scholz nog een keer met nieuw Boston werk zal komen, een stille hoop want hij is tenslotte ook al 78 jaar.
Wat betreft Shania Twain, ik vermoed -correct me if I'm wrong- dat je niet veel van haar werk kent, maar het was meer een sfeervergelijking. Ik ben niet per definitie een Twain topfan, maar heb wel bewondering voor hoe zij naar diverse grote tegenslagen toch steeds opkrabbelt en zij heeft een goede stem.
Ik deel je bewondering voor de helaas ook te vroeg ontvallen Christine McVie, de andere -veel sympathiekere zangeres van Fleetrwoods Mac- ik was altijd gecharmeerd van Stevie Nicks totdat ze een bom legde onder de band en Lyndsay Buckinham liet ontslaan. sindsdien irriteer ik mij aan haar 'chaggerijnige' stem.
Er zijn heel veel sfeerbepalend goede stemmen, wat betreft de dames heb ik een grote zwak voor:
Deborah Harry, Kate Bush, Annie Lennox, Alison Moyet, MARINA, PAt benatar, Chryssie Hynde, Patti Smith o.a
Wat betreft de heren ligt het ook aan het genre, binnen de Rockmuziek: Brad Delph, Ian Gillan, Matt Bellamy, maar ik ben ook zwaar onder de indruk van Bryan Ferry, Bowie, Peter Gabriel, Matt Berninger, George Michael, Morrissey en veel anderen…
Ook dat maakt een muzikale ervaring een subjectieve ervaring.
1
geplaatst: 25 augustus 2025, 12:36 uur
Roxy6 schreef:
Mooi verhaal Satriani/Vai, maar het maakt mij tevens duidelijk dat muziekbeleving een uitermate subjectieve beleving is. Wij zijn het wat betreft Boston vrijwel volledig met elkaar eens!
Ik heb naar aanleidingen van reactie hierboven ook wat veldwerk verricht gisteren, het feit dat dit album zo moeilijk te vinden is (ja voor absolute hoofdprijzen op Discoggs) ligt aan de ruzie die Tom Scholz had met de platenmaatschappij, dat heeft ertoe geleid dat Scholz alle fysieke albums (LP en CD) uit de handel haalde en ook het album weghaalde bij streamingdiensten. Doordat het album al was gereleased waren er al de nodige exemplaren in omloop en ook hadden mensen het album al gestreamd en opgeslagen, ook vie Youtube is het -gelukkig- voor fans nog te beluisteren.
Ik hoop nog steeds dat Scholz nog een keer met nieuw Boston werk zal komen, een stille hoop want hij is tenslotte ook al 78 jaar.
Wat betreft Shania Twain, ik vermoed -correct me if I'm wrong- dat je niet veel van haar werk kent, maar het was meer een sfeervergelijking. Ik ben niet per definitie een Twain topfan, maar heb wel bewondering voor hoe zij naar diverse grote tegenslagen toch steeds opkrabbelt en zij heeft een goede stem.
Ik deel je bewondering voor de helaas ook te vroeg ontvallen Christine McVie, de andere -veel sympathiekere zangeres van Fleetrwoods Mac- ik was altijd gecharmeerd van Stevie Nicks totdat ze een bom legde onder de band en Lyndsay Buckinham liet ontslaan. sindsdien irriteer ik mij aan haar 'chaggerijnige' stem.
Er zijn heel veel sfeerbepalend goede stemmen, wat betreft de dames heb ik een grote zwak voor:
Deborah Harry, Kate Bush, Annie Lennox, Alison Moyet, MARINA, PAt benatar, Chryssie Hynde, Patti Smith o.a
Wat betreft de heren ligt het ook aan het genre, binnen de Rockmuziek: Brad Delph, Ian Gillan, Matt Bellamy, maar ik ben ook zwaar onder de indruk van Bryan Ferry, Bowie, Peter Gabriel, Matt Berninger, George Michael, Morrissey en veel anderen…
Ook dat maakt een muzikale ervaring een subjectieve ervaring.
Mooi verhaal Satriani/Vai, maar het maakt mij tevens duidelijk dat muziekbeleving een uitermate subjectieve beleving is. Wij zijn het wat betreft Boston vrijwel volledig met elkaar eens!
Ik heb naar aanleidingen van reactie hierboven ook wat veldwerk verricht gisteren, het feit dat dit album zo moeilijk te vinden is (ja voor absolute hoofdprijzen op Discoggs) ligt aan de ruzie die Tom Scholz had met de platenmaatschappij, dat heeft ertoe geleid dat Scholz alle fysieke albums (LP en CD) uit de handel haalde en ook het album weghaalde bij streamingdiensten. Doordat het album al was gereleased waren er al de nodige exemplaren in omloop en ook hadden mensen het album al gestreamd en opgeslagen, ook vie Youtube is het -gelukkig- voor fans nog te beluisteren.
Ik hoop nog steeds dat Scholz nog een keer met nieuw Boston werk zal komen, een stille hoop want hij is tenslotte ook al 78 jaar.
Wat betreft Shania Twain, ik vermoed -correct me if I'm wrong- dat je niet veel van haar werk kent, maar het was meer een sfeervergelijking. Ik ben niet per definitie een Twain topfan, maar heb wel bewondering voor hoe zij naar diverse grote tegenslagen toch steeds opkrabbelt en zij heeft een goede stem.
Ik deel je bewondering voor de helaas ook te vroeg ontvallen Christine McVie, de andere -veel sympathiekere zangeres van Fleetrwoods Mac- ik was altijd gecharmeerd van Stevie Nicks totdat ze een bom legde onder de band en Lyndsay Buckinham liet ontslaan. sindsdien irriteer ik mij aan haar 'chaggerijnige' stem.
Er zijn heel veel sfeerbepalend goede stemmen, wat betreft de dames heb ik een grote zwak voor:
Deborah Harry, Kate Bush, Annie Lennox, Alison Moyet, MARINA, PAt benatar, Chryssie Hynde, Patti Smith o.a
Wat betreft de heren ligt het ook aan het genre, binnen de Rockmuziek: Brad Delph, Ian Gillan, Matt Bellamy, maar ik ben ook zwaar onder de indruk van Bryan Ferry, Bowie, Peter Gabriel, Matt Berninger, George Michael, Morrissey en veel anderen…
Ook dat maakt een muzikale ervaring een subjectieve ervaring.
Het is dus weer een ordinair zakelijk conflict tussen de platenmaatschappij en de bandleider. En de fans zijn hiervan de dupe.
Nee, ik vrees dat er ook geen nieuw album meer uitkomt van Boston, ik denk eerder aan albums met materiaal wat nooit is uitgebracht. Wat altijd op de planken is blijven liggen bij Tom Scholz, daar ben ik eerlijk gezegd ook wel benieuwt naar.
Shania Twain !!!! daar heb je gelijk in, ik ken alleen de singels, en heb ooit een DVD van haar gezien bij een maat van mij. Maar nee, het kan mij echt niet bekoren.
Wat Fleetwood Mac betreft sta ik overduidelijk in het Peter Green kamp, met de line up midden jaren zeventig heb ik minder mee. Muzikaal is het allemaal dik in orde, laat dat helder zijn, en Lindsay Buckingham is een goeie gitarist. Er is een opname waar hij Big love solo zingt en fenomenaal mooi gitaarwerk aflevert. Het publiek ging tijdens de gitaarsolo helemaal uit hun dak, daar doe je het voor uiteindelijk. Jeff Beck -een gitaarheld van mij, helaas niet meer onder ons- was daar ook een meester in. Bekijk het maar eens op you-tube op het North Sea jazz festival, dit terzijde. Het in Nederland hevig bejubbelde album Rumours heb ik overigens wel, maar draai het amper. De albums met Peter Green draai ik veel vaker. Op het Rumours album werden de vetes tussen beide koppels min of meer verwerkt in de teksten, enfin lees mijn reactie van dat album op MM. Tango in the night ga ik nog wel eens aanschaffen dat vind ik een beter album dan Rumours. Family man is een ten onrechte vergeten singel is één van mijn favorieten van dat album. En dat Stevie Nicks haar ex liet ontslaan is toch echt wel het dieptepunt. De muzikale kwaliteiten van Lindsay Buckingham is opeens niet meer relevant, maar er zal ongetwijfeld meer gespeeld hebben tussen die twee, diep triest. Tot slot schieten er nog 2 zangeressen mij te binnen de twee Bonnie's : Bonnie Tyler - de vrouwelijke Joe Cocker en Bonnie Raitt. Twee zangeressen waar je nagenoeg niks meer van hoort en dat is jammer.
0
geplaatst: 25 augustus 2025, 12:41 uur
Een album met materiaal uit de Boston vault zou wel geweldig zijn ja, en dan vooral met Brad Delph achter de microfoon….
0
geplaatst: 26 augustus 2025, 18:56 uur
De cd is binnen en wordt zwaar gekoesterd!
Nogmaals met dank aan Von Helsing
Nogmaals met dank aan Von Helsing
* denotes required fields.
* denotes required fields.