Tim Buckley - Sefronia (1973)

Waarom geen comments? Puik album toch

Check ook deze méésterlijke versie van Dolphins
http://www.youtube.com/watc...

Overigens is praktisch alles wat van Tim op Youtube staat de moeite meer dan waard.
En hoewel zijn muziek na Starsailor zwaar aan kwaliteit verloor werd zijn stem er zeker niet minder op.

Ik vind de Dream letter-versie van Dolphins mooier eigenlijk. Eén van zijn fraaiste liedjes (al is het natuurlijk een cover), die hij ook tot aan zijn dood met veel plezier live bleef uitvoeren.

Mja. Ik vind zijn vocale prestatie hier (dus die youtube) nog indrukwekkender, hoe hij haast achteloos, perfect zingt.
De omstandigheden waren waarschijnlijk ook wel wat makkelijker dan op Dream Letter, maar je hoort ook dat hij zijn stem wat beter onder controle heeft. Beide uitvoeringen zijn m.i. wel min of meer gelijkwaardig.

Van sommige artiesten, Tim Buckley bijvoorbeeld, kun je je nauwelijks voorstellen dat ze een slechte plaat kunnen afleveren. Producer Denny Randell presteerde echter het onmogelijke. Terwijl Buckley vocaal op de toppen van zijn kunnen stond en genoeg muzikale ideeën had, werd op Sefronia gekozen voor een handvol covers. Dolphins is natuurlijk goed, Buckley heeft het zijn hele carrière gezongen, maar wat moeten we met Martha, Peanut Man en het misselijkmakende, door de producer zelf geschreven I know I'd recognize your face?
Tim Buckley maakt er het beste van, maar hier is echt geen eer aan te behalen. Zijn eigen composities zijn redelijk, met uitzondering van het tweedelige titelnummer. Dat is van zo'n uitzonderlijke schoonheid dat het de aanschafprijs volledig rechtvaardigt.

Tja, ik kan er niets doen, ik was er helemaal klaar voor om dit een afschuwelijke plaat te vinden, maar tot mijn grote verrassing draai ik dit al een paar weken lang zonder dat het me gaat tegenstaan of vervelen. Afwisselend intieme popliedjes en grappige witte funk, met tien erg leuke leidjes en één absoluut dieptepunt, het verschrikkelijke I know I'd recognize your face, dat met een karaktervolle tegenstem à la Carole King misschien nog gered had kunnen, maar dat met de van elke persoonlijkheid gespeende zang van Marcia Waldorf het muzikale equivalent is van een boven tafel omgekeerde pan vloeibare Croma (het spijt me maar het beeld van ranzig vet blijft steeds maar bij me opkomen). Als hoogtepunten heb ik het openingsnummer en de twee delen van het titelnummer aangevinkt; helaas kan ik daardoor geen recht doen aan Sally go 'round the roses, want de laatste halve minuut daarvan bezorgt me elke keer weer kippevel, wát een manier om een plaat af te sluiten.
        Overigens is volgens Lee Underwood de Harry Ludwig Nehls III die Peanut man heeft geschreven Harry Nilsson. En ik ben blij dat er een tekstboekje bij deze CD zit, want toen ik Martha de eerste paar keer draaide vroeg ik me af of Tom Waits die tekst over een cowboy had geschreven: "She'll remember my old horse"...

Het is naar Buckley maatstaven gewoon een droevig slechte plaat. Honey Man, Stone In Love, Dolphins en Sally Go Round staan in veeeel betere ( live ) versies op de Honeyman CD.

Droevig slecht, en dan toch nog 3½* ? (Overigens vind ik Dolphins op bijvoorbeeld Dream letter ook indrukwekkender dan hier – maar toch, op z'n eigen merites beoordeeld is de studioversie eveneens mooi.)

"naar Buckley maatstaven" een droevig slechte plaat, vind ik wel een nuance die je gemakshalve weglaat....

Vandaag voor het eerst een paar maal beluisterd. Mijn voorlopige indruk is, dat het waarschijnlijk de minste in de rij van reguliere Buckley-albums is. Het opent mooi met Dolphins van Fred Neill, en het tweedelige Sefronia overtuigt mij ook. Ook het afsluitende Sally Go Round the Roses vind ik mooi gedaan. Het album vertoont naar mijn indruk echter wel een aantal zwakke plekken.
Voorlopig ken ik nog geen "rating" toe - eens kijken wat ik er na een weekje luisteren van vind.

Dit album was in mijn herinnering slechter dan dat ik hem nu ervaar. Ok, het is duidelijk een van Buckley's mindere albums. Maar het heeft nog genoeg kwaliteit en spreekt me nog genoeg aan en ik kan ook dit album een stuk beter verteren dan Starsailor. Aan de andere kant er was ook niks aan verloren gegaan als dit album nooit verschenen was. Dolphins van Fred Neil is natuurlijk een goede song maar dat had Tim Buckley live al lang op zijn repetoire en meeste van deze live uitvoeringen zijn ook te verkiezen boven deze versie. Maar goed album is gewoon voldoende maar daar is wel alles mee gezegd.

1. Blue Afternoon
2. Greetings From L.A.
3. Happy Sad
4. Goodbye And Hello
5. Lorca
6. Tim Buckley
7. Sefronia
8. Starsailor