Tim Buckley - Sefronia (1973)

Tja, ik kan er niets doen, ik was er helemaal klaar voor om dit een afschuwelijke plaat te vinden, maar tot mijn grote verrassing draai ik dit al een paar weken lang zonder dat het me gaat tegenstaan of vervelen. Afwisselend intieme popliedjes en grappige witte funk, met tien erg leuke leidjes en één absoluut dieptepunt, het verschrikkelijke I know I'd recognize your face, dat met een karaktervolle tegenstem à la Carole King misschien nog gered had kunnen, maar dat met de van elke persoonlijkheid gespeende zang van Marcia Waldorf het muzikale equivalent is van een boven tafel omgekeerde pan vloeibare Croma (het spijt me maar het beeld van ranzig vet blijft steeds maar bij me opkomen). Als hoogtepunten heb ik het openingsnummer en de twee delen van het titelnummer aangevinkt; helaas kan ik daardoor geen recht doen aan Sally go 'round the roses, want de laatste halve minuut daarvan bezorgt me elke keer weer kippevel, wát een manier om een plaat af te sluiten.
        Overigens is volgens Lee Underwood de Harry Ludwig Nehls III die Peanut man heeft geschreven Harry Nilsson. En ik ben blij dat er een tekstboekje bij deze CD zit, want toen ik Martha de eerste paar keer draaide vroeg ik me af of Tom Waits die tekst over een cowboy had geschreven: "She'll remember my old horse"...