Gavin Friday - Shag Tobacco (1995)

.....een ijzersterk album van een artiest waar ik een zwak voor heb zoals ik een zwak heb voor de meeste artiesten die balanceren tussen kunst & kitsch.

Het broeierige Shag Tobacco is gelijk al een schot in de roos. Maar weinigen zijn het gegeven om zo geil, zwoel en tergend pesterig te kronkelen. Massive Attack kan het als geen ander en dit is op z'n Fridays. Heerlijk.
Als ik de titel Caruso zie moet ik elke keer weer denken aan Pavarotti maar daar heeft deze Caruso niks mee van doen. Ook dit nummer heeft iets looms in zich maar klinkt scherper en grootser dan de opener en mist daardoor het broeierige en krijgt er juist dat kitscherige voor terug waar ik meestal zo dol op ben.
Single Angel is een wat zoeter nummer en ik snap ook wel dat dit als single is uitgebracht. Het is vrij poppy en heeft de Bono-galm waar Friday ook niet vies van is. Het wordt hem wel eens verweten dat hij te veel loopt te koketteren met zijn vriendschap met Bono. Ik weet niet of dat terecht is, wel horen we invloeden terug in zijn werk maar ik denk dat dit zeker ook andersom is en dat vergeten velen vrees ik.
Little Black Dress heeft een funky sausje meegekregen door de sax en hierdoor gaat het een beetje richting namen als Cousteau, Tindersticks e.d. maar zeker ook U2 begin jaren '90 klinkt er sterk in door.
The Slider lijkt wat experimenteler en heeft een hoop in zich wat ik (en mijn voorgangers) al eerder te melden hadden: emo - rock met een druppeltje weltschmarz van de bovenste plank, cabaret! tongue-in-cheek-plastic pop.... camp.... en denk ook eens aan een David Bowie. Jammer dat het nummer wat abrupt stopt.
Dolls klinkt weer aanvankelijk weer wat geiler: dit door het gefluister en spannende begeleiding. Toch weet Friday zich al snel niet in te houden en komen er instrumenten en koortjes bij die dit gevoel dan weer achter je laten wat wel een spannend nummer oplevert.
Mr. Pussy klinkt mij meer als Bowie in de oren dan Bono maar dat zal het cabaret-gehalte van dit nummer wel zijn. Het had ook zo een Marc Almond-song kunnen wezen. Geweldig nummer!
You, Me And World War Three is het popniveau van Angel. Redelijk hitgevoelig maar daardoor ook net even wat minder spannend. Beslist geen slecht nummer want het bevat genoeg scherpe randjes maar het valt wel wat meer op tussen de andere nummers.
Kitchen Sink Drama is in een warm bad stappen, jezelf onderdompelen en even weg van de wereld zijn. Een beheerste, rustig voortgaande popsong.
My Twentieth Century borduurt voort op het vorige nummer: een relaxte popsong waar niets mis mee is en wat iets minder freakerig is.
Cabaret keert terug op The Last Song I'll Ever Sing mede door de zwierige viool die het nummer ondersteunt en het wiegende karakter.
Le Roi d'Amour is een instrumentale afsluiter die mij altijd wat minder opvalt maar toch langzaam onder m'n huid weet te kruipen.
Hiermee levert Gavin Friday een enorm meesterwerk af en weet het Each man Kills the Thing He Loves bijna te evenaren. Dat album blijft een lichte voorkeur genieten maar dat is in sterretjes al niet meer uit te drukken dus op dat gebied verkeert het op dezelfde hoogte.

Moeilijk om hier wat over te zeggen. Friday lijkt hier meer te leunen op elektronica, atmosfeer en zijn suggestieve stem dan op echte composities en melodieën, en dat levert in mijn optiek wat te veel vormeloosheid op. Indertijd kon ik hier nog wel enthousiast over zijn, maar terwijl Friday’s eerste twee soloplaten na jaren van stofvergaren bij mij als het ware met een nieuw elan weer tot leven zijn gekomen, hoor ik hier nu teveel pose en te weinig songs in. Veel nummers hebben ook een melodie die op twee akkoorden lijkt voort te borduren en gaan dan ook nog eens te lang door, zoals Angel en Kitchen sink drama die allebei eigenlijk al na 4½ minuut afgelopen zijn maar dan toch nog tot zes volle minuten opgerekt worden. De nummers met een echte kop en staart of met op z’n minst een pakkend refrein (zoals Dolls, You and me and World War Three en My twentieth century) zitten op het niveau van de vorige platen, maar aan de rest zit voor mij te vaak te weinig vlees. Zoals gezegd was ik hier in 1995 nog wel enthousiast over, maar het is vermoedelijk ook niet voor niets dat ik Friday na Shag tobacco uit het oog ben verloren (of beter gezegd: heb laten glippen).