Cradle of Filth - Dusk and Her Embrace (1996)

Helemaal mee eens!

Ik ze trouwens tijdens die tour met Opeth in Rotterdam gezien. Die show hebben ze wat mij betreft ook niet meer kunnen evenaren.

Ook eens. Later nog gezien tijdens de Damnation and a Day tour. Was wel oké maar ze werden toen volledig weggeblazen door Immolation. Al zaten de echte vleermuizen toen nog op de plee geloof ik.

Ondanks dat ik het hoge gekrijs soms naar irritant vind neigen (ik krijg af en toe associaties met een hele boze Donald Duck...), heb ik dit album toch maar weer eens opgezet. Het is verder gewoon een goed album; melodieus, afwisselend en niet onbelangrijk: lekker duister. De vrouwelijke zang vind ik ook een pluspuntje. Die voegt nog meer sfeer toe. Misschien toch maar eens aanschaffen dit.

Dusk And Her Embrace is het kroonjuweel van alles wat ik van deze in latex gehulde gasten in de kast heb. Na de voorgaande ep die we kennen als Vempire..., schaafde Cradle Of Filth verder aan haar onderscheidende concept van Victoriaanse 'gothic' horror tegen een achtergrond van grillige metal dat zich laat dragen door uitgekiende symfonische arrangementen.

Cradle Of Filth bouwde een grimmig spookpaleis van sonisch gesteente en specie. Een kasteel om in meegesleept te worden door verleidelijke doch bloeddorstige vampieren en ander demonisch gespuis dat vanuit in de vele hoeken en gaten de ogen op je gericht houdt. Het zijn de bijzondere teksten van Dani die deze visioenen en verhalen tot leven brengen.

Funeral In Carpathia is van alle hoogtepunten het ultieme hoogtepunt. Met een opening dat klinkt alsof men opgejaagd wordt door een roedel weerwolven dat van de berghelling komt afgestoven. Klaar om hun prooi te verscheuren en te verslinden. Vol drama en ontketende passie trekt dit epos je er bij de lurven bij om getuige te worden van alle zonderlinge bewoners van dit muzikale bouwwerk.

En dan is er nog het betoverende Beauty Slept In Sodom met een korte doch fraaie break. Om niet de gesproken donderpreek van Cronos in Haunted Shores te vergeten waarmee een onvergetelijk einde wordt gebreid aan de wervelende rondleiding.

Dusk And Her Embrace kwam een paar jaar geleden nog eens in haar oorspronkelijke vorm uit als The Original Sin. Maar dat kan hier moeilijk tegenop. Het kan zijn omdat we de MFN versie als eerste hoorden natuurlijk. Dat is bij mij wwl vaker zo.

De band zelf had iets waardiger met haar imago om kunnen gaan om niet alleen de jeugdige vleermuisjes aan te trekken. Door erbij te lopen als de verlopen neefjes van Clan Of Xymox, kreeg de band nogal wat commentaren te verduren van puristjes die even kwamen vertellen hoe je black metal moest zijn. Dat imago moet je maar even vergeten. Het muzikale en tekstuele concept spreekt voor zichzelf.

Ik durf mezelf echt wel als een groot CoF fan te betitelen. Maar het werk vóór Cruelty and the Beast kan mij gewoon echt niet bekoren, zelfs niet na meerdere luisterbeurten achtereen. Al lees ik hieronder louter lovende recensies van niet de minste metalheads. Teveel gekrijs, te ongepolijst. Misschien juist onderdelen wat (echte) black metal fans grandioos vinden. Nee, geef mij maar alles wat hierna komt, want het blijft een van mijn favoriete bands!

Voor mij had het meer met de impact van het album te maken. Dit was revolutionair spul destijds. Ik kan dit verder niet ongepolijst of rauw noemen. Iig niet ten opzichte van het ruigere spul. Ik zag en zie CoF dan ook nog steeds niet als een black metalband. Misschien dat de productie nog wat ambachtelijk en primitief is maar daar houd ikzelf juist van.

Cradle is een band die ik heel vaak links heb laten liggen. Ik had altijd het idee dat ik de "krijs" niet zo aankon. Tot ik ze eens live zag. Daarna was ik om. Nu verdiep ik mij langzaam wat meer in de band. Dit album heeft mij nog niet geheel gegrepen. Toch laat het wel horen wat de Britten kunnen. Heerlijke extreme metal. En toch lekker dat gekrijs