menu

Suzanne Vega - Solitude Standing (1987)

mijn stem
3,71 (178)
178 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Folk
Label: A&M

  1. Tom's Diner (2:06)
  2. Luka (3:52)
  3. Ironbound / Fancy Poultry (6:19)
  4. In the Eye (4:16)
  5. Night Vision (2:48)
  6. Solitude Standing (4:49)
  7. Calypso (4:10)
  8. Language (3:57)
  9. Gypsy (4:04)
  10. Wooden Horse (Caspar Hauser's Song) (5:13)
  11. Tom's Diner [Reprise] (2:40)
totale tijdsduur: 44:14
zoeken in:
3,0
Helaas minder goed dan haar debuut. Maar Luka blijft prachtig.

avatar van Harold van L..
3,0
Wat heeft Susanne toch een lieve stem.
Het debuut album van Susanne vind ik wel een half puntje meer waard dan deze (even aanpassen).
Ik heb de opvolger van dit album wel eens ooit gehoord, maar die vond ik niet geweldig.
Ik weet niet hoe haar laatste werk klinkt?
Mijn favorieten van dit album zijn:
Luka, Solitude Standing, Calypso, en Gypsy.
Het laatste nummer "Tom's Diner (Reprise)" vind ik het dieptepunt van dit album.

4,0
Prachtig album! Heerlijke luistermuziek met puike teksten. Binnenkort ga ik snel nog meer beluisteren van deze artiest. Aanrader!

DutchViking
Het album laatst voor het eerst in ruim 5 jaar weer eens opgezet. Ik kwam tot de conclusie dat ik Solitude Standing veel te lang links heb laten liggen. De nummers, met als hoogtepunt het prachtige Luka, klonken weer even goed en leuk als voorheen: 4*

EVANSHEWSON
Ik denk haar beste album. Luka is de bekende single, ook Tom's Diner kreeg veel airplay. De titelsong vind ik hier de sterkste die erop staat.

***1/2

Gish
Language is prachtig, evenals het titelnummer.
Mooie muziek, mooie stem.

avatar van LeRoi
3,5
Plaat via de bekende ruil-site 2 weken terug in bezit gekregen (slechts 2 credits). Typisch een 'destijds grijs gedraaid' plaat.
In dit geval ging dat gepaard met 'Wonderful Life' van Black die ook in dat jaar (1987) uitkwam. Voor mij geweldige singer/song luister- c.q. achtergrondmuziek. Verveelt niet snel en de sfeer is zeer aangenaam, niet in de laatste plaats door de prettige stem van Suzanne. TItelsong, Luka en Wooden Horse zijn mijn favorites.

N.b. Haar debut-plaat en de opvolger ook wel eens geluisterd. Maar vond ik toch minder dan deze. Overige werk ken ik niet en weet ook niet of dit de moeite waard is.....

avatar van beaster1256
4,0
prachtig plaatje van suzanne op handen gedragen in dranouter festivals in belgie waar iedereen al tom 's diner inzet als ze opkomt , persoonlijk de beste cd van suzanne met vooral het onsterfelijke luka

avatar van dj maus
3,0
Haar stem is prachtig, maar die iele productie trek ik echt geen drie kwartier.

Gish
dj maus schreef:
Haar stem is prachtig, maar die iele productie trek ik echt geen drie kwartier.


Er zijn grotere kwellingen denkbaar.

DutchViking
Toen ik jaren geleden bij toeval het nummer Luka hoorde, wist ik eigenlijk al genoeg. Ik was direct betoverd door de zangeres die Suzanne Vega bleek te heten. Vol verwachting schafte ik daarna dit album aan en tot op de dag van vandaag heb ik daar geen spijt van.

Suzanne’s prachtige, herkenbare zang gaat prima samen met de enorme diversiteit in songs die hier wordt tentoongesteld. Het weemoedige Gypsy is een fenomenaal sterke song en maakte op mij direct een diepe indruk, net zoals Luka dat deed.

Over het algemeen vind ik de rustige nummers het sterkst, omdat die het meest origineel en authentiek klinken. Er is in die nummers niet te veel bijgeschaafd, zodat de stem en de compositie keer op keer moeiteloos overeind blijven. De hit Tom’s Diner vond ik altijd een beetje “gemaakt” klinken en dat nummer kon en kan mij dus minder bekoren.

Solitude Standing is geen album dat ik dagelijks opzet, maar Gypsy, Love en Calypso zorgen ervoor dat dit album regelmatig haar rondjes maakt in mijn stereoset. Ik heb altijd al eens willen weten hoe ze dit soort nummers live ten gehore brengt en wat er dan nog van over blijft, ik moet eigenlijk eens een optreden van haar gaan bezoeken. Dit album krijgt van mij overigens een ruime voldoende: 3,5*

avatar van musician
4,0
Haast geestveruimende, muzikale, softe rock van singer/songwriter Suzanne Vega.

Haar eerste cd was al prachtig, Solitude standing gaat nog even een stapje verder.

Over Suzanne Vega zelf weet ik niet veel, haar produktie ligt niet zo heel erg hoog, heb sterk het gevoel dat ze niet beter is geworden, na die eerste cd's.

Werd natuurlijk wel wereldberoemd door de bewerking van Tom's dinert door DNA, die er, met toestemming, een dance versie van hebben gemaakt.

Wie Tom's diner op Solitude standing hoort, weet dat er eigenlijk geen dance versie van mag worden gemaakt. Daar léént Vega's muziek zich eigenlijk niet voor.

Tom's diner is aardig, maar zeker nog niet het mooiste nummer imo. Geef mij maar Luka en Solitude standing, maar eigenlijk is alles mooi.

avatar van itbites
4,0
Tom's Diner vind ik zelfs een stuk minder (maar ik ben ook niet zo van het a capella zingen), maar de rest heeft de mooie melancholieke sfeer en melodieën waardoor ik Suzanne Vega zo waardeer. Productioneel vind ik dit trouwens ook prima in orde.

Ironbound Fancy Poultry, Night Vision en Solitude Standing behoren tot mijn favorieten, prachtige zanglijnen.

Ik vind deze wel een stuk beter dan 99.9° F.

avatar van Madjack71
3,5
Opvolger van het verdienstelijk debuut van Vega. Zelf heb ik een lichte voorkeur voor het debuut. De productie is lichtvoetig en transparant, de zang van Vega lijkt daar ook in dienst van te staan. Tom's Diner is accapella wel mooi gedaan, maar ik prefereer de bewerking ervan. De reprise is een slap overbodig aftreksel dat niets toevoegt.

avatar van dazzler
5,0
SOLITUDE STANDING 1987

Het verschil met zijn voorganger zijn de hits.
Wellicht maakte het debuut eertijds een krachtigere indruk,
maar ik leerde Suzanne pas kennen met Luka en Tom's Diner.

Viel daarna voor Solitude Standing en Gypsy en bij uitbreiding het hele album.
Suzanne Vega bezit een wat geitenwollen uitstraling en het is geen vocale diva.
Maar haar poëzie en haar sensuele stem doen mij toch smelten voor deze plaat.

Tom's Diner leerden velen kennen in de 1990 hit versie van DNA.
En met die hiphop beat eronder wordt de schijnbare eentonigheid beklemtoond.

Maar Tom's Diner is bovenal een ijzersterk portret van een uurtje mensen kijken.
En daar is Vega een kei in. Het observeren en portretteren van karakters, mensen
die zo herkenbaar echt zijn dat het is alsof je naast haar in dezelfde taverne zit.

Achter een kop koffie en een broodje defileren een aantal figuranten
die veel meer over de psyche van de ik-figuur verraden dan je zou denken.
De vrouw die zichzelf spiegelt in de ruit en zo de ik-figuur tot zelfreflectie dwingt.
Zou de vrouw mij gezien hebben, hoe zie ik eruit na alles wat er gebeurd is?

En er is wat gebeurd of gezegd once upon a time tijdens de midnight picnic.
We komen niet te weten wat precies, maar wel dat zij aan zijn stem moet denken
wanneer de beiaard klinkt. En dat allemaal op een regenachtige ochtend. Een regen
die al een tijdje druilt en die een metafoor lijkt van een zacht verborgen verdriet.

Oh, this rain
It will continue
Through the morning
As I'm listening

To the bells
Of the cathedral
I am thinking
Of your voice...


Zoveel kan je halen uit een rap van amper 2 minuten.
En zo zit deze hele plaat vol met mensen die ons wat vertellen over onszelf.

Luka bijvoorbeeld, het kind dat een verdieping hoger woont
en dat je doorheen zijn tranen en ondanks het gestommel boven
meedeelt dat alles goed gaat. En hoe reageer je daar dan op als je het niet gelooft?
Waar eindigt bemoeizucht en begint onverschilligheid. Suzanne neemt je mee ...

... naar een bank aan het water vervolgens.
Daar vertelt ze over de ontoereikendheid van woorden als mensen
wat voelen voor elkaar en het niet gezegd krijgen in Language bijvoorbeeld.
En toch weet Vega de juiste woorden te kiezen om haar songs diepgang te gunnen.

In Solitude Standing wordt de eenzaamheid een metgezel.
Een haast mystieke ervaring die erin slaagt om de luisteraar echt te confronteren
met zijn fundamentele eenzaamheid. Die confrontatie heeft de allures van een ontmoeting.

I've come to set a twisted thing right ...

De band die Suzanne Vega begeleidt op deze langspeler klinkt nergens zwaar op de hand.
Maar het blijft niet zomaar bij een begeleiding van wat poëzie. De muziek is op zichzelf
voldoende sprankelend. De composities zijn net niet allemaal even sterk.

Ironbond / Fancy Poultry knoopt twee songs aan elkaar. Ironbound bevreemdt wat,
maar Fancy Poultry brengt ons weer onder de keuvelende mensen op de vrijdagmarkt.
Wooden Horse heeft meer iets van een vaag omlijnde jam met de band.

In the Eye en Night Vision onderstrepen zelfs in de titel hoe Vega observeert.

Met het indringende portret van de twee misfits, Calypso en Gypsy.
Is Calypso de eenzame sirene die af en toe een schipper in haar netten strikt?
De tekst van het nummer alleen al zingt van de metaforen, zelfs zonder de muziek.

Gypsy lijkt op die jongen waarvan zij zich de zachte stem nog herinnerde in Tom's Diner.

But night is the cathedral
Where we recognized the sign
We strangers know each other now
As part of the whole design

Oh, hold me like a baby
That will not fall asleep
Curl me up inside you
And let me hear you through the heat


Ik word daar toch behoorlijk warm van allemaal.
Toch nog maar eens naar Suzanne Vega gaan luisteren.

tutu tu tu tutu tu tu tutu tu tu tutu tu tu ...


avatar van Arrie
Ja, en dan? Zo bijzonder is dat toch ook weer niet?

Meneer Bungel
Arrie schreef:
Ja, en dan? Zo bijzonder is dat toch ook weer niet?
Nee, relatief gezien, als we het gaan hebben over alle honger, dood en ziekte in de wereld, dan stelt het inderdaad geen reet voor. Ik wist alleen niet dat dat de voorwaarde was...?

tutu tu tu tutu tu tu tutu tu tu tutu tu tu ...

avatar van Arrie
Nee hoor. Ik hou zelfs van nutteloze weetjes. Kon er alleen niet zoveel mee, maar let maar niet op mij. Beetje stomme reactie van me inderdaad.

sugartummy
een warmere plaat dan het debuut. wooden horse springt (sorry voor de woordgrap) er uit, maar ook iron bound, night vision, het titelnummer,calypso en gypsy zijn erg sterk. zonder de reprise was dit een 4.5 geweest.

avatar van FunkStar
3,0
Hele goeie luisterplaat met het origineel van Tom's Diner, wat pas in 1990 een hit werd doordat DNA het wat opleukte.

Verder was Luka in 1987 een klein hitje in de top 40.

3*

avatar van spinout
3,5
Mooi geproduceerde plaat met een warme sound. Luka Bloom heeft zijn artiesten voornaam ontleend aan dit nummer (en zijn achternaam aan een personage uit James Joyce's Ulyssus).

avatar van dazzler
5,0
SOLITUDE STANDING 1987

Suzanne neemt je mee naar een bank aan het water.

En eigenlijk zou deze zin moeten volstaan om het hele album samen te vatten.

Eind jaren 80 werden we verwend door een aantal vrouwen die poëzie op muziek bedreven.
Vega voerde het peloton aan en met haar tweede, wat rijpere album oogstte ze verdiend succes.

In Tom's Diner neemt ze ons mee naar een bank in de gelijknamige tea-room.
Elk woord is als een raak gekozen penseeltoets waarmee Vega de mensen van de straat portretteert.
Om je als luisteraar het gevoel te geven dat je naast Suzanne met je neus tegen de ruiten gedrukt
aan tafel zit, besloot met vocalen en muzikale begeleiding (zie reprise) van elkaar te scheiden.

De a capella versie zou in 1990 bovenaan de hitlijsten komen op dansbare beats van DNA.

Over Luka is al veel geschreven.
Dat Luka Bloom er zijn artiestennaam aan te danken heeft bijvoorbeeld.
En dat het een hit werd. Maar belangrijker blijft toch wel het delicate onderwerp van de song.
Mishandeling bij de buren en de machteloosheid waarmee je als buurvrouw blijft zitten.

Suzanne Vega zingt niet, maar fluistert haar songs in je oor.
Op die manier doet ze wel eens aan Leonard Cohen of Paul Simon denken.
Ironbound en Fancy Paultry zijn twee miniatuurtjes die ze gemakkelijkheidshalve aan elkaar breidt.
Haar begeleidingsband houdt steevast de adem in om de mooie teksten voorrang te verlenen.

In the Eye rockt aanvankelijk zonder complexen de AOR radiostations tegemoet.
Suzanne heeft oogschaduw op het gelaat aangebracht en verkent de donkere kanten van de psyche.
En dat zorgt ervoor dat een voor de rest onopvallend nummer een spatje dreiging in de outro heeft.

Veel mooier is Night Vision.waarmee Vega ons,
eenzaam met onze verlangens, in slaap tracht te wiegen.

De tweede plaathelft opent met de titelsong.
Een nummer met hitpotentie dat ook terecht zijn weg vond in het radioverkeer.
Solitude Standing wordt gedragen door een fijn en melodieus arrangement.
Stel je voor dat je vanavond oog in oog staat met je eigen eenzaamheid.

En eindelijk neemt Suzanne ons dan toch mee naar een bank aan het water.
Van overzee klinkt de weeklacht van Calypso, een soort zeemeermin die haar geliefde verdronk.
Of toch bijna. Een krachtige metafoor voor de veilige haven van troost die mannen bij een vrouw zoeken.
En uiteindelijk ook het lot van heel wat vrouwen om niet meer dan een toevallige schoot voor één nacht te zijn.

De poëzie had zich geen mooiere ode aan het woord kunnen indenken dan Language.
Meer een voordracht dan een song, maar Vega's teksten kabbelen als golven op het strand.
Haar woorden spoelen aan en trekken zich weer terug van zodra je ze probeert te grijpen.

Gypsy behoort ontegensprekelijk tot de klassiekers in Suzannes oeuvre.
Een lied dat vanonder de sluiers van het hippiedom nog lichtjes naar flower power geurt.
Een song waarmee ze zich probleemloos en de traditie van Carole King en Joni Mitchell zet.

Op Wooden Horse strandt het muzikale schip van het tweede Suzanne Vega album.
Veel meer dan een impressie bij een gedicht kan je dit sfeerstukje niet noemen.

En net op het moment dat het album weg dreigt te vlieden in de nevelen,
is er de Tom's Diner reprise die er ons aan herinnert hoe sterk dit album is.

Ik open mijn ogen en zit alleen op een bank aan het water.
As I'm listening to the bells of the cathedral I am thinking of your voice...

Met In the Eye en Wooden Horse als iets minder geslaagde tracks een prachtige plaat.


avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
Vega's debuut leerde ik via een vriend al ten tijde van de release daarvan kennen, maar aan een tweede plaat had ik twee jaar later al geen behoefte meer, en mijn interesse in haar carrière stierf vervolgens een stille dood. Nu ik die debuutplaat weer ontdekt heb (en meer waardeer dan indertijd) heb ik ook deze opvolger aangeschaft, en terwijl ik hem voor het eerst draai besef ik dat ik deze in 1987 toch ook wel degelijk (en ongetwijfeld dankzij dezelfde vriend) moet hebben beluisterd, want de meeste nummers komen me meteen weer bekend voor, hetgeen ook een compliment is voor de sterke melodieën. Een uitgebreider gearrangeerde (en daardoor warmer klinkende) plaat dan het debuut zonder dat er ook maar iets van intimiteit verloren is gegaan, met gitaarlijntjes van grote schoonheid en subtiliteit, tegelijk tamelijk eighties en zeer tijdloos. Fraaie observaties vanuit een introvert ego, toegankelijk gemaakt door evocatief taalgebruik, prachtige melodieën en inventieve arrangementen.
        Muzikaal is de tweede helft van deze plaat net iets minder dwingend dan de eerste, zonder dat ik precies op de vinger op het hoe en waarom kan leggen. "My name is Calypso", hee, hebben we niet al eerder een liedje gehad dat begon met "My name is…"? Die gedachte haalt me helaas uit een beetje uit het nummer, net zoals het einde van Wooden horse me storend veel doet denken aan Japans Sons of pioneers. Toch eigenlijk ook nergens een slecht nummer, en hoewel ik in mijn hoofd het couplet van Gypsy steeds in het refrein van Joan Armatradings Rosie hoor overgaan is de tekst van het refrein ervan uitzonderlijk ontroerend, dus mijn waardering van dit album schurkt tegen het maximum aan.
        Meer zeg ik niet, buig slechts voor Dazzlers twee berichten hierboven die getuigen van de buitengewone associatieve rijkdom van de teksten van deze plaat. Overigens, "Is Calypso de eenzame sirene die af en toe een schipper in haar netten strikt?" vraagt hij, maar dat is niet zomaar een schipper, maar Odysseus himself (die dan weer niets te maken heeft met Kaspar Hausers houten paard).

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
Los van de muzikale waarde van dit album vind ik het bewonderenswaardig hoe Vega na zo'n sterk en in die tijd vrij uniek debuut niet een tweede plaat maakt die "min of meer hetzelfde" of "even goed" of "een logisch vervolg" is, maar een plaat die op de een of andere manier tegelijk alles in zich heeft wat dat debuut zo bijzonder maakte en toch heel anders is. Hoewel de muziekstijlen van deze twee artiesten niet veel met elkaar te maken hebben, doet het me een beetje denken aan hoe Talking Heads na een eveneens veelgeprezen debuut vervolgens een nóg aparter tweede album afleverden.

avatar van Blu-ray
Na een aantal songs begint haar stem te irriteren...

4,0
Tom's diner a capella gezongen. Indrukwekkend mooi. De rest van het album is ook prachtig met uitzondering van Tom 's dinner (Reprise)

avatar van aerobag
3,5
Dit album is geheel onbekend van mij, dacht ik eerst. Maar nee hoor, onbewust heb ik toch al regelmatig kennis gemaakt met de muziek van Vega. Het is een charmante collectie van nummers, met een volle maar dromerige sound, soms zelfs tegen het abstracte aan. Luka is natuurlijk de blikvanger (met de zware boodschap), maar het deinende karakter van de rest van de nummers laat ook een verfijnde indruk achter. Opener Tom's Diner is ook something else.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:15 uur

geplaatst: vandaag om 19:15 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.