Suzanne Vega - Solitude Standing (1987)

SOLITUDE STANDING 1987

Suzanne neemt je mee naar een bank aan het water.

En eigenlijk zou deze zin moeten volstaan om het hele album samen te vatten.

Eind jaren 80 werden we verwend door een aantal vrouwen die poëzie op muziek bedreven.
Vega voerde het peloton aan en met haar tweede, wat rijpere album oogstte ze verdiend succes.

In Tom's Diner neemt ze ons mee naar een bank in de gelijknamige tea-room.
Elk woord is als een raak gekozen penseeltoets waarmee Vega de mensen van de straat portretteert.
Om je als luisteraar het gevoel te geven dat je naast Suzanne met je neus tegen de ruiten gedrukt
aan tafel zit, besloot met vocalen en muzikale begeleiding (zie reprise) van elkaar te scheiden.

De a capella versie zou in 1990 bovenaan de hitlijsten komen op dansbare beats van DNA.

Over Luka is al veel geschreven.
Dat Luka Bloom er zijn artiestennaam aan te danken heeft bijvoorbeeld.
En dat het een hit werd. Maar belangrijker blijft toch wel het delicate onderwerp van de song.
Mishandeling bij de buren en de machteloosheid waarmee je als buurvrouw blijft zitten.

Suzanne Vega zingt niet, maar fluistert haar songs in je oor.
Op die manier doet ze wel eens aan Leonard Cohen of Paul Simon denken.
Ironbound en Fancy Paultry zijn twee miniatuurtjes die ze gemakkelijkheidshalve aan elkaar breidt.
Haar begeleidingsband houdt steevast de adem in om de mooie teksten voorrang te verlenen.

In the Eye rockt aanvankelijk zonder complexen de AOR radiostations tegemoet.
Suzanne heeft oogschaduw op het gelaat aangebracht en verkent de donkere kanten van de psyche.
En dat zorgt ervoor dat een voor de rest onopvallend nummer een spatje dreiging in de outro heeft.

Veel mooier is Night Vision.waarmee Vega ons,
eenzaam met onze verlangens, in slaap tracht te wiegen.

De tweede plaathelft opent met de titelsong.
Een nummer met hitpotentie dat ook terecht zijn weg vond in het radioverkeer.
Solitude Standing wordt gedragen door een fijn en melodieus arrangement.
Stel je voor dat je vanavond oog in oog staat met je eigen eenzaamheid.

En eindelijk neemt Suzanne ons dan toch mee naar een bank aan het water.
Van overzee klinkt de weeklacht van Calypso, een soort zeemeermin die haar geliefde verdronk.
Of toch bijna. Een krachtige metafoor voor de veilige haven van troost die mannen bij een vrouw zoeken.
En uiteindelijk ook het lot van heel wat vrouwen om niet meer dan een toevallige schoot voor één nacht te zijn.

De poëzie had zich geen mooiere ode aan het woord kunnen indenken dan Language.
Meer een voordracht dan een song, maar Vega's teksten kabbelen als golven op het strand.
Haar woorden spoelen aan en trekken zich weer terug van zodra je ze probeert te grijpen.

Gypsy behoort ontegensprekelijk tot de klassiekers in Suzannes oeuvre.
Een lied dat vanonder de sluiers van het hippiedom nog lichtjes naar flower power geurt.
Een song waarmee ze zich probleemloos en de traditie van Carole King en Joni Mitchell zet.

Op Wooden Horse strandt het muzikale schip van het tweede Suzanne Vega album.
Veel meer dan een impressie bij een gedicht kan je dit sfeerstukje niet noemen.

En net op het moment dat het album weg dreigt te vlieden in de nevelen,
is er de Tom's Diner reprise die er ons aan herinnert hoe sterk dit album is.

Ik open mijn ogen en zit alleen op een bank aan het water.
As I'm listening to the bells of the cathedral I am thinking of your voice...

Met In the Eye en Wooden Horse als iets minder geslaagde tracks een prachtige plaat.

Vega's debuut leerde ik via een vriend al ten tijde van de release daarvan kennen, maar aan een tweede plaat had ik twee jaar later al geen behoefte meer, en mijn interesse in haar carrière stierf vervolgens een stille dood. Nu ik die debuutplaat weer ontdekt heb (en meer waardeer dan indertijd) heb ik ook deze opvolger aangeschaft, en terwijl ik hem voor het eerst draai besef ik dat ik deze in 1987 toch ook wel degelijk (en ongetwijfeld dankzij dezelfde vriend) moet hebben beluisterd, want de meeste nummers komen me meteen weer bekend voor, hetgeen ook een compliment is voor de sterke melodieën. Een uitgebreider gearrangeerde (en daardoor warmer klinkende) plaat dan het debuut zonder dat er ook maar iets van intimiteit verloren is gegaan, met gitaarlijntjes van grote schoonheid en subtiliteit, tegelijk tamelijk eighties en zeer tijdloos. Fraaie observaties vanuit een introvert ego, toegankelijk gemaakt door evocatief taalgebruik, prachtige melodieën en inventieve arrangementen.
        Muzikaal is de tweede helft van deze plaat net iets minder dwingend dan de eerste, zonder dat ik precies op de vinger op het hoe en waarom kan leggen. "My name is Calypso", hee, hebben we niet al eerder een liedje gehad dat begon met "My name is…"? Die gedachte haalt me helaas uit een beetje uit het nummer, net zoals het einde van Wooden horse me storend veel doet denken aan Japans Sons of pioneers. Toch eigenlijk ook nergens een slecht nummer, en hoewel ik in mijn hoofd het couplet van Gypsy steeds in het refrein van Joan Armatradings Rosie hoor overgaan is de tekst van het refrein ervan uitzonderlijk ontroerend, dus mijn waardering van dit album schurkt tegen het maximum aan.
        Meer zeg ik niet, buig slechts voor Dazzlers twee berichten hierboven die getuigen van de buitengewone associatieve rijkdom van de teksten van deze plaat. Overigens, "Is Calypso de eenzame sirene die af en toe een schipper in haar netten strikt?" vraagt hij, maar dat is niet zomaar een schipper, maar Odysseus himself (die dan weer niets te maken heeft met Kaspar Hausers houten paard).

Een andere sound dan haar debuutalbum. Het is al minder de zangeres met haar gitaar centraal. Het valt terug op haar songs en dat zorgt voor een minder evenwichtig album, omdat je de sound met Tom's Diner en Luka al niet snel kan vergelijken. Dit klinkt ook eerder als aan album dat eerst in de studio is gemaakt om dan te toeren, terwijl het vorige eerder overkwam als nummers die Suzanne Vega al kleinschalig bracht om ze daarna met wat ondersteuning op te nemen in een album.

Het is iets meer popgericht ook, wat niet per se slecht moet zijn. De nummers zijn over het algemeen goed gemaakt, al is de eerste helft van het album wel interessanter dan de tweede helft. In het begin krijg je meer de nummers die apart ook zullen scoren, terwijl het gaandeweg terug meer sfeermuziek wordt met nummers die beter op elkaar aansluiten. Maar verder wel een mooi album dat aantoont dat ze zeker geen eendagsvlieg was met haar sterk debuut.