Suzanne Vega - Days of Open Hand (1990)

Persoonlijk vind ik dit een van de meest spannende albums van Vega. Ze begint wat meer te experimenteren met keyboards en de teksten zijn niet meer zo introspectief en de arrangementen wat afwisselender en rijker. Jammer dat Days of Open Hand een beetje ondergesneeuwd is in haar catalogus.

Na vanmorgen 99.9F te hebben beluisterd is het even "schakelen" als je naar deze luistert. Ik heb 'm in 't verleden te weinig beluisterd, merk ik nu. Echt heel mooi. Zeer afwissellend en een stukkie experimeteler dan 99.9F Vega's stem, goeie teksten, sterke nummers, synth's, orgel en violen maken dit tot een sterk album. Uitschieters: Tired Of Sleeping, Rusted Pipe, Book Of Dreams, Fifty Fifty Chance en tenslotte Pelgrimage. Zéér de moeite waard!!!

Het lage gemiddelde van dit album verbaast me enigszins. Er staan toch enkele hele mooie songs op, zoals "Book of Dreams", "Institution Green" en vooral "Big Space". Ik vind dit album in ieder geval duidelijk beter dan "Solitude Standing".

4,0*

Kwam het album onlangs tegen op een platenmarkt. Uiteraard de vinylversie gekocht. Voor een paar euro een puik album van Suzanne Vega. Prima productie deze vinyl versie. Klinkt erg goed. De nummers op deze plaat overigens ook. Niks mis mee. Zoals altijd erg verzorgd en met haar mooie sonore stem gloedvol gezongen.

Inderdaad een prima album en inderdaad wat experimenteler dan de eerste twee. Niet dat je nu ineens extreem alternatieve klanken voor de kiezen krijgt maar het zit hem details. Mijn favorieten zijn Big Space en album afsluiter Pilgrima.

Ik leerde 99.9° eerder dan dit album kennen, en nu ik ook Days of open hand een aantal malen heb beluisterd hoor ik hier wel de ontbrekende schakel tussen de meer traditionele voorganger en de grillige opvolger in. Vega experimenteert hier met wat impressionistischer arrangementen (synthesizers, vervreemdende bliepjes, zwevende pianolijntjes, ijle strijkers, op Room off the street een oosters bouquet, en op het slotnummer een Fripp-achtige ambient guitar), en die passen wel goed bij de wat minder introspectieve teksten waar Thijssie024 het in het eerste bericht bij dit album ook al over heeft. Niet alles is geweldig : Institution green gaat twee minuten te lang door, Those whole girls (run in grace) blijft een beetje in z'n ritme hangen, en bij Men in a war ga ik me nogal ergeren aan dat refrein, vooral op het einde met z'n "Men (men, men) in a war (war, war)", maar over het geheel genomen trekken de sterke composities en de zoals altijd zeer zorgvuldige en gedetailleerde arrangementen de nummers toch vrij moeiteloos over de streep. Mijn persoonlijke favorieten daarbij zijn de opener, het "klassieke" en bijna jangly Book of dreams, de majestueuze afsluiter, en het wonderlijke miniatuurtje Fifty-fifty chance (toen ik deze plaat voor het eerst hoorde had ik het boekje met teksten en credits nog niet doorgebladerd, en bij dít nummer aangekomen dacht ik : nou, dit is zó onmiskenbaar door Philip Glass geïnspireerd dat het bijna een rip-off is...).

Fijne plaat van Vega .Qua observaties doet ze me altijd aan onze eigen Nits denken . Ook die heb ik hoog zitten dus dat zit wel goed .Muzikaal prima verzorgd en tekstueel spitsvondig genoeg om te blijven boeien.
Ook alweer bijna 30 jaar oud . Waar blijft de tijd toch ? Mijn favorieten hier zijn Rusted Pipe en Pilgrimage

ja dit blijft wel een klassieker !

Niet zoveel toe te voegen aan al het voorgaande anders dan dat die productie van dit album echt ongelooflijk mooi en warm is... De muziek smelt gewoon samen met mijn speakers en verwarmt alles binnen mijn woonkamer op deze natte rotdag

Heb dit album voor 10 cent (!) op een lokale vlooienmarkt gevonden tijdens een Koningsdag. Absoluut mijn beste aanschaf daar ooit.