Suzanne Vega - Days of Open Hand (1990)

Ik leerde 99.9° eerder dan dit album kennen, en nu ik ook Days of open hand een aantal malen heb beluisterd hoor ik hier wel de ontbrekende schakel tussen de meer traditionele voorganger en de grillige opvolger in. Vega experimenteert hier met wat impressionistischer arrangementen (synthesizers, vervreemdende bliepjes, zwevende pianolijntjes, ijle strijkers, op Room off the street een oosters bouquet, en op het slotnummer een Fripp-achtige ambient guitar), en die passen wel goed bij de wat minder introspectieve teksten waar Thijssie024 het in het eerste bericht bij dit album ook al over heeft. Niet alles is geweldig : Institution green gaat twee minuten te lang door, Those whole girls (run in grace) blijft een beetje in z'n ritme hangen, en bij Men in a war ga ik me nogal ergeren aan dat refrein, vooral op het einde met z'n "Men (men, men) in a war (war, war)", maar over het geheel genomen trekken de sterke composities en de zoals altijd zeer zorgvuldige en gedetailleerde arrangementen de nummers toch vrij moeiteloos over de streep. Mijn persoonlijke favorieten daarbij zijn de opener, het "klassieke" en bijna jangly Book of dreams, de majestueuze afsluiter, en het wonderlijke miniatuurtje Fifty-fifty chance (toen ik deze plaat voor het eerst hoorde had ik het boekje met teksten en credits nog niet doorgebladerd, en bij dít nummer aangekomen dacht ik : nou, dit is zó onmiskenbaar door Philip Glass geïnspireerd dat het bijna een rip-off is...).