Tim Buckley - Tim Buckley (1966)

Erg mooi debuut van Tim Buckley. Zijn stem is een bijzonder instrument (we kunnen wel horen van wie zoon Jeff dit heeft).
Dit is van die typische jaren '60 muziek die maar tijdloos blijft klinken. Heerlijk.
Echte hoogtepunten vind ik moeilijk aan te geven. Slowly Slowly Song misschien.
4,5*

Ik luister eigenlijk nooit naar dit album, omdat dit zo inferieur is aan het latere werk van Buckley (Happy sad t/m Starsailor), in mijn ogen één van de meest onderschatte artiesten van de rockmuziek. Hier is nog geen greintje van de experimenteerdrift te vinden die zijn latere werk zo zou kenmerken. Maar ja, hij is dan ook pas 19 jaar .
Veel sterke nummers staan er ook niet echt op, 'Song slowly song' is denk ik de beste. 2,5/5

Ongelooflijk, wat heeft deze man een mooie stem! De muziek is inderdaad wel wat "gemakkelijker" dan zijn latere albums, maar zelfs dan nog is dit erg prettig om te luisteren

Zo langzamerhand wordt deze meneer mijn favoriete zanger. En dan te bedenken dat hij nog maar 19 was toen dit album opgenomen werd. Petje af!

Zoals hij zingt in Valentine Melody.....

Als liefhebber van Jeff Buckley ben ik n tijdje terug begonnen vader Tim te beluisteren. Begonnen bij dit debuut ben ik nu Goodbye and Hello aan t luisteren. Lekker de tijd er voor nemend ben ik nog wel n tijdje zoet al zn werk te ontdekken, heerlijk!

Laatst heb ik dit album gekocht (samen op één CD met Goodbye and Hello) bij de Plato in Deventer. Omdat ik ook Closer van Joy Division en Ziggy Stardust van David Bowie had gekocht, verwachte ik niet dat de verkoper me zei dat dit een goeie keus van mij was (kromme zin, niet?). Ik ben verder niet zo erg bekend met jaren '60-folk, maar dit album klinkt toch mooi, maar doet nog wel simpel aan, wel erg mooi gezongen. Strange Street Affair Under Blue en Song Slowly Song als hoogtepunten alhier.

Hoewel het nog niet zo goed is als zijn latere werk is dit toch een aardig debuut.

Ik kocht het ook, voor weinig geld, dit album klinkt misschien simpel of naïef, maar vooral heel eerlijk. Dat Tim Bucley een goede songschrijver was, kun je hier al horen.

Ik kan je beschrijving dus wel wat volgen, maar ondanks je positieve bespreking geef je dit mooie album slechts 2.5 sterren, daarin kan ik je dan niet volgen, waar zit de logica ??

Hele mooie integere muziek is dit.

****1/2

Soms moet je voorzichtig zijn met oude liefdes weer op te halen (ex-vriendinnen, oude recepten en muziek van destijds). Het gebeurt vaak dat je dan oude, dierbare herinneringen verstoort door de huidige beleving en het actuele beeld over het oude (geliefde en vertrouwde) heen te leggen.

Ik heb dat gehad met één van mijn favoriete films "Il Conformista" (van Bertolucci) 20 jaar later nog eens gezien en er bleef niet veel van over.

Daarom was ik ook zo voorzichtig met Tim Buckley - met 'the summer of love' en een gevoel voor westcoast music nog duidelijk in het hoofd, wilde ik de beeldvernietiging niet opstarten. Totdat (jaja hoeveel van ons menselijk handelen is niet ingegeven door financiële motieven?) de cd voor een spotprijsje bij Plato lag.

Gekocht en gedraaid, en gedraaid totdat overheidsingrijpen mij dwong op mijn werkkamer verder te luisteren. Conclusie: plaat staat nog steeds als een (zomer)huis(je) - summer of love en westcoast (psychedelic rock, folkrock) zijn weer hier. Geen echt zwakke nummers; dit is een belangrijk stuk pophistorie. Tim Buckely werd door zijn label als een belangrijk artiest beschouwd. Welk label dat dan wel was? Elektra: o.a. home of Paul Butterfield Blues Band, Love, MC5, The Stooges, Incredible String Band en - jawel - The Doors. Beste meneer van Elektra breng al het andere moois op uw label ook voor deze prijs uit.

kijk hier maar eens

Een mooi debuut van Jeff Buckley, één van de meest ondergewaardeerde popartiesten. De songs zijn hier nog eenvoudig en sober begeleid, zeker vergeleken met zijn latere werk, maar hij toont hier reeds aan dat hij een waardige songschrijver is begiftigd met een prachtig stemgeluid.

Ik bestelde deze een tijdje geleden samen met Goodbye and Hello voor 4 of 5 euro op CDWOW. Vandaag eindelijk binnengekregen.

Ik kende Tim Buckley al wel een beetje, maar had nog nooit een heel album gehoord. Dit is echt een mooie en rustige luisterplaat. Erg mooie stem ook. Het contrast tussen Song Slowly Song en It Happens Every Time vind ik één van de hoogtepunten op dit album.

Ik zag dat veel nummers op deze plaat en op Hello and Goodbye samen met Larry Beckett geschreven zijn. Is Larry Beckett ook een muzikant? Ik wil zijn muziek anders ook wel eens proberen.

Prachtig! Erg goed debuut. Mooie stem. Ook samen met Goodbye and hello aangeschaft. Ik vind deze beter. Misschien omdat deze wat ongecompliceerder is dan zijn opvolger. Ben erg benieuwd naar het andere werk van Tim Buckley.

Stukken gecompliceerder dan dit album, dat kan ik je alvast vertellen. Lorca en Starsailor moet je echt even de tijd voor nemen, maar dan heb je ook wat

Mooie nummer 1 heb je trouwens

Nope, Beckett is een schrijver. Als je benieuwd bent naar de achtergronden kan ik je de My Fleeting House DVD aanraden, daar komt hij uitgebreid aan het woord ........ en daar staat bijna alle bewaard gebleven beeldmateriaal van Tim op.

Oke, dan weet ik dat.

Aardige debuut. Tim Buckley beschikt over een geweldige stem en dat laat hij ook direct horen. Wat het ook knap maakt is dat de beste man pas een jochie van 19 was.

Dit album bevat een paar prachtige nummers als Song of the Magician, Song Slowly Song, Song for Jainie en She Is. Over het algemeen een sterk album, maar ik vind zelf zijn latere werk toch wat spannender.

Vraagje: staan die albums op één cd? Hoe moet ik die uitgave dan voor me zien?

Ja, zoiets wordt een "two-fer" genoemd, twee albums van dezelfde artiest op één schijfje. Qua speelduur past het allemaal gemakkelijk.

Is de laatste 10 jaar veel toegepast dat trucje, vooral met albums uit de jaren '60 en '70, zo is bijvoorbeeld zowat het gehele oeuvre van the Beach Boys op die manier heruitgebracht. Twee albums gewoon na elkaar op één CD.

Het drukt alleszins de prijs. Bedankt voor de info. Ik ga mij dat eens aanschaffen.

Ik heb deze cd ook samen met Goobye and Hello, deze lijkt mij heel wat romantischer en minder ingewikkeld dan de opvolger. Bij mij doet Goodbye and Hello het dan ook een stuk beter.

Prachtig opvallend stemgeluid, ben er alleen zo snel klaar mee.

Gelukkig dat smaken verschillen. Vind het niveau van de songs op deze cd hoger dan bijvoorbeeld op Starsailor. Maar dat is mijn mening.

Hele leuke debuutcd van Tim (niet Jeff, LucM). Alhoewel het allemaal nog wat onbeholpen en naief is, horen we al duidelijk dat Tim niet om ideeën verlegen zit. Song Slowly Song en vooral She Is zijn prachtig.
Heeft iemand de DeLuxe uitvoering van deze cd gehoord? Ik vond 'm op internet en heb hem twee keer beluisterd, maar vind er bijzonder weinig aan. Ik heb al een tijdje mijn buik vol van de uitmelkpraktijken rondom Tim's muziek en ik ben erg blij dat ik geen geld heb uitgegeven aan deze DeLuxe uitvoering.

Nadat ik van Buckley de jongere al enige tijd 'Grace' in mijn bezit had, heb ik ook maar wat van Buckley de oudere gekocht. Omdat ik hem als artiest eigenlijk hoger inschat dan zijn zoon.

Dit debuut heb ik samen met opvolger 'Goodbye and Hello' gekocht. Het debuut is vooral een plaat met mooie folksongs, waarop de bijzonder fraaie stem van Tim Buckley de show steelt. Nu nog op zoek gaan naar andere platen van deze man, 'Happy Sad' zou ik ook graag aan mijn collectie toevoegen.

Maar vooraleer het zover is: genieten van 'I Can't See You', 'Valentine Melody', 'Song Slowly Song', 'Song for Janie' en andere.

Lorca (mijn favoriet, ook in het algemeen), Starsailor en Happy Sad zijn briljant en vormen met Blue Afternoon een wonderschoon kwartet. Vooral de eerste drie zijn goud (lees: 5*) waard!

Dit debuut is een opmaat naar zijn meesterwerk "Goodbye and Hello", althans dat is wat ik hoor.
En sommige nummers hebben al de sfeer van het sinistere sprookje, dat gevoel krijg ik vooral bij "Song Slowly Sung". Prachtige stem, verrassende songs en mooie istrumentatie, wat wil een mens nog meer?

zware aanrader voor de fijnproevers Harvey Andrews - Places and Faces (1970) zelfde stem als Tim alleen de muziek nog beter.....
graag gedaan

Ik zeg niet dat het onmogelijk is, maar ik heb in de 50 jaar dat ik aktief muziek beluister zelfs nog nooit een stem gehoord die ook maar een klein beetje in de buurt kwam.... Wordt vervolgd.

Nadat ik Goodbye and hello en Happy/sad had leren kennen heb ik ook deze aangeschaft, ondanks vermaningen dat dit vergeleken met zijn later werk een vrij simpele en wel erg poppy plaat zou zijn. En mijn hemel, wat ben ik blij dat ik al die waarschuwingen in de wind heb geslagen. Een heerlijke superromantische half folky (folkrocky?) half psychedelische plaat van een magnifieke troubadour (zonder enige softe of Middeleeuwse bijsmaak) met één van de ultieme stemmen uit de popmuziek, en door Lee Underwood van prachtige gitaarlijntjes voorzien. Misschien vinden de geschiedenisboekjes dat ik dit album niet zo hoog als Buckley's latere meesterwerken"mag" waarderen, maar voor mij is het gewoon een favoriete plaat die aan al mijn heartstrings plukt, en dat zeg ik zonder enige ironie.
        Enige probleem is dat ik maar drie nummers als favorieten mag aanmerken, terwijl ik er toch precies vier heb die ik onmogelijk over het hoofd kan zien: Wings, Song slowly sung, It happens every time (even simpel als hartverwarmend) en Song for Jainie (dat slimme toetsenloopje na de regel "Jainie don't you know", is dat een celeste?). Nou, aangezien Song slowly sung al door bijna iedereen hier wordt genoemd vink ik voor het broodnodige evenwicht de overige drie aan. (En wat moet het voor vinylkopers een kick zijn als ze merken wat voor perfecte afsluiter van plaatkant 1 Aren't you the girl is.)
        Schurft, heb ik net m'n stukje naar aanleiding van mijn kale maar prima klinkende Elektra-release geschreven, kom ik hier om het te posten, zie ik dat ook dít album met een schat aan bonusmateriaal is heruitgegeven. Maar, vraagje, is dit ook echt een zodanige schat dat ik maar eens gaan luisteren of al die Bohemians-opnames de moeite waard zijn, of voegt het allemaal niet zo veel toe?
 

Naar mijn bescheiden mening voegt het niets toe. Meest gedenkwaardige moment is de fikse scheet die Tim ergens tijdens een song de wereld in stuurt. Verder natuurlijk sympathieke liedjes van een jongeman die overduidelijk barst van het talent maar ook een hoop zouteloze songs die terecht nooit op vinyl zijn verschenen.

Kende de muziek in 't geheel niet van Tim Buckley.

Zijn zangstem is op dit album het belangrijkste 'instrument'. En daarom alleen al 4 sterren waard. Natuurlijk ook mooie arrangementen.

Echt een ontdekking voor mij! ❤

Tim Buckley was de laatste jaren wat weggezakt bij me en eerlijk gezegd behoorlijk weggezakt. Maar door het in ere herstellen van mijn CD collectie is ook mijn best uitgebreide collectie (alle studioalbums, plus nog aardig wat live albums en ook de studio outtakes cd's Works In Progress en The Dream Belongs To Me ) van Tim Buckley weer in de huiskamer beland en ben ik ze in chronologische volgorde ook weer aan het afspelen en uitgebreid aan het beluisteren. En wil ik ze een voor een bespreken, want de man is toch best een genie met een geweldige stem. En beginnen we dus met zijn titelloze debuutalbum.
In mijn herinnering vond ik dit debuutalbum atijd al een leuk en fijn album en ook nu valt hij me nog steeds erg mee, meer dan dat zelfs. Ook de wat meer "gewone" popdeuntjes op dit album kunnen me best bekoren en Aren't You The Girl kan ik gewoon weer meteen meezingen, vind dat dus nog steeds een heerlijk liedje. En ja dat meezingen kan ik beter achterwege laten want mijn stem kan voor geen meter tippen aan de stem van Tim zelf. En met b.v. Valetine Melody,Song Of The Magician en Song Slowly Sung is al hoorbaar welke kant Tim Buckley later op zou gaan. Maar over het algemeen is dit best een toegankelijk album die me in zijn geheel prima bevalt en ik ook niet de neiging heb om bepaalde songs te skippen. En het album maakt meteen al duidelijk dat het volkomen onterecht is dat ik Tim Buckley de laatste jaren verwaarloosd hebt en ik weet, er gaat nog veel moois en mooiers komen, althans in mijn herinnering.

Een album wat uiteraard voorkomt in lijstjes. 62e in de 100 Greatest Albums of 1966 en op 50 (!) in de Best Ever Albums over dat jaar. En op mijn lijstje een 3,5*.
Die 3,5 is misschien nog wat mager, want hoe vaker ik het album hoor hoe mooier ik het vind. Vooral opener I Can't See You valt goed bij mij net als Wings. Dat geldt ook voor Aren't You the Girl en It Happens Every Time. Daarentegen is Grief in My Soul wat minder mijn ding wat gelukkig wordt gecompenseerd door She Is.

buckingham zegt: Je neemt me de woorden uit de mond. Dit is echt een klassiek singer/songwriter debuut - kwalitatief vergelijkbaar met Tim Hardin 1.
In Goodbye and hello - die eigenlijk bekender is - hoor je wat meer de stem des tijds, met van die soundscapes en vervormde orgeltjes. Ongeloofelijk dat hij dit op zijn 19e al neer kon zetten. Wel hoorde je in die tijd dat de zanger/de dichter een beetje 'de ziener' personificeerde; "ik zie je kwetsbaarheid, kijk door je heen, kom maar in mijn bed dan...". Boudewijn de Groot had dat ook een beetje op zijn eerste platen. Maar dit is een zeer sterk debuut, met liedjes die al goed zijn qua compositie en die daarnaast smaakvol (niet overdadig) zijn gearrangeerd. Blue afternoon is ook erg goed, meer Jazzy en uitgesponnen en nog iets tijdlozer - ongekend fris nog als je dat nu opzet.