Tim Buckley - Tim Buckley (1966)

Ik luister eigenlijk nooit naar dit album, omdat dit zo inferieur is aan het latere werk van Buckley (Happy sad t/m Starsailor), in mijn ogen één van de meest onderschatte artiesten van de rockmuziek. Hier is nog geen greintje van de experimenteerdrift te vinden die zijn latere werk zo zou kenmerken. Maar ja, hij is dan ook pas 19 jaar .
Veel sterke nummers staan er ook niet echt op, 'Song slowly song' is denk ik de beste. 2,5/5

Ongelooflijk, wat heeft deze man een mooie stem! De muziek is inderdaad wel wat "gemakkelijker" dan zijn latere albums, maar zelfs dan nog is dit erg prettig om te luisteren

Zo langzamerhand wordt deze meneer mijn favoriete zanger. En dan te bedenken dat hij nog maar 19 was toen dit album opgenomen werd. Petje af!

Zoals hij zingt in Valentine Melody.....

Nadat ik Goodbye and hello en Happy/sad had leren kennen heb ik ook deze aangeschaft, ondanks vermaningen dat dit vergeleken met zijn later werk een vrij simpele en wel erg poppy plaat zou zijn. En mijn hemel, wat ben ik blij dat ik al die waarschuwingen in de wind heb geslagen. Een heerlijke superromantische half folky (folkrocky?) half psychedelische plaat van een magnifieke troubadour (zonder enige softe of Middeleeuwse bijsmaak) met één van de ultieme stemmen uit de popmuziek, en door Lee Underwood van prachtige gitaarlijntjes voorzien. Misschien vinden de geschiedenisboekjes dat ik dit album niet zo hoog als Buckley's latere meesterwerken"mag" waarderen, maar voor mij is het gewoon een favoriete plaat die aan al mijn heartstrings plukt, en dat zeg ik zonder enige ironie.
        Enige probleem is dat ik maar drie nummers als favorieten mag aanmerken, terwijl ik er toch precies vier heb die ik onmogelijk over het hoofd kan zien: Wings, Song slowly sung, It happens every time (even simpel als hartverwarmend) en Song for Jainie (dat slimme toetsenloopje na de regel "Jainie don't you know", is dat een celeste?). Nou, aangezien Song slowly sung al door bijna iedereen hier wordt genoemd vink ik voor het broodnodige evenwicht de overige drie aan. (En wat moet het voor vinylkopers een kick zijn als ze merken wat voor perfecte afsluiter van plaatkant 1 Aren't you the girl is.)
        Schurft, heb ik net m'n stukje naar aanleiding van mijn kale maar prima klinkende Elektra-release geschreven, kom ik hier om het te posten, zie ik dat ook dít album met een schat aan bonusmateriaal is heruitgegeven. Maar, vraagje, is dit ook echt een zodanige schat dat ik maar eens gaan luisteren of al die Bohemians-opnames de moeite waard zijn, of voegt het allemaal niet zo veel toe?
 

Naar mijn bescheiden mening voegt het niets toe. Meest gedenkwaardige moment is de fikse scheet die Tim ergens tijdens een song de wereld in stuurt. Verder natuurlijk sympathieke liedjes van een jongeman die overduidelijk barst van het talent maar ook een hoop zouteloze songs die terecht nooit op vinyl zijn verschenen.