Queensrÿche - Q2k (1999)

Toch vind ik Tribe beter geslaagd dan Q2K. Eigenzinniger en het maakt wat meer bij me los qua sfeerzetting.
Q2K is een beetje een bandwagonplaat wat dat betreft.

Ik zal Tribe ook nog eens meer beluisteren. Ik heb Hear In The Now Frontier, Q2K en Tribe tegelijkertijd aangeschaft (voor het geval een me zou tegenvallen zou ik de rest dan in ieder geval al hebben voor de collectie ), maar heb laatstgenoemde niet veel geluisterd, al herinner ik me wel dat hij me beviel. Hear In The Now Frontier doet het dan weer net niet voor me.

Heh lennert
Hear In The Now Frontier is zo'n prachtalbum.

Terloops nog eens zin gekregen in dit album. Verdomme wat is dit toch een lekker album! Dikke grooves, heerlijke energie... en Tate is geweldig in vorm. Kelly Gray was ook hier al een prima songwriter. Gelukkig liet hij hier de meeste solo's over aan Michael Wilton, waardoor het een geweldige teamprestatie is geworden. Ook de drums van Rockenfield mogen niet onderschat worden.

Halfje erbij... waarom ook niet?

Niet door te komen dit Q2K. In 1999 niet en nu ook niet. Ik heb het serieus geprobeerd maar ik vind er echt niks aan. De 6 nummers met de meeste sterretjes heb ik zelfs met koptelefoon en teksten erbij aandachtig beluisterd en dat viel niet mee. Alleen Liquid Sky viel mee en de opener en afsluiter gaan nog net.

Eens met het commentaar hierboven, er is niet door te komen. Hear in the now frontier is al een trapje lager als het oudere werk......... een behoorlijk trapje welteverstaan maar dit album gaat hier nog onderdoor. Liquid sky is nog te doen maar de rest .... nee sorry.

Persoonlijk vind ik het een prima album met als uitschieters Sacred Ground, Falling Down, The Right Side of My Mind, Liquid Sky en Burning Man.

De nummers 3 t/m 6 halen de vaart redelijk uit het album waardoor het een lange zit wordt inderdaad, maar de aanhouder wint, daarna wordt het mijns inziens toch nog meer dan redelijk.

Ik vind dit ook een prima album met voor mij When the Rain Comes, The Right Side of My Mind, Breakdown en Sacred Ground als favorieten.

Hier zoekt men vaker de groove op. In die zin ligt het meer in lijn van Soundgarden. Maar verder houdt de vergelijking op. De nummers spreken mij (nog) minder aan dan op Hear in the Now Frontier. Het klinkt allemaal erg middelmatig voor een band als Queensrÿche. Tijd om wat albums te skippen.

62/100

Ik snap de lage beooordeling niet want vind dit een uitstekend album van Queensrÿche. Vooral de nummers Sacred Ground, How Could I?, Falling Down en Burning Man bevatten fraai gitaar- en drumwerk.

Ik snap het wel, vergeleken met het werk van de heren tot en met Promised Land is dit een pak minder. Hear in the Now Frontier, Tribe, deze schijf, er gebeurt weinig opzienbarends, de genoemde platen klinken ongeïnspireerder dan het voorgaande materiaal. Alsof er metaalmoeheid ingetreden was. Prima als jij er van kan genieten maar ik trek deze plaat nooit meer uit de kast.

Dat dus...

Metaalmoeheid suggereert dat hier metaal gemaakt wordt. Niets is minder waar, maar dat weten jullie natuurlijk. Deze 90s rockplaat met grunge-invloeden heeft stilistisch gewoon niets meer te maken met Queensrÿche uit de periode 1982-1994. Ik heb het idee dat veel fans gewoon niets kunnen met een album als HITNF, deze, of Tribe. Terwijl fans van échte grunge en 90s hard rock met de stem van Tate weer weinig kunnen. Zodoende vallen deze platen een beetje in het niet.

Op zich ben ik het met je eens maar het blijft wel dezelfde band, met dezelfde zanger en deze band heeft een historie. Buiten het feit om dat je deze plaat onwillekeurig toch gaat vergelijken met het oudere materiaal is het op vele vlakke vlakken minder, ook als je de schijf op zijn eigen merites moet gaan beoordelen. En waar leg je de grens, Promised Land was stilistisch gezien ook al een (kleine breuk) met het verleden maar was kwalitatief en creatief gezien wel 1 van de hoogtepunten van de band. Hierna kwam voor lange tijd de klad erin. Ik denk dat veel fans destijds niet zo zeer zaten te wachten op een Rage for Order 2.0 of een kopie van Operation Mindcrime maar wel verwachtingen hadden ten aanzien van de compositorische en muzikale kwaliteiten van de band. Die werden (naar mijn mening) simpelweg bij lange na niet ingelost.

Ja, ik laat mijn eerder uitgedeelde 4 sterren staan. Rond One Life begon ik te twijfelen, want dat nummer blijft voor me een draak eersteklas, maar When The Rain Comes, Liquid Sky en Breakdown gaan er dan weer zo lekker in, dat het allemaal wel zal. Ik mag Q2K heel erg. Heeft niets meer te maken met de oude band, maar het musiceren is nog steeds hoogstaand, de composities hebben kop en staart en de productie is perfect. Achteraf gezien een onterecht verguisd album en wat mij betreft veel beter dan Hear In The Now Frontier.

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensrÿche (ep)
4. The Warning
5. Empire
6. Q2K
7. Promised Land
8. Hear In The Now Frontier

Hier valt het nog wel mee, maar van Q2K weet ik dat het altijd wel op een berg stront kon rekenen. Zodoende nooit echt de behoefte gehad om het te horen. Ik was toch al niet de grootste fan van Queensryche en als ik zelfs Operation Mindcrime al nooit opzette, dan deze al helemaal niet.

Dit is dus mijn kennismaking en eerlijk gezegd is het me allemaal wel meegevallen. Qua stijl hoor ik geen verrassingen. De alternatieve rock is nog steeds duidelijk aanwezig. Een aantal elementen pik je er alsnog wel uit, waardoor Queensryche zelf nog wel herkenbaar is, zoals de theatrale zang van Geoff. Beside You heeft heel interessante gitaarpartijen zodat ik hier en daar de muziek nog best lekker vind klinken. Daar staan wel heel inspiratieloze tracks tegenover, zoals One Life. Het grootste deel is simpelweg ok. Het stoort niet en het is niet per se heel goed. Q2K is vooral een wat makke en veilige plaat. Slecht is het ook zeker niet.



Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensryche EP
4. Empire
5. The Warning
6. Heart In The Now Frontier
7. Q2K
8. Promised Land

Luister voor het eerst in jaren weer eens naar Q2K. Van de post-grunge periode van Queensrÿche (HITNF, Q2K & Tribe) is dit de meest coherente plaat. De stem van Geoff Tate vloekt met de voor die tijd trendy rock. Ik hoor ook U2-invloeden, via een Pearl Jam-Soundgarden monding. Soms gaat het echt lekker, Breakdown en Burning Man, vlot met lekkere gitaaraccenten. Hoogtepunt is The Right Side of My Mind, had ook zo op Empire of Promised Land kunnen staan. De algemene indruk echter is dat de band (Tate?) op Q2K te geforceerd bezig is met, ja, met wat eigenlijk? Relevant blijven? Een radiohit scoren? Stadionrockband spelen?

Ja, Tate. Die was toen de baas en het creatieve brein achter de band.

Ik deel je mening. Het doel was relevant zijn. Op zich geen onaardige koers. Goede ideeën die soms goed en soms wat minder goed uitpakken.

Al kan ik me wel nog herinneren dat Geoff Tate in de media aankondigde dat de band na het ietwat verkeerd ontvangen Hear In The Now Frontier een ouderwetse progressieve heavy metalplaat ging afleveren met Q2K.
Dat is achteraf toch wat misleidend geweest.

Beetje een prutalbum. Van een geweldige band.